Câsiye Sûresi 7. Âyet

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Râgıb, 'veyl' kelimesinin 'helak' ve 'şer' anlamlarına geldiğini belirtir. Ayetteki kullanımı, Allah'ın ayetlerini yalanlayan ve günah işleyen kişilere yönelik şiddetli bir tehdit ve kınamayı ifade eder. Bu, sadece dünyevi bir sıkıntı değil, ahiretteki azabı da kapsayan geniş bir felaket anlamı taşır.

Ebû Ubeyde (Mecâzü'l-Kur'ân): Ebû Ubeyde, 'veyl' kelimesini 'azap' ve 'helak' olarak açıklar. Ayetteki 'veylün li-külli effâkin esîm' ifadesi, Allah'ın ayetlerini yalanlayan ve günah işleyen her kişiye yönelik bir azap ve helak vaadi olarak yorumlanır. Bu, mecazi olarak bir kınama ve tehdit ifadesidir.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): Izutsu, 'veyl' kelimesinin Kur'an'da genellikle 'yazıklar olsun', 'vay haline' gibi anlamlara geldiğini ve ilahi bir gazap ve kınama ifadesi olarak kullanıldığını belirtir. Câsiye 7'deki kullanımı, Allah'ın ayetlerine karşı çıkanların karşılaşacağı kötü akıbeti vurgular ve onların durumunun ne kadar vahim olduğunu gösterir.

İbn Kuteybe (Tefsîru Garîbi'l-Kur'ân): İbn Kuteybe, 'effâk' kelimesini 'çok yalan söyleyen' olarak açıklar. Ayetteki bağlamda, Allah'ın ayetlerini yalanlayan, onları inkar eden ve bu konuda ısrar eden kişiyi niteler. Bu, sadece bir yalan söylemekten öte, gerçeği kasıtlı olarak saptırma ve iftira etme anlamı taşır.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Râgıb, 'ifk' kökünün 'bir şeyi asıl yönünden çevirmek, saptırmak' anlamına geldiğini belirtir. 'Effâk' ise bu fiili çokça yapan, yani gerçeği sürekli çarpıtan, yalanı meslek edinen kişidir. Ayette, Allah'ın ayetlerini yalanlayarak insanları doğru yoldan saptırmaya çalışan kişileri tanımlar.

Fîrûzâbâdî (Basâiru Zevi't-Temyîz): Fîrûzâbâdî, 'effâk' kelimesini 'çok yalan söyleyen, iftiracı' olarak tanımlar. Câsiye 7'deki kullanımı, Allah'ın ayetlerini dinledikten sonra onları yalanlayan ve bu yalanında ısrar eden, böylece büyük bir günah işleyen kişiyi işaret eder.

Ebû Bekir es-Sicistânî (Nüzhetü'l-Kulûb): Sicistânî, 'esîm' kelimesini 'günahkar' olarak açıklar. Ayetteki 'effâk' kelimesiyle birlikte kullanılması, yalan söylemenin aynı zamanda büyük bir günah olduğunu ve bu günahı sürekli işleyen kişiyi tanımladığını gösterir. Bu, sadece bir hata değil, bilinçli ve ısrarlı bir günahkarlığı ifade eder.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Râgıb, 'ism' kökünün 'sevaptan geri kalmak, günah işlemek' anlamına geldiğini belirtir. 'Esîm' ise bu fiili çokça yapan, yani günah işlemeye devam eden kişidir. Ayette, Allah'ın ayetlerini yalanlayarak büyük bir günah işleyen ve bu günahında ısrar eden kişiyi niteler.

Ebu'l-Bekâ el-Kefevî (el-Külliyyât): Kefevî, 'esîm' kelimesini 'günah işlemeye devam eden, günahkar' olarak tanımlar. Câsiye 7'deki bağlamda, Allah'ın ayetlerini yalanlamakla kalmayıp, bu inkar ve yalanı bir yaşam biçimi haline getiren, dolayısıyla sürekli günah işleyen kişiyi ifade eder.