Vâkıa Sûresi 27. Âyet

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Râgıb, 'sahib' kelimesinin, bir şeye sürekli olarak eşlik eden veya onunla birlikte bulunan kişi için kullanıldığını belirtir. Ayetteki 'Ashâbu'l-Yemîn' ifadesi, sağ tarafın (uğur ve bereketin) sürekli arkadaşları ve sahipleri olan cennet ehlini tanımlar.

Ebu'l-Bekâ el-Kefevî (el-Külliyyât): Kefevî, 'sahib' kelimesinin, bir şeyle uzun süre beraber olan veya ona özel bir aidiyetle bağlı olan kimse için kullanıldığını açıklar. Ayetteki bağlamda, 'Ashâbu'l-Yemîn', cennetin ve onun nimetlerinin özel sahipleri ve daimi sakinleri olarak anlaşılmalıdır.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): Izutsu, 'ashâb' kelimesinin Kur'an'da genellikle belirli bir gruba veya niteliğe aidiyeti ifade ettiğini belirtir. 'Ashâbu'l-Yemîn' terimi, cennetteki özel bir zümreyi, yani 'sağ taraf ehli'ni, yani hayırlı amelleriyle cennete girmeye hak kazanmış olanları işaret eder.

İbn Kuteybe (Tefsîru Garîbi'l-Kur'ân): İbn Kuteybe, 'yemîn' kelimesinin Arapçada hem sağ el hem de uğur ve bereket anlamlarına geldiğini belirtir. Ayetteki 'Ashâbu'l-Yemîn', cennet ehlinin uğurlu ve bereketli bir konumda olduğunu, hayırlı amelleriyle bu mertebeye ulaştığını vurgular.

Ebû Ubeyde (Mecâzü'l-Kur'ân): Ebû Ubeyde, 'yemîn' kelimesinin mecazi olarak güç, kuvvet ve hayır anlamlarına geldiğini ifade eder. 'Ashâbu'l-Yemîn' tabiri, cennet ehlinin güçlü ve hayırlı bir konuma sahip olduğunu, Allah katında değerli olduklarını gösterir.

Fîrûzâbâdî (Basâiru Zevi't-Temyîz): Fîrûzâbâdî, 'yemîn' kelimesinin bereket, uğur ve hayır anlamlarını taşıdığını vurgular. Ayetteki 'Ashâbu'l-Yemîn', cennetin bereketli ve hayırlı nimetlerine nail olacak olanları, yani cennetlikleri ifade eder.