Nisâ Sûresi 58. Âyet

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Emr (أمر), bir şeyin yapılmasını istemek veya bir işin kendisi anlamına gelir. Ayetteki 'يَأْمُرُكُمْ' ifadesi, Allah'ın kullarına emanetleri ehline vermeleri ve adaletle hükmetmeleri yönündeki kesin ve bağlayıcı talimatını ifade eder.

Ebu'l-Bekâ el-Kefevî (el-Külliyyât): Emr (أمر), bir şeyi yapmayı talep etmek veya bir işin meydana gelmesini istemektir. Bu ayetteki kullanımı, Allah Teâlâ'nın müminlere yüklediği bir vecibeyi, yani emanetleri sahiplerine iade etme ve adaletle hükmetme yükümlülüğünü belirtir.

İbn Kuteybe (Tefsîru Garîbi'l-Kur'ân): Emanet (أمانة), güvenilen şeydir. Bu ayetteki 'el-emânât' kelimesi, Allah'ın kullarına yüklediği dinî vecibelerden, insanların birbirlerine bıraktıkları mallara kadar geniş bir anlam yelpazesini kapsar ve bunların korunup sahiplerine iade edilmesi gerektiğini vurgular.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Emanet (أمانة), güvenilen ve korunması gereken her şeydir. Ayetteki çoğul kullanımı 'el-emânât', bu kavramın sadece maddi emanetlerle sınırlı olmadığını, aynı zamanda dinî görevleri, sırları ve genel olarak insanların birbirlerine karşı olan haklarını da içerdiğini gösterir.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): Emanet (amāna), Kur'an'da sadece maddi bir depozito değil, aynı zamanda Allah'ın insana yüklediği sorumluluklar ve görevler bütünü olarak da anlaşılır. Nisâ 58'deki 'el-emânât' ifadesi, bu geniş anlamıyla, insanın Allah'a ve diğer insanlara karşı olan tüm yükümlülüklerini kapsar.

Ebû Ubeyde (Mecâzü'l-Kur'ân): Hüküm (حكم), bir şeyi ayırmak, iki şey arasında karar vermektir. Ayetteki 'hukimtüm' ifadesi, insanlar arasında bir anlaşmazlık veya dava olduğunda, hakemlik yapma veya yargılama görevini üstlenmeyi ifade eder.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Hüküm (حكم), bir şeyi engellemek veya bir şeyi diğerinden ayırmak anlamındadır. 'Hükmetmek' fiili, bir konuda kesin bir karar vermek ve bu kararı uygulamak anlamına gelir. Ayette, insanlar arasında hükmederken adaletin esas alınması gerektiği vurgulanır.

Mevlüt Güngör (Kur'ân-ı Kerîm'de Kelime Anlam Bilgisi): Hüküm (حكم) kelimesi, Kur'an'da genellikle yargılama, karar verme ve bir şeyi kesinleştirmeyi ifade eder. Nisâ 58'deki 'hukimtüm' kullanımı, yöneticilerin veya yargıçların insanlar arasındaki ihtilafları çözerken adalet prensibine bağlı kalmalarının önemini belirtir.

Ebû Bekir es-Sicistânî (Nüzhetü'l-Kulûb): Adl (عدل), doğru ve hakkaniyetli olmaktır. Ayetteki 'bi'l-adl' ifadesi, hüküm verme eyleminin temelini oluşturur ve yargılamada hiçbir tarafın haksızlığa uğramaması gerektiğini, dengenin korunmasını emreder.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Adl (عدل), eşitlik ve denge anlamına gelir. Bir şeyi olması gerektiği gibi yerine koymak, hak sahibine hakkını vermek demektir. Nisâ 58'de 'bi'l-adl' ifadesi, hüküm verirken tarafsızlığı, hakkaniyeti ve doğru kararı esas almayı zorunlu kılar.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): Adl (ʿadl), Kur'an'da merkezi bir ahlaki kavramdır ve denge, eşitlik ve hakkaniyet anlamlarını taşır. Ayetteki 'bi'l-adl' ifadesi, hükmetme eyleminin sadece yasal bir süreç olmadığını, aynı zamanda derin bir ahlaki yükümlülük taşıdığını ve her durumda adaletin tesis edilmesi gerektiğini vurgular.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Va'z (وعظ), kalbi yumuşatacak, iyiliğe teşvik edecek ve kötülükten sakındıracak sözlerle nasihat etmektir. Ayetteki 'ye'ızukum' ifadesi, Allah'ın bu emirleri sadece birer talimat olarak değil, aynı zamanda kullarının iyiliği için verilen değerli öğütler olarak sunduğunu gösterir.

Ebu'l-Bekâ el-Kefevî (el-Külliyyât): Va'z (وعظ), bir şeyi hatırlatmak ve öğüt vermektir. Bu ayetteki 'ye'ızukum' kullanımı, Allah'ın emanet ve adaletle ilgili emirlerinin, müminlerin dünya ve ahiret saadetleri için birer yol gösterici ve hatırlatıcı nitelikte olduğunu belirtir.