Nisâ Sûresi 7. Âyet

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Râgıb, 'nasîb' kelimesini 'bir şeye ayrılan pay, hisse' olarak tanımlar. Ayetteki kullanımıyla, Allah tarafından belirlenmiş, hak olarak ayrılmış miras payını ifade eder. Bu, kişinin kendi çabasıyla değil, ilahi taksimle elde ettiği bir kısımdır.

Ebû Ubeyde (Mecâzü'l-Kur'ân): Ebû Ubeyde, 'nasîb' kelimesini 'kısmet' veya 'hisse' olarak açıklar. Ayetteki bağlamda, erkek ve kadınların miras yoluyla sahip oldukları, kendilerine düşen payı mecazi olarak değil, doğrudan bir hak olarak belirtir.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): Izutsu, 'nasîb' kavramını Kur'an'daki 'pay, kısmet' anlamıyla inceler ve bu payın ilahi bir taksimin sonucu olduğunu vurgular. Nisâ 7'deki 'nasîb', Allah'ın adaletinin bir tezahürü olarak, mirasçıların haklarını güvence altına alan bir paydır.

İbn Kuteybe (Tefsîru Garîbi'l-Kur'ân): İbn Kuteybe, 'tereke' fiilini 'geride bırakmak, miras olarak bırakmak' şeklinde açıklar. Ayetteki 'mimmâ terake' ifadesi, ölen ebeveyn ve akrabaların geride bıraktığı, mirasçılarına intikal eden mal varlığını ifade eder.

Semîn el-Halebî (Umdetü'l-Huffâz): Semîn el-Halebî, 'tereke' fiilinin 'bir şeyi ardında bırakmak, terk etmek' anlamını vurgular. Nisâ 7'de, bu fiil, vefat eden kişilerin dünya malından geriye kalan ve mirasçılar arasında paylaştırılacak olan kısmı işaret eder.

Mevlüt Güngör (Kur'ân-ı Kerîm'de Kelime Anlam Bilgisi): Güngör, 'tereke' fiilinin Kur'an'daki kullanımını incelerken, genellikle 'ölüm sonrası geride bırakılan mal' anlamını taşıdığını belirtir. Bu ayette de, mirasın kaynağını, yani ölen kişinin bıraktığı varlığı ifade eder.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Râgıb, 'veled' kökünden türeyen 'vâlidân' kelimesini 'anne ve baba' olarak açıklar. Ayette, miras bırakanlar arasında öncelikli olarak zikredilen, kişinin en yakın akrabaları olan ebeveynleri ifade eder.

Ebu'l-Bekâ el-Kefevî (el-Külliyyât): Kefevî, 'vâlidân' kelimesinin 'doğuranlar' anlamında kullanıldığını ve Arapçada anne ve babayı birlikte ifade ettiğini belirtir. Nisâ 7'de, mirasın intikal ettiği kaynaklardan biri olarak ebeveynlerin konumu vurgulanır.

İbn Kuteybe (Tefsîru Garîbi'l-Kur'ân): İbn Kuteybe, 'akrabûn' kelimesini 'yakın hısımlar, akrabalar' olarak açıklar. Ayette, ebeveynlerden sonra miras bırakanlar arasında yer alan, kan bağı veya evlilik yoluyla yakınlığı olan diğer akrabaları kapsar.

Fîrûzâbâdî (Basâiru Zevi't-Temyîz): Fîrûzâbâdî, 'akrabûn' kelimesinin 'yakınlık' kökünden geldiğini ve 'en yakın olanlar' anlamına geldiğini belirtir. Nisâ 7'de, miras hukukunda ebeveynlerden sonra mirasçı olabilecek diğer yakın akrabaları ifade eder.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Râgıb, 'farz' kelimesini 'bir şeyi kesmek, belirlemek, takdir etmek' olarak açıklar. 'Mefrûd' ise 'belirlenmiş, takdir edilmiş' demektir. Ayetteki 'nasîben mefrûdan' ifadesi, miras payının keyfi değil, Allah tarafından kesin olarak belirlenmiş, değiştirilemez bir hak olduğunu vurgular.

Ebû Ubeyde (Mecâzü'l-Kur'ân): Ebû Ubeyde, 'mefrûd' kelimesini 'farz kılınmış, vacip kılınmış' olarak yorumlar. Bu ayette, mirasçıların paylarının ilahi bir emirle sabitlendiğini ve bu payların yerine getirilmesinin zorunlu olduğunu belirtir.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): Izutsu, 'farz' kavramının Kur'an'da 'Allah tarafından kesin olarak emredilen, zorunlu kılınan' anlamını taşıdığını belirtir. Nisâ 7'deki 'mefrûd', miras paylarının sadece bir hak değil, aynı zamanda ilahi bir yükümlülük ve adalet prensibi olduğunu gösterir.