Âl-i İmrân Sûresi 90. Âyet

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): K-f-r kökü, bir şeyi örtmek anlamına gelir. Şer'î bağlamda ise, Allah'ın birliğini ve peygamberlerin getirdiklerini inkâr etmek, hakikati örtmek demektir. Ayetteki 'kefarû' ifadesi, daha önce iman etmiş olmalarına rağmen hakikati örtme eylemini gerçekleştirdiklerini belirtir.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): İzutsu'ya göre 'küfr', 'iman' kavramının zıddı olarak, Allah'a ve O'nun ayetlerine karşı nankörlük ve inkârı ifade eder. Ayetteki 'kefarû' kelimesi, iman ettikten sonra bu zıt duruma geçişi, yani nankörlük ve inkârı seçmeyi vurgular.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): E-m-n kökü, güvenmek, emin olmak ve kalben tasdik etmek anlamlarına gelir. 'İman', şer'î anlamda Allah'a, peygamberlerine ve ahiret gününe kalben tasdik ve dil ile ikrar etmektir. Ayetteki 'îmânihim' ifadesi, bu kişilerin daha önce bu tasdik ve güven durumunda olduklarını gösterir.

Ebu'l-Bekâ el-Kefevî (el-Külliyyât): İman, tasdik ve güvenin birleşimidir. Kalbin bir şeye kesin olarak inanması ve ona güven duymasıdır. Ayetteki 'îmânihim' kelimesi, bu kişilerin başlangıçta sahip oldukları bu güven ve tasdik halini ifade eder.

Ebû Ubeyde (Mecâzü'l-Kur'ân): Z-y-d kökü, bir şeyin üzerine eklemek, onu çoğaltmak demektir. Ayetteki 'izdâdû' fiili, küfürde ısrar etmeyi, küfürlerini artırmayı ve bu hal üzere devam etmeyi mecazi olarak ifade eder.

Semîn el-Halebî (Umdetü'l-Huffâz): Z-y-d kökü, bir şeyin miktarını veya niteliğini artırmak anlamına gelir. 'İzdâdû küfran' ifadesi, onların küfürlerini sadece sürdürmekle kalmayıp, onu daha da pekiştirdiklerini, şiddetlendirdiklerini ve bu konuda ileri gittiklerini belirtir.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): T-v-b kökü, dönmek anlamına gelir. 'Tevbe', kulun günahtan Allah'a dönmesi, pişmanlık duyması ve bir daha o günaha dönmemeye azmetmesidir. Ayetteki 'tevbetuhum' ifadesi, bu kişilerin Allah'a yönelişlerinin ve pişmanlıklarının kabul edilmeyeceğini vurgular.

Fîrûzâbâdî (Basâiru Zevi't-Temyîz): Tevbe, günahı terk edip Allah'a yönelmek, geçmişe pişmanlık duymak ve gelecekte günaha dönmemeye karar vermektir. Ayetteki bağlamda, küfürde ısrar edenlerin bu tür bir dönüşünün Allah katında bir karşılık bulamayacağı belirtilir.

İbn Kuteybe (Tefsîru Garîbi'l-Kur'ân): D-l-l kökü, yolunu kaybetmek, şaşırmak anlamına gelir. 'Dâllûn' ise, doğru yoldan sapanlar, hakikatten uzaklaşanlar demektir. Ayette, iman ettikten sonra küfürde ısrar edenlerin bu sapkınlık içinde oldukları ifade edilir.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): İzutsu, 'dalâl' kavramını 'hidayet'in zıddı olarak ele alır. Doğru yoldan sapmayı, hakikatten uzaklaşmayı ve manevi bir şaşkınlık içinde olmayı ifade eder. Ayetteki 'ed-dâllûn' kelimesi, bu kişilerin manevi olarak doğru yolu kaybetmiş ve sapkınlık içinde olan kimseler olduğunu belirtir.