A'râf Sûresi 146. Âyet

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Sarfun (صرف), bir şeyi yönünden çevirmek, bir halden başka bir hale döndürmektir. Ayetteki 'sa-asrifu' (سَأَصْرِفُ), Allah'ın, kibirlenenleri ayetlerini anlamaktan ve onlardan faydalanmaktan alıkoyması, onları hakikatten uzaklaştırması anlamındadır. Bu, onların kendi tercihleri sonucunda oluşan bir ilahi müdahaledir.

Ebû Ubeyde (Mecâzü'l-Kur'ân): Sarfun (صرف), bir şeyi bir yönden başka bir yöne çevirmektir. Burada 'sa-asrifu an âyâtî' (سَأَصْرِفُ عَنْ ءَايَـٰتِىَ), 'ayetlerimi onlara göstermeyeceğim, onları ayetlerimden uzak tutacağım' demektir. Bu, onların haksız yere büyüklük taslamalarının bir cezası olarak yorumlanır.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Kibr (كبر), kişinin kendini başkalarından üstün görmesi ve hakkı kabul etmemesidir. 'Yetekebberûne' (يَتَكَبَّرُونَ) fiili, bu ayette, Allah'ın ayetlerine karşı gelme ve onları reddetme şeklinde tezahür eden bir gurur ve kibir halini ifade eder. Bu, onların hakikati görmelerini engelleyen bir perdedir.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): Kibr (كبر), Kur'an'da genellikle Allah'a karşı isyan ve O'nun ayetlerini reddetme bağlamında kullanılır. 'Yetekebberûne' (يَتَكَبَّرُونَ) kelimesi, bu ayette, Allah'ın mutlak otoritesini ve ayetlerinin doğruluğunu kabul etmeyerek kendilerini üstün görme tavrını vurgular. Bu, imanın önündeki en büyük engellerden biridir.

Ebu'l-Bekâ el-Kefevî (el-Külliyyât): Kibr (كبر), kişinin kendini başkalarından daha büyük görmesi ve hakkı küçümsemesidir. Ayetteki 'yetekebberûne' (يَتَكَبَّرُونَ) ifadesi, bu büyüklük taslamanın yeryüzünde, yani Allah'ın hükümranlık alanında ve O'nun yarattığı düzen içinde gerçekleştiğini belirtir ki bu, daha büyük bir cürettir.

İbn Kuteybe (Tefsîru Garîbi'l-Kur'ân): Âyât (آيات), alametler, nişaneler ve deliller demektir. Bu ayetteki 'âyâtî' (ءَايَـٰتِىَ) ifadesi, hem kâinattaki Allah'ın kudretini gösteren delilleri hem de peygamberlere indirilen mucizeleri ve Kur'an'ın ayetlerini kapsar. Bunlar, insanları doğru yola iletmek için gönderilen işaretlerdir.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Âyet (آية), bir şeyin varlığına delalet eden açık alamettir. Kur'an'da 'âyât' (آيات) kelimesi, Allah'ın birliğini ve kudretini gösteren evrensel işaretler, peygamberlerin mucizeleri ve Kur'an'ın kendisi için kullanılır. Ayetteki 'âyâtî' (ءَايَـٰتِىَ), Allah'ın kendisinden gelen ve insanları doğruya çağıran tüm delilleri ifade eder.

Mevlüt Güngör (Kur'ân-ı Kerîm'de Kelime Anlam Bilgisi): Âyet (آية) kelimesi, Kur'an'da geniş bir anlam yelpazesine sahiptir; Allah'ın varlığına işaret eden her türlü delil, mucize ve Kur'an'ın bölümleri için kullanılır. Bu ayette 'âyâtî' (ءَايَـٰتِىَ), Allah'ın gönderdiği ve insanları imana davet eden tüm açık delilleri ve vahiyleri kapsar.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Rüşd (رشد), doğru yolu bulmak, olgunluğa ermek ve akıllıca davranmaktır. Ayetteki 'sebîle'r-rüşd' (سَبِيلَ ٱلرُّشْدِ), Allah'ın gösterdiği, insanı dünya ve ahiret saadetine ulaştıran doğru ve hak yolu ifade eder. Bu yol, akıl ve vahiy ile aydınlanmış yoldur.

Fîrûzâbâdî (Basâiru Zevi't-Temyîz): Rüşd (رشد), doğruya isabet etmek, hidayet bulmaktır. 'Sebîle'r-rüşd' (سَبِيلَ ٱلرُّشْدِ) ifadesi, bu ayette, Allah'ın emirlerine uygun, akla ve mantığa yatkın, insanı kurtuluşa götüren yolu temsil eder. Bu yolu görmelerine rağmen benimsememeleri, onların sapkınlığını gösterir.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Gayy (غي), doğru yoldan sapmak, azmak ve helake sürüklenmektir. Ayetteki 'sebîle'l-gayy' (سَبِيلَ ٱلْغَىِّ), Allah'ın rızasına aykırı, insanı şaşkınlığa ve helake götüren yanlış ve sapkın yolu ifade eder. Bu yol, şeytanın ve nefsin arzularının peşinden gitmektir.

Ebû Ubeyde (Mecâzü'l-Kur'ân): Gayy (غي), dalalet ve sapkınlıktır. 'Sebîle'l-gayy' (سَبِيلَ ٱلْغَىِّ), doğru yolun zıttı olan, insanı şaşkınlığa ve günaha sürükleyen yolu ifade eder. Bu ayette, doğru yolu bırakıp bu yolu tercih etmeleri, onların bilinçli bir sapkınlık içinde olduklarını gösterir.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Gaflet (غفلة), bir şeyi bilerek veya bilmeyerek terk etmek, ondan habersiz olmaktır. Ayetteki 'gâfilîne' (غَـٰفِلِينَ), Allah'ın ayetlerinden yüz çevirenlerin, bu ayetlerin önemini ve hakikatini idrak edemeyen, onlara karşı kayıtsız kalan hallerini ifade eder. Bu, onların inkarlarının bir sonucudur.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): Gaflet (غفلة), Kur'an'da genellikle Allah'ın ayetlerine ve ahiret gerçeğine karşı duyarsızlık ve ilgisizlik olarak geçer. 'Gâfilîne' (غَـٰفِلِينَ) kelimesi, bu ayette, Allah'ın mucizelerini yalanlamalarının yanı sıra, bu ayetlerin taşıdığı derin anlam ve uyarılardan tamamen habersiz, umursamaz bir tavır içinde olmalarını vurgular.

Semîn el-Halebî (Umdetü'l-Huffâz): Gaflet (غفلة), bir şeyden habersiz olmak, onu unutmak veya önemsememektir. Ayetteki 'gâfilîne' (غَـٰفِلِينَ) ifadesi, bu kişilerin Allah'ın ayetlerini yalanlamalarının ötesinde, bu ayetlerin kendileri için ne anlama geldiğini düşünmekten ve onlardan ibret almaktan tamamen uzak olduklarını belirtir.