Duhân Sûresi 51. Âyet

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Vakâ (وقى) kelimesi, bir şeyi zarardan korumak anlamına gelir. Takva ise, nefsi korkulan şeyden korumaktır. Şeriat dilinde ise, nefsi günahlardan korumakla, yani Allah'ın emirlerine uyup yasaklarından kaçınmakla gerçekleşir. Ayetteki 'el-muttakîn' (المتقين) ifadesi, bu şer'î anlamda, Allah'ın azabından sakınan, O'nun rızasını gözeten müminleri ifade eder.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): Takva (تقوى) kavramı, Kur'an'da 'Allah'tan korkmak' veya 'Allah'a karşı sorumluluk bilinci taşımak' şeklinde merkezi bir yer tutar. Muttakîler, bu sorumluluk bilinciyle hareket eden, Allah'ın gazabından sakınan ve O'nun hoşnutluğunu kazanmaya çalışan kişilerdir. Bu ayetteki 'muttakîn', ahiretteki mükafatı hak eden, Allah'a karşı derin bir saygı ve itaat gösteren kimseleri işaret eder.

Ebû Bekir es-Sicistânî (Nüzhetü'l-Kulûb): Takva, Allah'ın azabından sakınmak ve O'nun emirlerine sarılmaktır. 'Muttakîn' (المتقين) ise, bu vasfı taşıyan, kendilerini günahlardan koruyan ve Allah'ın rızasını arayanlardır. Ayetteki kullanılışı, onların bu dünyadaki amellerinin bir karşılığı olarak ahiretteki güvenli ve huzurlu makamlarını belirtir.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Makâm (مقام), kıyam (قيام) kökünden türemiş olup, durulan veya ikamet edilen yer anlamına gelir. Hem mekân hem de mevki/statü anlamı taşır. Bu ayetteki 'makâm', muttakîlerin ahiretteki kalıcı ve şerefli ikametgahlarını, yani cenneti ifade eder. Bu, geçici değil, sürekli bir duruş ve yerleşme halidir.

Semîn el-Halebî (Umdetü'l-Huffâz): Makâm (مقام), bir şeyin üzerinde durulan veya ikamet edilen yerdir. Aynı zamanda bir kişinin mertebesini veya konumunu da ifade edebilir. Duhân 51'deki 'makâm', muttakîlerin ahiretteki sabit ve değişmez, aynı zamanda yüksek mertebeli ikametgahlarını, yani cenneti ve oradaki güvenli konumlarını anlatır.

Ebû Ubeyde (Mecâzü'l-Kur'ân): Makâm (مقام), durulan yer demektir. Burada 'makâm-ı emîn' (مقام أمين) ifadesi, muttakîlerin ahiretteki güvenli ve emniyetli duraklarını, yani cenneti mecazi olarak ifade eder. Bu, onların orada her türlü korku ve endişeden uzak olacakları anlamına gelir.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Emn (أمن) kelimesi, korkunun zıddıdır. Emin (أمين) ise, güvenilir, korkulmayacak yer veya kişi anlamına gelir. 'Makâm-ı emîn' (مقام أمين) ifadesi, muttakîlerin ahiretteki yerlerinin her türlü korku, endişe, sıkıntı ve tehlikeden uzak, tam bir güven ve huzur içinde olacağını vurgular.

Fîrûzâbâdî (Basâiru Zevi't-Temyîz): Emn (أمن), kalbin sükûnet bulması ve korkunun gitmesidir. Emin (أمين) sıfatı, bu sükûnet ve güven halini sağlayan veya bu hali barındıran yerler için kullanılır. Ayetteki 'makâm-ı emîn', muttakîlerin cennetteki konumlarının, kendileri için tam bir emniyet ve huzur kaynağı olacağını, hiçbir kötülük veya endişe taşımayacağını ifade eder.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): Emn (أمن) kavramı, Kur'an'da sadece fiziksel güvenlik değil, aynı zamanda ruhsal ve psikolojik huzuru da kapsar. 'Emin' sıfatı, bu tam güven ve huzur halini ifade eder. Duhân 51'deki 'makâm-ı emîn', muttakîlerin ahiretteki yerlerinin, hem dışsal tehlikelerden hem de içsel korkulardan tamamen arınmış, mutlak bir güven ve huzur mekanı olacağını belirtir.