Mü'min Sûresi 9. Âyet

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): V-k-y kökü, bir şeyi zarardan korumak, muhafaza etmek ve sakındırmak anlamına gelir. Ayetteki 'Vakıhim' (وقهم) ifadesi, Allah'tan müminleri ahiret günündeki azaptan ve kötü akıbetlerden korumasını talep etme manasındadır. Bu, sadece fiziki bir koruma değil, aynı zamanda manevi ve uhrevi bir güvenceyi de içerir.

Ebû Ubeyde (Mecâzü'l-Kur'ân): V-k-y fiili, bir şeyi bir şeyden uzak tutmak, onu tehlikeden korumak demektir. Ayetteki kullanımı, Allah'ın kullarını günahların ve onların neticesi olan azabın şerrinden korumasını ifade eder. Bu, mecazi olarak, onları günaha düşmekten veya günahın sonuçlarına katlanmaktan kurtarmak anlamına gelir.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): S-v-e kökü, bir şeyin kötü olması, çirkin olması ve insana zarar vermesi anlamlarına gelir. 'Seyyiât' (سيئات) kelimesi, hem işlenen günahları hem de bu günahların dünyevi ve uhrevi kötü sonuçlarını ifade eder. Ayetteki bağlamda, ahiret gününde karşılaşılacak azap ve kötü akıbetleri kapsar.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): Seyyiât (kötülükler), Kur'an'da genellikle 'hasenât' (iyilikler) kavramının zıttı olarak kullanılır. Bu kavram, sadece ahlaki bir kötülüğü değil, aynı zamanda bu kötülüğün getireceği olumsuz sonuçları, cezayı ve azabı da ifade eder. Ayetteki 'seyyiât'tan korunmak, Allah'ın azabından ve kötü bir sondan kurtulmak demektir.

Fîrûzâbâdî (Basâiru Zevi't-Temyîz): Seyyiât, insanın nefsine ve başkalarına zarar veren her türlü fiil ve sözdür. Kur'an'da bu kelime, genellikle günahları, hataları ve bunların ahiretteki karşılığı olan cezayı ifade etmek için kullanılır. Ayetteki 'seyyiât'tan koruma, Allah'ın kulunu bu günahların sonuçlarından ve cezasından muhafaza etmesidir.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): R-h-m kökü, acımak, şefkat göstermek ve lütufta bulunmak anlamlarına gelir. Allah'ın rahmeti, O'nun kullarına olan geniş merhametini, bağışlayıcılığını ve ihsanını ifade eder. Ayetteki 'rahimtehu' (رحمته) ifadesi, Allah'ın bir kulunu kötülüklerden korumasıyla ona en büyük merhameti göstermesi demektir; bu, affetmeyi ve cennetle mükafatlandırmayı içerir.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): Rahmet, Kur'an'ın temel kavramlarından biridir ve Allah'ın yaratılmışlara karşı olan şefkatini, merhametini ve lütfunu ifade eder. Bu, sadece bir duygu değil, aynı zamanda somut bir eylemdir. Ayetteki 'rahmet etme', Allah'ın kulunu azaptan koruyarak ona cenneti bahşetmesi gibi nihai bir lütfu ifade eder.

Ebu'l-Bekâ el-Kefevî (el-Külliyyât): Rahmet, Allah'ın kullarına olan ihsanı ve lütfudur. Bu, O'nun affediciliğini, bağışlayıcılığını ve nimet vericiliğini kapsar. Ayetteki 'rahimtehu' ifadesi, Allah'ın bir kulunu ahiret gününün dehşetinden ve kötülüklerinden koruyarak ona en büyük lütfu ve merhameti bahşetmesini anlatır.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): F-v-z kökü, bir şeye ulaşmak, kurtulmak ve başarıya ermek anlamına gelir. 'Fevz' (فوز) kelimesi, genellikle istenilen şeye ulaşmak ve korkulan şeyden kurtulmak anlamında kullanılır. Ayetteki 'el-fevzü'l-azîm' (büyük kurtuluş), ahiret azabından kurtulup cennete girmek suretiyle elde edilen en büyük başarı ve zaferi ifade eder.

Semîn el-Halebî (Umdetü'l-Huffâz): Fevz, bir hedefe ulaşmak ve bir tehlikeden kurtulmaktır. Kur'an'da 'fevz-i azîm' (büyük kurtuluş) tabiri, Allah'ın rızasını kazanmak, cennete girmek ve cehennemden uzaklaşmak gibi en yüce başarıları ifade eder. Ayetteki bağlamda, Allah'ın koruması ve rahmeti sayesinde kötülüklerden kurtulup cennete nail olmanın nihai zafer olduğu vurgulanır.