Veâyetun lehumu-lleylu nesleḣu minhu-nnehâra fe-iżâ hum muzlimûn(e)
Gece de onlar için bir delildir. Gündüzü ondan çıkarırız, bir de bakarsın karanlık içinde kalmışlardır.
Yâsîn Sûresi
Terzibaba - Necdet Ardıç
Gece ve gündüz açık bir Âyet olarak gözümüzün önünde iken bizler şartlanmalarımız içinde bunlara bakıyoruz oysa ki belirtildiği üzere bunların hepsi Kûr’ân’dır.
Hep Kitab-ı Hak’tır eşya sandığın
Ol okur ki seyrü eftan eylemiş.
Yâni âlemde eşya sandığın ne varsa hepsi Hakk’tır bunu ancak o vatanları yâni mertebeleri seyreden, idrâk eden Ârifler okur.
“Bunları idrâk edenler için bunlar açık âyettir ancak bunlardan gaflette olanlar için biz bunu bildiriyoruz” ifâdesini içinde barındırmaktadır “hum” yâni onlar kelimesi.
Şartlanmalarımız içerisinde gördüğümüz gibi güneş doğdu gündüz oldu güneş battı gece oldu hâdisesi değildir bu, “Bunu Biz yaparız” diyor burada Cenâb-ı Hakk (c.c.), ki bu da “âyetlerimizdendir.” Yeryüzünden dünyânın dışına çıkıldığında ne gece ne gündüz kalır, karşımızda sadece güneş kalır ki izafi olarak kabul ettiğimiz zaman kavramı orada ortadan kalkar. Orada yine bir zaman kavramı olur ancak bu bizim idrâk ederek tatbikatını yapamayacağımız bir zaman kavramı
olur.
Gece fenâfillah, gündüz bakâbillah hükmündendir, ki bunlar Allah (c.c.)’ın zâti işaretleridir.