Âl-i İmrân Sûresi 173. âyetin meâli (Türkçe anlamı) nedir?

Âl-i İmrân 173Cüz 4 · Sayfa 72

Âl-i İmrân Sûresi 173. Âyet

آل عمران

Elleżîne kâle lehumu-nnâsu inne-nnâse kad ceme'û lekum faḣşevhum fezâdehum îmânen ve kâlû hasbuna(A)llâhu veni'me-lvekîl(u)

Onlar öyle kimselerdir ki, halk kendilerine, "İnsanlar size karşı ordu toplamışlar, onlardan korkun" dediklerinde, bu söz onların imanını artırdı ve "Allah bize yeter, O ne güzel vekildir!" dediler.

Bu ayet, müminlerin zor zamanlarda Allah'a olan tevekkülünü ve imanlarının artışını dilbilimsel olarak ele almaktadır. Özellikle 'cem' (toplamak), 'haşye' (korkmak), 'iman' (güvenmek) ve 'vekil' (güvenilen) kavramları, ayetin temel mesajını oluşturan semantik derinlikleri barındırır.

1جَمَعُوا۟c-m-a

Kök:ج م ع—Düşmanların bir araya gelerek bir güç oluşturması, toplanması.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Râgıb, 'cem'' kökünü, dağınık şeyleri bir araya getirmek, toplamak olarak açıklar. Ayetteki 'cem'u' fiili, düşmanların müminlere karşı bir araya gelerek güç birliği yapmasını ifade eder. Bu, sadece fiziki bir toplanma değil, aynı zamanda niyet ve eylem birliğini de içerir.

Ebû Ubeyde (Mecâzü'l-Kur'ân): Ebû Ubeyde, 'cem'' kelimesinin Kur'an'da farklı bağlamlarda kullanıldığını belirtir. Bu ayetteki kullanımı, düşmanların müminlere karşı bir araya gelerek bir tehdit oluşturması anlamındadır. Bu, müminler için bir uyarı ve korkutma unsuru olarak sunulmuştur.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): Izutsu, 'cem'' gibi fiillerin Kur'an'daki kullanımının, sadece fiziksel bir eylemi değil, aynı zamanda bir niyetin ve amacın birleşmesini de ifade ettiğini vurgular. Burada düşmanların 'toplanması', müminlere karşı ortak bir düşmanlık ve saldırı hazırlığı anlamını taşır.

2فَٱخْشَوْهُمْh-ş-y

Kök:خ ش ي—Düşmanlardan korkmak, çekinmek.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Râgıb, 'haşye'yi, bir şeyin büyüklüğünden veya azametinden dolayı kalpte oluşan korku olarak tanımlar. Bu ayetteki 'fahşevhum' ifadesi, düşmanların gücünden ve sayısından dolayı hissedilmesi beklenen korkuyu dile getirir, ancak müminler bu korkuya teslim olmazlar.

Ebû Bekir es-Sicistânî (Nüzhetü'l-Kulûb): Sicistânî, 'haşye'nin, 'havf'tan daha özel bir korku türü olduğunu belirtir; bilgi ve idrakle birlikte gelen bir korkudur. Ayetteki bağlamda, düşmanların toplanması bilgisinin müminlerde uyandırması beklenen doğal bir korkuyu ifade eder.

Mevlüt Güngör (Kur'ân-ı Kerîm'de Kelime Anlam Bilgisi): Güngör, 'haşye'nin Kur'an'da genellikle Allah'a karşı duyulan saygılı korku için kullanıldığını, ancak bu ayette olduğu gibi bazen yaratılmışlara karşı duyulan doğal korkuyu da ifade edebileceğini belirtir. Burada düşmanların tehdidi karşısında hissedilen korkuyu anlatır.

3إِيمَـٰنًاe-m-n

Kök:ء م ن—Allah'a olan güven ve tasdik duygusunun artması.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Râgıb, 'iman'ı, kalbin tasdiki ve dilin ikrarı ile birlikte gelen güven ve emniyet duygusu olarak açıklar. Ayetteki 'fezâdehum îmânen' ifadesi, düşman tehdidinin müminlerin Allah'a olan güvenini ve teslimiyetini daha da pekiştirdiğini gösterir.

Ebu'l-Bekâ el-Kefevî (el-Külliyyât): Kefevî, 'iman'ın, kalbin bir şeyi tasdik etmesi ve ona güvenmesi olduğunu belirtir. Bu ayette, dışarıdan gelen tehdidin, müminlerin içsel inançlarını ve Allah'a olan bağlılıklarını zayıflatmak yerine güçlendirdiğini ifade eder.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): Izutsu, 'iman' kavramının Kur'an'da sadece bir inanç beyanı değil, aynı zamanda bir güven ve teslimiyet eylemi olduğunu vurgular. Bu ayette, dış tehdit karşısında müminlerin 'iman'ının artması, onların Allah'a olan mutlak güvenlerinin bir göstergesidir.

4ٱلْوَكِيلُv-k-l

Kök:و ك ل—İşlerin kendisine havale edildiği, güvenilen ve koruyan.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Râgıb, 'vekil'i, işleri kendisine havale edilen, güvenilen ve başkası adına hareket eden kişi olarak tanımlar. Allah için kullanıldığında, O'nun her şeye kâfi geldiğini, işleri en güzel şekilde idare ettiğini ve kullarını koruduğunu ifade eder.

Fîrûzâbâdî (Basâiru Zevi't-Temyîz): Fîrûzâbâdî, 'vekil'in, kendisine güvenilen, işleri kendisine bırakılan ve her şeyi üstlenen anlamına geldiğini belirtir. Ayetteki 'Ni'me'l-Vekîl' ifadesi, Allah'ın müminler için en iyi koruyucu ve işlerini en güzel şekilde halleden olduğunu vurgular.

Semîn el-Halebî (Umdetü'l-Huffâz): Semîn el-Halebî, 'vekil' isminin, Allah'ın sıfatlarından biri olarak, kullarının işlerini üstlenen, onlara kefil olan ve onları koruyan anlamında kullanıldığını açıklar. Bu ayette, müminlerin Allah'a olan tam tevekkülünü ve O'nun kendilerine yeterli olduğunu ifade eder.

Âl-i İmrân Sûresi

Terzibaba - Necdet Ardıç

(173) (Ellezîne kâle lehümün Nâsu innen Nâse kad cemeu leküm fahşevhüm fezâdehüm îmâne* ve kâlû hasbünAllahu ve nı'mel vekîl;)

“İnsanlar onlara: "Düşmanlarınız size karşı ordu topladı, onlardan korkun." dediklerinde, bu, onların îmânını artırdı ve şöyle dediler: "Allah bize yeter. One güzel vekildir".”

فَانْقَلَبُوا بِنِعْمَةٍ مِنَ اللَّهِ وَفَضْلٍ لَمْ يَمْسَسْهُمْ

سُوءٌ وَاتَّبَعُوا رِضْوَانَ اللَّهِ وَاللَّهُ ذُو فَضْلٍ عَظِيمٍ

Eserin tamamını oku

Bu âyet şu eserlerde de geçiyor(2)

Zümer Sûresi NECDET ARDIÇ’IN TASAVVUF ANLAYIŞINDA SEYR-Ü SÜLUK MERTEBELERİ - Lisans Tezi