Kalem Sûresi 34. Âyet

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): V-k-y kökünden türeyen 'takva', bir şeyi korumak, muhafaza etmek anlamına gelir. Ayetteki 'muttakîn' ise, nefislerini Allah'ın azabından koruyan, O'nun emirlerine sarılıp yasaklarından kaçınan kimselerdir. Bu bağlamda, Allah'ın rızasını kazanmak için günahlardan sakınanları ifade eder.

Ebû Ubeyde (Mecâzü'l-Kur'ân): 'Muttakîn', Allah'ın azabından sakınan, O'nun koyduğu sınırlara riayet edenlerdir. Ayetteki kullanımı, Allah'ın vaat ettiği nimetlere layık görülen, O'na karşı sorumluluk bilinci taşıyan kulları işaret eder.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): İzutsu'ya göre 'takva', Kur'an'ın temel ahlaki kavramlarından biridir ve 'Allah'tan korkma' ile 'Allah'ın emirlerine uyma' arasında bir dengeyi ifade eder. 'Muttakîn', bu dengeyi hayatına yansıtan, Allah'ın iradesine teslim olan ve O'na karşı sorumluluklarını yerine getiren kişilerdir. Ayetteki 'muttakîn', bu ahlaki duruşun ahiretteki karşılığını alacak olanlardır.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): R-b-b kökü, bir şeyi ıslah etmek, terbiye etmek, sahip olmak ve yönetmek anlamlarına gelir. 'Rab', mutlak malik ve terbiye edici olan Allah için kullanılır. Ayetteki 'Rab'leri katında' ifadesi, Allah'ın kullarına olan yakınlığını, onların işlerini idare edişini ve onlara lütufta bulunuşunu vurgular.

Ebu'l-Bekâ el-Kefevî (el-Külliyyât): 'Rab', hem yaratma hem de terbiye etme vasfını içeren bir isimdir. Ayetteki 'Rab'leri', muttakîlerin üzerinde mutlak otorite sahibi olan, onları yetiştiren ve onlara nimetler bahşeden Allah'ı ifade eder. Bu, Allah'ın kullarına olan özel ilgisini ve onlara vaat ettiği mükafatın kaynağını gösterir.

İbn Kuteybe (Tefsîru Garîbi'l-Kur'ân): C-n-n kökü, örtmek, gizlemek anlamına gelir. 'Cennet', ağaçları ve bitkileriyle yerin üzerini örttüğü için bu ismi almıştır. Ayetteki 'cennât', ahiretteki mükafat yurdunu, yani Allah'ın muttakîlere vaat ettiği ebedi bahçeleri ifade eder.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): 'Cennet', yoğun ağaçları sebebiyle içindekileri gizleyen bahçedir. Kur'an'da genellikle ahiretteki mükafat yurdu için kullanılır. Ayetteki çoğul kullanımı 'cennât', bu bahçelerin çokluğunu ve çeşitliliğini, dolayısıyla vaat edilen nimetlerin büyüklüğünü ve zenginliğini gösterir.

Mevlüt Güngör (Kur'ân-ı Kerîm'de Kelime Anlam Bilgisi): Güngör, 'cennet' kelimesinin kök anlamının 'örtmek, gizlemek' olduğunu belirtir ve bu bağlamda cennetin, dünyevi gözlerden gizlenmiş, eşsiz güzelliklere sahip bir mekan olduğunu vurgular. Ayetteki 'cennât', muttakîlere özel olarak hazırlanmış, dünyevi tasavvurların ötesinde bir mükafat yurdunu ifade eder.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): N-'-m kökü, rahatlık, hoşluk, güzellik ve nimet anlamına gelir. 'Naîm', insanı hoşnut eden, rahatlatan her türlü nimeti kapsar. Ayetteki 'cennâtü'n-naîm' (nimet cennetleri) terkibi, bu cennetlerin sadece bahçelerden ibaret olmadığını, aynı zamanda her türlü maddi ve manevi hazzı, rahatlığı ve mutluluğu barındırdığını ifade eder.

Fîrûzâbâdî (Basâiru Zevi't-Temyîz): 'Naîm', kalbe ve bedene hoş gelen, lezzet veren her şeydir. Ayetteki 'en-naîm', cennetlerdeki nimetlerin genel ve kapsayıcı bir tanımıdır; bu, sadece yiyecek ve içecek değil, aynı zamanda huzur, mutluluk, ebediyet gibi manevi nimetleri de içerir. Muttakîlere vaat edilen bu nimetler, dünyadaki sıkıntıların karşılığıdır.

Semîn el-Halebî (Umdetü'l-Huffâz): 'Naîm', sürekli ve kesintisiz olan nimettir. Ayetteki 'cennâtü'n-naîm', bu cennetlerdeki nimetlerin geçici değil, ebedi ve kesintisiz olduğunu vurgular. Muttakîler için hazırlanan bu nimetler, dünyadaki çabalarının ve takvalarının nihai karşılığıdır.