Ve-iż kâle ibrâhîmu li-ebîhi âzera etetteḣiżu asnâmen âlihe(ten)(s) innî erâke vekavmeke fî dalâlin mubîn(in)
Hani İbrahim, babası Azer'e, "Sen putları ilah mı ediniyorsun? Şüphesiz, ben seni de, kavmini de apaçık bir sapıklık içinde görüyorum" demişti.
En'âm Sûresi
“Ve-iz kâle ibrâhîmu li-ebîhi âzera etettehiżu asnâmen âlihe(ten) innî erâke vekavmeke fî dalâlin mubîn(in)” Ve bir vakit ki, İbrâhîm, babası Azer'e demişti ki: Sen putları tanrılar mı ediniyorsun!. Ben şüphe yok seni ve kavmini apaçık bir sapıklık içinde görüyorum. (6/74)
Burada bahsedilen zâhiren, İbrâhîm’in gerçek babası yerinde olan vekil Azerdir. Bâtında ise daha henüz nefs-i emmâresi’nin tesirinden kurtulamayan (hayal ve vehmi) dir. Kendi kimliğinde var olan gerçek aklı ise, o hayal ve vehme ve zâhirî babasına sizlerin hayal ve vehminizden meydana getirdiğiniz ve hiç bir asla dayanmayan maddeden kendiniz tarafından yaptığınız, (putları İlâhlar’mı ediniyorsun!) diye sormuştur.
Bu durumda olduğunuzdan (ben şüphe yok seni ve kavmini apaçık bir sapıklık içinde görüyorum.) Bu ifadeler Ef’âl mertebesinde olan bir konuşma nın esmâ âleminden anlatımlarıdır. Ve îbrâhîm’in daha henüz kendisine Nübüvvet verilmesinden evvelki kendi idrakiyle bulduğu ve ürettiği anlayışlarıdır.[45]