Vâkıa Sûresi 12. Âyet

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Râgıb, 'cenn' kökünün örtmek, gizlemek anlamına geldiğini belirtir. 'Cennet' ise, ağaçları ve bitkileriyle yeri örten, gözlerden gizleyen bahçeler için kullanılır. Ayetteki 'cennât' ifadesi, bu gizliliğin ve örtülülüğün verdiği huzur ve güzelliği vurgular, dünyevi bahçelerden farklı olarak ilahi bir örtüye sahip olduğunu ima eder.

Ebû Bekir es-Sicistânî (Nüzhetü'l-Kulûb): Sicistânî, 'cennet' kelimesinin, içinde ağaçlar ve hurmalıklar bulunan, sık bitki örtüsüyle kaplı yerler için kullanıldığını ifade eder. Ayetteki çoğul kullanımı ('cennât'), bu tür bahçelerin çokluğunu ve çeşitliliğini, dolayısıyla nimetlerin zenginliğini ve sürekliliğini gösterir.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): Izutsu, 'cennet' kavramının Kur'an'da sadece bir bahçe değil, aynı zamanda müminlerin nihai ödülü ve huzur mekanı olarak kullanıldığını belirtir. Ayetteki 'cennât' ifadesi, bu nihai ödülün somut bir tasviri olup, Allah'a yakın olanların erişeceği ebedi mutluluğu simgeler.

İbn Kuteybe (Tefsîru Garîbi'l-Kur'ân): İbn Kuteybe, 'na'îm' kelimesinin, insanın rahat ettiği, hoşlandığı ve lezzet aldığı her şeyi kapsadığını belirtir. Ayetteki 'cennâtu'n-na'îm' terkibi, cennetin sadece bir bahçe olmadığını, aynı zamanda içinde her türlü rahatlık ve lezzetin bulunduğu bir mekan olduğunu vurgular.

Fîrûzâbâdî (Basâiru Zevi't-Temyîz): Fîrûzâbâdî, 'na'îm'in, insanı mutlu eden, ona huzur veren her türlü nimet olduğunu açıklar. Ayetteki kullanımı, cennetin sadece maddi değil, aynı zamanda ruhsal ve manevi bir tatmin kaynağı olduğunu, orada hiçbir sıkıntı ve eksikliğin bulunmadığını ifade eder.

Mevlüt Güngör (Kur'ân-ı Kerîm'de Kelime Anlam Bilgisi): Güngör, 'na'îm' kelimesinin Kur'an'da genellikle cennetle birlikte kullanıldığını ve cennetin temel niteliklerinden biri olduğunu belirtir. Ayetteki 'en-na'îm' ifadesi, cennetin sahip olduğu nimetlerin genel ve kapsayıcı bir tanımı olup, orada bulunan her şeyin hoş, güzel ve sürekli olduğunu vurgular.