Âl-i İmrân Sûresi 127. Âyet

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Râgıb, 'kat'' kelimesinin bir şeyi ayırmak, bölmek veya tamamen kesmek anlamına geldiğini belirtir. Ayetteki 'liyakta'a tarafen' ifadesi, inkar edenlerin bir kısmını ortadan kaldırmak, güçlerini kırmak veya sayılarını azaltmak suretiyle onları zayıflatmayı ifade eder. Bu, düşmanın gücünü parçalama ve dağıtma eylemini vurgular.

Ebû Ubeyde (Mecâzü'l-Kur'ân): Ebû Ubeyde, 'kat'' fiilinin burada mecazi bir anlam taşıdığını ve düşmanın gücünü kesmek, onları zayıflatmak veya helak etmek manasına geldiğini ifade eder. Ayetteki bağlamda, Allah'ın inkar edenlerin bir kısmını savaşta öldürerek veya esir alarak güçlerini kırması ve böylece müminlere zafer yolunu açması kastedilir.

Mevlüt Güngör (Kur'ân-ı Kerîm'de Kelime Anlam Bilgisi): Güngör, 'kat'' kökünün Kur'an'da genellikle bir şeyi ayırma, bölme, ilişkiyi kesme veya sona erdirme anlamlarında kullanıldığını belirtir. Bu ayette ise, inkar edenlerin gücünü ve birliğini parçalama, onları zayıflatma ve etkisiz hale getirme eylemini ifade eder. Bu, düşmanın direncini kırma ve moralini bozma amacını taşır.

İbn Kuteybe (Tefsîru Garîbi'l-Kur'ân): İbn Kuteybe, 'kebt' kelimesinin birini hüsrana uğratmak, aşağılamak ve öfkesini yutmaya zorlamak anlamına geldiğini belirtir. Ayetteki 'yekbitehum' ifadesi, inkar edenleri savaşta yenilgiye uğratarak, onları utanç ve hayal kırıklığı içinde bırakmayı, böylece morallerini bozmayı ve güçlerini kırmayı ifade eder.

Fîrûzâbâdî (Basâiru Zevi't-Temyîz): Fîrûzâbâdî, 'kebt'in birini zelil etmek, hüsrana uğratmak ve öfkesini içinde tutmaya mecbur bırakmak olduğunu açıklar. Ayetteki kullanımı, inkar edenlerin savaşta yenilgiye uğrayarak, umutsuzluğa kapılmalarını ve geri çekilmek zorunda kalmalarını, böylece müminlerin zaferini pekiştirmeyi amaçlar.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): Izutsu, Kur'an'daki 'kebt' gibi fiillerin, ilahi iradenin düşmanlar üzerindeki kesin üstünlüğünü ve onların kaçınılmaz yenilgisini vurguladığını belirtir. Bu ayette, Allah'ın inkar edenleri bozguna uğratarak, onların maneviyatını kırması ve savaşma azimlerini yok etmesi, ilahi adaletin bir tecellisi olarak sunulur.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Râgıb, 'kalb' kelimesinin bir şeyi tersine çevirmek, bir halden başka bir hale dönüştürmek anlamına geldiğini ifade eder. Ayetteki 'feyenkâlibû' ifadesi, inkar edenlerin savaş meydanından umduklarını bulamayarak, yenilgi ve hüsran içinde geri dönmelerini, yani durumlarının tamamen değişmesini anlatır.

Ebû Bekir es-Sicistânî (Nüzhetü'l-Kulûb): Sicistânî, 'inkılab'ın bir şeyin eski haline dönmesi veya bir durumdan başka bir duruma geçmesi olduğunu belirtir. Ayetteki bağlamda, inkar edenlerin zafer umuduyla geldikleri savaştan, yenilmiş ve hayal kırıklığına uğramış bir şekilde geri dönmeleri, yani durumlarının olumsuz yönde değişmesi kastedilir.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Râgıb, 'hayb' kelimesinin bir beklentinin boşa çıkması, umutsuzluğa düşmek ve hüsrana uğramak anlamına geldiğini açıklar. Ayetteki 'hâibîn' ifadesi, inkar edenlerin savaşta yenilgiye uğrayarak, zafer umutlarının suya düşmesi ve büyük bir hayal kırıklığı içinde geri dönmelerini tasvir eder.

Ebu'l-Bekâ el-Kefevî (el-Külliyyât): Kefevî, 'hayb'ın bir isteğin gerçekleşmemesi, umulanın aksinin vuku bulması ve bu durumdan kaynaklanan üzüntü olduğunu belirtir. Ayetteki 'hâibîn' kelimesi, inkar edenlerin savaşta bekledikleri zaferi elde edemeyip, aksine yenilgiye uğramaları ve bu durumun getirdiği moral bozukluğu ve umutsuzluğu ifade eder.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): Izutsu, Kur'an'da 'hüsran' ve 'haybet' gibi kavramların, Allah'ın yolundan sapanların kaçınılmaz sonunu ve dünyevi beklentilerinin boşluğunu vurguladığını belirtir. Bu ayette 'hâibîn' ifadesi, inkar edenlerin Allah'a karşı gelmelerinin bir sonucu olarak, hem dünyevi hem de uhrevi anlamda bir kayıp ve umutsuzlukla yüzleşmelerini simgeler.