Nisâ Sûresi 51. Âyet

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): İsfehânî, 'kitap' kelimesinin kök anlamının 'bir araya getirmek, toplamak' olduğunu belirtir. Vahiy bağlamında ise, Allah'ın kelamını bir araya getiren, yazılı metin anlamında kullanılır. Ayetteki 'kendilerine kitap verilenler' ifadesi, Yahudi ve Hristiyanları işaret eder ve onlara verilen ilahi metinleri kasteder.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): Izutsu, 'kitap' kavramının Kur'an'da sadece yazılı bir metin olmanın ötesinde, ilahi bir rehberlik ve yasa bütünü anlamı taşıdığını vurgular. Bu ayette, 'kitap verilenler' ifadesi, bu ilahi rehberliğe sahip olmalarına rağmen ondan sapmış olanları eleştirmektedir.

İbn Kuteybe (Tefsîru Garîbi'l-Kur'ân): İbn Kuteybe, 'cibt' kelimesinin 'put, sihirbazlık, kehanet' gibi anlamlara geldiğini belirtir. Cahiliye Araplarının taptığı putları ve batıl inançlarını kapsayan geniş bir kavramdır. Ayette, 'kitap ehlinin' bu tür batıl inançlara yönelmesi kınanmaktadır.

Ebû Ubeyde (Mecâzü'l-Kur'ân): Ebû Ubeyde, 'cibt' kelimesini 'sihir' ve 'put' olarak açıklar. Bu kelimenin Arapça'da 'hayır ve bereketten yoksun' anlamında da kullanıldığına işaret eder. Ayette, ilahi kitaba sahip olmalarına rağmen bu tür değersiz ve batıl şeylere inanmaları eleştirilir.

Fîrûzâbâdî (Basâiru Zevi't-Temyîz): Fîrûzâbâdî, 'cibt'in 'put, sihir, kâhin, şeytan' gibi birçok anlamı barındırdığını ifade eder. Bu geniş anlam yelpazesi, ayetteki 'kitap ehlinin' Allah'tan başka her türlü sapkınlığa yönelişini vurgular.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): İsfehânî, 'tağut' kelimesinin 'tuğyan' kökünden geldiğini ve 'haddi aşmak, azmak' anlamına geldiğini belirtir. Allah'a isyan eden, O'nun sınırlarını çiğneyen her şey 'tağut'tur. Bu, şeytanı, putları, zalim yöneticileri veya insanları saptıran her türlü gücü kapsar. Ayette, 'kitap ehlinin' bu tür saptırıcı güçlere inanması kınanır.

Ebu'l-Bekâ el-Kefevî (el-Külliyyât): Kefevî, 'tağut'u 'Allah'tan başka tapılan her şey' olarak tanımlar ve bu tanımın şeytanı, putları, sihirbazları ve kâhinleri içerdiğini belirtir. Ayetteki bağlamda, 'cibt' ile birlikte zikredilmesi, batıl inançların ve şeytani güçlerin bir bütün olarak reddedilmesi gerektiğini vurgular.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): Izutsu, 'tağut'un Kur'an'da 'Allah'a karşı isyan eden ve insanları doğru yoldan saptıran her türlü güç' olarak merkezi bir kavram olduğunu ifade eder. Bu ayette, 'kitap ehlinin' ilahi rehberliğe rağmen bu tür sapkın güçlere yönelmesi, onların imanlarındaki bozulmayı gösterir.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): İsfehânî, 'küfür' kelimesinin temel anlamının 'örtmek' olduğunu belirtir. Dini bağlamda ise, hakkı, gerçeği veya Allah'ın nimetlerini örtmek, yani inkar etmek anlamına gelir. Ayette, 'inkar edenler' ifadesi, İslam'ın temel prensiplerini reddedenleri kasteder.

Mevlüt Güngör (Kur'ân-ı Kerîm'de Kelime Anlam Bilgisi): Güngör, 'küfür' kavramının Kur'an'da sadece inkar etmekle kalmayıp, aynı zamanda nankörlük, şükürsüzlük ve ilahi emirlere karşı gelme anlamlarını da taşıdığını vurgular. Ayette, 'kitap ehlinin' inkar edenleri müminlere tercih etmesi, onların kendi kitaplarındaki hakikatleri örtmeleri ve nankörlük etmeleri olarak yorumlanabilir.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): İsfehânî, 'iman' kelimesinin kök anlamının 'emniyet, güven' olduğunu belirtir. Dini bağlamda ise, Allah'a ve O'nun gönderdiklerine güvenmek, tasdik etmek ve kalben inanmak demektir. Ayette, 'inananlar' ifadesi, İslam'ın temel prensiplerini kabul eden müminleri ifade eder.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): Izutsu, 'iman'ın Kur'an'da sadece entelektüel bir kabul değil, aynı zamanda Allah'a tam bir teslimiyet ve güveni içeren aktif bir durum olduğunu açıklar. Ayette, 'kitap ehlinin' inkar edenleri, bu gerçek imana sahip olan müminlere tercih etmesi, onların kendi dinlerinin özünden uzaklaştığını gösterir.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): İsfehânî, 'sebil' kelimesinin 'yol' anlamına geldiğini ve hem maddi hem de manevi yolları ifade ettiğini belirtir. Kur'an'da genellikle 'Allah'ın yolu' (sebilullah) veya 'sapıklık yolu' gibi bağlamlarda kullanılır. Ayette, 'daha doğru yoldadırlar' ifadesi, inkar edenlerin takip ettiği yanlış yolu, müminlerin doğru yoluna tercih etme sapkınlığını vurgular.

Semîn el-Halebî (Umdetü'l-Huffâz): Semîn el-Halebî, 'sebil'in 'gidilen yol' olduğunu ve bu yolun bazen hayra, bazen de şerre götürebileceğini ifade eder. Ayetteki 'ehdâ sebîlen' (yolca daha doğru) ifadesi, 'kitap ehlinin' inkar edenlerin sapkın yolunu, müminlerin hidayet yolundan üstün görme yanılgısını açıkça ortaya koyar.