Âl-i İmrân Sûresi 35. Âyet

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): İsfehânî, 'مرء' kökünü 'insan' genel anlamında kullanır, ancak 'امرأة' kelimesinin özelde 'kadın' anlamına geldiğini belirtir. Ayetteki kullanımı, İmran'ın eşi olan belirli bir kadını ifade eder ve onun şahsında bir adak eylemini başlatır.

Ebu'l-Bekâ el-Kefevî (el-Külliyyât): Kefevî, 'امرأة' kelimesinin 'erkek' (مرء) kelimesinin dişili olduğunu ve genellikle evli kadınlar için kullanıldığını ifade eder. Ayetteki 'امرأت عمران' ifadesi, İmran'ın zevcesi olma durumunu vurgular ve bu özel ilişki üzerinden adak eylemini anlamlandırır.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): İsfehânî, 'نذر' kelimesinin asıl anlamının, kişinin kendi üzerine bir şeyi vacip kılması olduğunu belirtir. Ayetteki 'نذرت لك' ifadesi, İmran'ın karısının karnındaki çocuğu Allah'a, O'nun hizmetine tahsis etme yönündeki kesin vaadini ve bu vaadin dini bir yükümlülük taşıdığını gösterir.

Fîrûzâbâdî (Basâiru Zevi't-Temyîz): Fîrûzâbâdî, 'نذر' kelimesinin 'korkutmak' ve 'bir şeyi vaat etmek' gibi anlamlara geldiğini ifade eder. Ayetteki kullanımı, Allah'a bir adak adama, yani bir şeyi O'nun rızası için tahsis etme anlamındadır ve bu, bir tür ibadet ve taahhüttür.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): Izutsu, Kur'an'daki 'nezr' kavramının, kişinin Allah'a karşı üstlendiği bir yükümlülüğü ifade ettiğini belirtir. Bu ayetteki 'nezr', İmran'ın karısının çocuğunu dünyevi işlerden azade kılarak tamamen Allah'ın hizmetine adaması şeklinde özel bir dini taahhüdü temsil eder.

İbn Kuteybe (Tefsîru Garîbi'l-Kur'ân): İbn Kuteybe, 'محرر' kelimesinin 'hür kılınmış, azat edilmiş' anlamına geldiğini ve bu bağlamda dünyevi meşguliyetlerden arındırılıp sadece ibadete ve hizmete tahsis edilmiş kişiyi ifade ettiğini açıklar. Ayetteki kullanımı, çocuğun Beytülmakdis'e hizmet için adanmasını vurgular.

Ebû Ubeyde (Mecâzü'l-Kur'ân): Ebû Ubeyde, 'محرر' kelimesinin mecazi olarak 'Allah'a adanmış, O'nun yolunda hizmete tahsis edilmiş' anlamında kullanıldığını belirtir. Bu, çocuğun kölelikten azat edilip bir nevi 'Allah'ın kölesi' olarak özel bir statüye yükseltilmesini ifade eder.

Semîn el-Halebî (Umdetü'l-Huffâz): Semîn el-Halebî, 'محرر' kelimesinin 'hür kılınmış' anlamının yanı sıra, 'bir şeye tahsis edilmiş' ve 'başka şeylerden arındırılmış' anlamlarını da taşıdığını belirtir. Ayetteki bağlamda, çocuğun sadece Allah'ın hizmetine özgülenmesi ve başka bir işe yönlendirilmemesi kastedilir.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): İsfehânî, 'قبول' kelimesinin 'bir şeyi hoşnutlukla almak, razı olmak' anlamına geldiğini belirtir. Ayetteki 'فتقبل مني' ifadesi, İmran'ın karısının adağının Allah katında makbul olmasını, O'nun rızasına uygun bulunmasını ve karşılık görmesini dilemesidir.

Ebu'l-Bekâ el-Kefevî (el-Külliyyât): Kefevî, 'قبول' kelimesinin 'bir şeyi iyi karşılamak, onaylamak' anlamında kullanıldığını açıklar. Bu ayetteki dua, Allah'ın bu adak eylemini lütfuyla kabul etmesi ve ona mükafat vermesi yönündedir, yani fiilin Allah katında geçerli sayılmasıdır.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): İsfehânî, 'سمع' kökünün 'işitmek' anlamına geldiğini ve Allah için kullanıldığında, O'nun her sesi, her duayı ve her fısıltıyı idrak etme sıfatını ifade ettiğini belirtir. Ayetteki 'إنك أنت السميع' ifadesi, İmran'ın karısının duasının Allah tarafından işitildiğine olan inancını pekiştirir.

Mevlüt Güngör (Kur'ân-ı Kerîm'de Kelime Anlam Bilgisi): Güngör, 'es-Semî'' isminin Allah'ın her şeyi, gizli veya açık, işittiğini ve bu işitmenin sadece fiziksel bir duyma olmadığını, aynı zamanda idrak ve karşılık verme anlamını da içerdiğini vurgular. Bu bağlamda, İmran'ın karısının duasının Allah tarafından duyulduğu ve karşılık bulacağı umudunu ifade eder.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): İsfehânî, 'علم' kökünün 'bilmek, idrak etmek' anlamına geldiğini ve Allah için kullanıldığında, O'nun her şeyi, geçmişi, geleceği ve gizli olanı eksiksiz bildiğini ifade ettiğini belirtir. Ayetteki 'العليم' sıfatı, İmran'ın karısının niyetini ve adağının iç yüzünü Allah'ın bildiğine olan güvenini dile getirir.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): Izutsu, 'el-Alîm' isminin Kur'an'da Allah'ın mutlak ve sınırsız bilgisine işaret ettiğini belirtir. Bu ayetteki kullanımı, Allah'ın sadece adağı işitmekle kalmayıp, aynı zamanda adayanın niyetini, adağın mahiyetini ve gelecekteki sonuçlarını da bildiğini vurgular, bu da duanın samimiyetini ve Allah'ın her şeye vakıf oluşunu pekiştirir.