Âl-i İmrân Sûresi 39. Âyet

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Râgıb, 'beşere' kelimesinin derinin dış yüzeyini ifade ettiğini, 'tebşîr'in ise bir haberin ilk etkisinin deride (yüzde) belirmesiyle ortaya çıkan sevinç veya üzüntü hali olduğunu belirtir. Ayetteki 'yübeşşiruke' ifadesi, Zekeriya'ya Yahya'nın doğumunun sevinçli bir haber olarak verilmesini vurgular.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): Izutsu, 'beşâra' kavramının Kur'an'da genellikle 'iyi haber' anlamında kullanıldığını ve ilahi bir lütfu, kurtuluşu veya mükafatı ifade ettiğini belirtir. Bu ayetteki kullanımı, Allah'ın Zekeriya'ya bir evlat lütfedeceği ve bu evladın özel niteliklere sahip olacağı müjdesini taşır.

İbn Kuteybe (Tefsîru Garîbi'l-Kur'ân): İbn Kuteybe, 'tasdîk'in bir şeyi doğru kabul etmek, onaylamak anlamına geldiğini ifade eder. Ayetteki 'musaddikan bi-kelimetin minallahi' ifadesi, Yahya'nın İsa'nın peygamberliğini ve Allah'tan gelen bir kelime olduğunu tasdik edeceğini, yani onun hak peygamber olduğunu doğrulayacağını belirtir.

Ebû Ubeyde (Mecâzü'l-Kur'ân): Ebû Ubeyde, 'tasdîk'in 'doğrulama' ve 'onaylama' anlamlarını taşıdığını belirtir. Burada Yahya'nın İsa'yı tasdik etmesi, onun peygamberlik misyonunu ve Allah'tan gelen bir mucize olduğunu kabul etmesi ve buna şahitlik etmesi mecazını içerir.

Mevlüt Güngör (Kur'ân-ı Kerîm'de Kelime Anlam Bilgisi): Güngör, 'sıdk' kökünden türeyen kelimelerin 'doğruluk', 'gerçeklik' ve 'güvenilirlik' anlamlarını içerdiğini vurgular. 'Musaddık' ise bu bağlamda, bir başkasının doğruluğunu onaylayan, onun hakikatini tasdik eden kişi anlamına gelir. Yahya'nın İsa'yı tasdiki, onun peygamberliğinin hakkaniyetine şahitlik etmesidir.

Ebû Bekir es-Sicistânî (Nüzhetü'l-Kulûb): Sicistânî, 'seyyid' kelimesinin 'efendi', 'önder', 'şerefli' ve 'cömert' gibi anlamlara geldiğini belirtir. Ayetteki 'seyyiden' ifadesi, Yahya'nın ahlaki üstünlüğü, bilgisi ve takvası sayesinde insanlar arasında saygın bir lider ve önder olacağını ifade eder.

Ebu'l-Bekâ el-Kefevî (el-Külliyyât): Kefevî, 'seyyid'in, kavminin işlerini üstlenen, onların ihtiyaçlarını gideren ve onlara yol gösteren kişi olduğunu açıklar. Yahya'nın 'seyyid' olması, onun sadece ahlaki bir üstünlüğe sahip olmakla kalmayıp, aynı zamanda toplumsal bir liderlik ve rehberlik vasfına da sahip olacağını gösterir.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Râgıb, 'hasr' kelimesinin 'sınırlamak', 'engellemek' anlamına geldiğini ve 'hasûr'un ise kendini şehvetlerden alıkoyan, iffetli kişi olduğunu belirtir. Ayetteki 'hasûran' ifadesi, Yahya'nın nefsine hakim, cinsel arzulara karşı dirençli ve iffetli bir yaşam süreceğini vurgular.

Fîrûzâbâdî (Basâiru Zevi't-Temyîz): Fîrûzâbâdî, 'hasûr'un, kadınlara karşı isteği olmayan veya kendini onlardan alıkoyan kişi olduğunu ifade eder. Bu, Yahya'nın peygamberlik görevinin gerektirdiği tam bir adanmışlık ve dünyevi zevklerden uzak durma halini simgeler.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Râgıb, 'nebî' kelimesinin 'haber veren' veya 'yüksek mertebeli' anlamlarına geldiğini ve Allah'tan haber alıp insanlara ileten kişi olduğunu belirtir. Ayetteki 'nebiyyen' ifadesi, Yahya'nın Allah tarafından seçilmiş, vahiy alan ve insanlara doğru yolu gösteren bir peygamber olacağını açıkça ifade eder.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): Izutsu, 'nebî' kavramının Kur'an'da Allah ile insanlar arasında aracı olan, ilahi mesajı tebliğ eden ve insanları doğru yola çağıran kişi olduğunu vurgular. Yahya'nın 'nebî' olarak nitelendirilmesi, onun peygamberlik misyonunu ve Allah'ın elçisi olma vasfını belirtir.