Âl-i İmrân Sûresi 131. Âyet

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): V-k-y kökünden türeyen 'takva', bir şeyi zararlı şeylerden korumak demektir. Ayetteki 'İttakû' fiili, Allah'ın azabından, özellikle de inkarcılar için hazırlanmış olan ateşten korunmak için gerekli amelleri işlemeyi ve günahlardan uzak durmayı emretmektedir.

Ebû Ubeyde (Mecâzü'l-Kur'ân): Arapçada 'İttakû' kelimesi, 'kendinizi koruyun' anlamına gelir. Burada mecazi olarak, Allah'ın azabından ve cehennem ateşinden sakınmak, ondan korunmak için salih ameller işlemek ve günahlardan kaçınmak kastedilmektedir.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): Takva, Kur'an'da merkezi bir kavram olup, Allah'a karşı duyulan derin saygı ve sorumluluk bilinciyle O'nun emirlerine uyup yasaklarından kaçınmayı ifade eder. Bu ayetteki 'ittakû' emri, müminlerin cehennem ateşinden korunmak için bu takva bilincini kuşanmalarını vurgular.

İbn Kuteybe (Tefsîru Garîbi'l-Kur'ân): Nâr kelimesi, bilinen ateştir. Kur'an'da genellikle ahiret azabı olarak zikredilen cehennem ateşini ifade eder. Bu ayetteki 'en-Nâr', inkarcılar için hazırlanmış olan azap yeridir.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Nâr, ışık ve ısı veren maddedir. Kur'an'da hem dünya ateşi hem de ahiret azabı olan cehennem ateşi için kullanılır. Bu ayetteki kullanımı, inkarcıların cezalandırılacağı ebedi azap yurdunu işaret eder.

Mevlüt Güngör (Kur'ân-ı Kerîm'de Kelime Anlam Bilgisi): Nâr kelimesi, Kur'an'da hem somut ateş hem de soyut azap ve ceza anlamında geniş bir kullanıma sahiptir. Âl-i İmrân 131'deki 'en-Nâr', inkarcıların akıbeti olarak tasvir edilen, şiddetli ve ebedi bir azap mekanını temsil eder.

Ebû Bekir es-Sicistânî (Nüzhetü'l-Kulûb): A-d-d kökünden türeyen 'u'iddet', bir şeyin önceden hazırlanıp hazır hale getirildiğini ifade eder. Ayetteki 'u'iddet', cehennem ateşinin inkarcılar için yaratılıp hazırlandığını, yani var olduğunu ve onları beklediğini gösterir.

Fîrûzâbâdî (Basâiru Zevi't-Temyîz): İ'dâd, bir şeyi bir amaç için hazırlamak, donatmaktır. 'U'iddet' fiili, cehennemin inkarcılar için özel olarak, onların amellerine karşılık olarak hazırlandığını, yani bu durumun bir tesadüf değil, ilahi bir takdir olduğunu belirtir.

Semîn el-Halebî (Umdetü'l-Huffâz): Bu fiil, meçhul sigada kullanılarak, hazırlayanın Allah olduğunu ima eder. Cehennemin inkarcılar için 'hazırlanmış' olması, onun varlığının ve bu grubun akıbeti olduğunun kesinliğini vurgular.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): K-f-r kökü, bir şeyi örtmek anlamına gelir. 'Kâfir', hakkı örten, Allah'ın nimetlerini ve ayetlerini inkar eden kişidir. Ayetteki 'el-Kâfirîn', Allah'ın birliğini, peygamberliğini ve ahiret gününü inkar edenleri ifade eder ki, ateş onlar için hazırlanmıştır.

Ebu'l-Bekâ el-Kefevî (el-Külliyyât): Küfr, imanın zıddıdır ve hakikati örtmek, gizlemek demektir. 'Kâfirler', Allah'ın varlığını ve birliğini, peygamberlerin getirdiği mesajı ve ahiret gününü bile bile inkar edenlerdir. Ayet, cehennemin özel olarak bu gruba tahsis edildiğini belirtir.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): Kâfir kavramı, Kur'an'da sadece inanmayanları değil, aynı zamanda Allah'ın lütuflarına nankörlük edenleri ve O'nun ayetlerini bile bile reddedenleri ifade eder. Bu ayetteki 'kâfirîn', ilahi mesajı reddetme eyleminin nihai sonucunu, yani ateşi hak edenleri tanımlar.