Nisâ Sûresi 173. âyetin meâli (Türkçe anlamı) nedir?

Nisâ 173Cüz 6 · Sayfa 105

Nisâ Sûresi 173. Âyet

النساء

Feemmâ-lleżîne âmenû ve'amilû-ssâlihâti feyuveffîhim ucûrahum veyezîduhum min fadlih(i)(s) veemmâ-lleżîne-stenkefû vestekberû feyu'ażżibuhum ‘ażâben elîmen velâ yecidûne lehum min dûni(A)llâhi veliyyen velâ nasîrâ(n)

İman edip salih ameller işleyenlere gelince, (Allah) onların mükafatlarını eksiksiz ödeyecek ve lütfundan onlara daha da fazlasını verecektir. Allah'a kulluk etmekten çekinenlere ve büyüklük taslayanlara gelince; (Allah) onları elem dolu bir azaba uğratacaktır ve onlar kendilerine Allah'tan başka bir dost ve yardımcı da bulamayacaklardır.

Nisâ 173. ayet, iman ve salih amelin mükafatını, istinkaf ve istikbarın ise cezasını ele alarak, Allah'ın adaletini ve lütfunu vurgular. Ayet, bu temel kavramlar üzerinden insan eylemlerinin ahiretteki sonuçlarını dilbilimsel bir derinlikle ortaya koyar.

1ءَامَنُوا۟e-m-n

Kök:أ م ن—Allah'a ve O'nun gönderdiklerine kalben tasdik edip güvenmek, iman etmek.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): İman (أمن), kalbin tasdiki ve güven duymasıdır. Ayetteki 'âmenû' ifadesi, sadece sözlü ikrarı değil, aynı zamanda kalbin mutmain olmasını ve Allah'a tam bir teslimiyetle bağlanmayı ifade eder. Bu, kişinin Allah'ın vaatlerine güvenerek salih amellere yönelmesinin temelidir.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): İman (îmân), Kur'an'da sadece bir inanç değil, aynı zamanda bir 'güven' ve 'emniyet' duygusu olarak ele alınır. Bu ayette 'âmenû' fiili, Allah'a karşı duyulan bu güvenin, kişinin hayatını şekillendiren bir eyleme dönüştüğünü gösterir. İman, Allah ile kurulan bir ahit ve bu ahde sadakat anlamına gelir.

2ٱلصَّـٰلِحَـٰتِs-l-h

Kök:ص ل ح—İyi, doğru, faydalı ve ıslah edici ameller.

Ebû Ubeyde (Mecâzü'l-Kur'ân): Salihât (صالحات), 'salâh' kökünden türemiş olup, doğru ve uygun olan işleri ifade eder. Ayetteki kullanımıyla, Allah'ın rızasına uygun, topluma faydalı ve kişinin kendisi için hayırlı olan her türlü eylemi kapsar. Bu, sadece ibadetleri değil, ahlaki ve sosyal sorumlulukları da içerir.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Salâh (صلاح), fesadın zıddıdır ve bir şeyin doğru, düzgün ve faydalı hale gelmesini ifade eder. 'Salihât' kelimesi, hem kişinin kendi nefsini ıslah eden hem de başkalarına fayda sağlayan, Allah katında makbul olan tüm güzel amelleri ifade eder. Bu ayette imanla birlikte zikredilmesi, imanın amelle tamamlandığını gösterir.

Mevlüt Güngör (Kur'ân-ı Kerîm'de Kelime Anlam Bilgisi): Salihât kavramı, Kur'an'da geniş bir anlam yelpazesine sahiptir. Sadece ibadetleri değil, aynı zamanda adalet, dürüstlük, iyilikseverlik gibi ahlaki değerleri ve toplumsal fayda sağlayan her türlü eylemi kapsar. Ayetteki 'amelû' fiiliyle birlikte kullanılması, bu amellerin bilinçli ve kasıtlı olarak yapıldığını vurgular.

3فَيُوَفِّيهِمْv-f-y

Kök:و ف ي—Onlara hak ettikleri karşılığı tam olarak vermek, eksiksiz ödemek.

İbn Kuteybe (Tefsîru Garîbi'l-Kur'ân): Vefâ (وفاء), bir şeyi tam ve eksiksiz olarak yerine getirmek demektir. 'Feyüveffîhim' fiili, Allah'ın iman eden ve salih amel işleyen kullarına vaat ettiği ecirleri, hiçbir eksiklik olmaksızın, tam ve kamil bir şekilde vereceğini ifade eder. Bu, Allah'ın adaletinin ve vaadine sadakatinin bir göstergesidir.

Ebu'l-Bekâ el-Kefevî (el-Külliyyât): Vefâ, bir borcu veya vaadi tam olarak yerine getirmektir. Ayetteki 'feyüveffîhim' ifadesi, Allah'ın kullarının amellerinin karşılığını tam olarak ödeyeceğini, hatta lütfuyla artıracağını belirtir. Bu, Allah'ın cömertliğini ve kullarına karşı olan ahdine sadakatini vurgular.

4ٱسْتَنكَفُوا۟n-k-f

Kök:ن ك ف—Bir şeyi yapmaktan veya bir şeye boyun eğmekten çekinmek, kaçınmak, tenezzül etmemek.

Ebû Bekir es-Sicistânî (Nüzhetü'l-Kulûb): İstinkâf (استنكاف), bir şeyden yüz çevirmek, onu yapmaktan veya ona boyun eğmekten kaçınmaktır. Ayetteki 'istenkefû' fiili, Allah'a kulluk etmekten veya O'nun emirlerine uymaktan kibirle yüz çevirenleri ifade eder. Bu, kişinin kendini üstün görmesi ve Allah'ın otoritesini reddetmesi anlamına gelir.

Semîn el-Halebî (Umdetü'l-Huffâz): Nekefe (نكف) kökünden türeyen istinkâf, bir şeyi küçümseyerek ondan uzak durmaktır. Bu ayette, Allah'a kulluk etmekten veya O'nun birliğine inanmaktan kibirle imtina edenlerin durumunu anlatır. Bu, sadece bir ret değil, aynı zamanda bir hor görme ve kendini üstün görme halidir.

5وَٱسْتَكْبَرُوا۟k-b-r

Kök:ك ب ر—Büyüklük taslamak, kibirlenmek, kendini üstün görmek.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Kibr (كبر), kişinin kendini başkalarından veya Allah'ın emirlerinden üstün görmesidir. 'İstekberû' fiili, bu büyüklük taslama halinin eyleme dökülmüş şeklini ifade eder. Ayetteki bağlamda, Allah'a kulluk etmekten veya O'nun hükümlerine boyun eğmekten kibirle kaçınmayı anlatır.

Fîrûzâbâdî (Basâiru Zevi't-Temyîz): Kibr, kişinin kendini büyük görmesi ve başkalarını küçük görmesidir. 'İstekberû' fiili, bu içsel halin dışa vurumu olarak, Allah'ın emirlerine karşı gelme ve O'nun otoritesini tanımama şeklinde tezahür eder. Bu, istinkâf ile birlikte zikredilerek, Allah'a karşı gelmenin temel motivasyonlarından biri olarak sunulur.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): Kibr (istikbâr), Kur'an'da Allah'ın mutlak egemenliğine karşı bir meydan okuma olarak ele alınır. Bu ayette 'istekberû' fiili, insanın kendi nefsini ilahlaştırma eğilimini ve Allah'ın karşısında kendini yüceltme çabasını ifade eder. Bu durum, ilahi azabın temel nedenlerinden biridir.

Nisâ Sûresi

Terzibaba - Necdet Ardıç

(173) (Feemmellezîne âmenu ve amilus sâlihati fe yüveffîhim ücurehüm ve yezîdühüm min fadliHİ, ve emmellezînestenkefu vestekberu feyü'azzibühüm azaben elîmen, ve lâ yecidune lehüm min dunillâhi veliyyen ve lâ nesîrâ;)

“İnanıp güzel işler yapanlara gelince, onların mükafatlarını eksiksiz ödeyecek ve lütfundan onlara daha fazlasını da verecektir. Allah'a kulluktan çekinip büyüklük taslayanlara da şiddetli bir şekilde azab edecek ve onlar Allah'dan başka kendilerine ne bir dost, ne de bir yardımcı bulamayacaklardır.”

Eserin tamamını oku