A'râf Sûresi 185. Âyet

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Râgıb, 'nazar' kelimesinin sadece gözle görmeyi değil, aynı zamanda kalple düşünmeyi, tefekkür etmeyi ve bir şeyin hakikatini idrak etmeye çalışmayı ifade ettiğini belirtir. Ayetteki 'أَوَلَمْ يَنظُرُوا۟' ifadesi, göklerin ve yerin yaratılışındaki incelikleri ve Allah'ın kudretini sadece görmekle kalmayıp, bu yaratılış üzerinde derinlemesine düşünerek ibret almayı vurgular.

Ebû Ubeyde (Mecâzü'l-Kur'ân): Ebû Ubeyde, 'nazar' kelimesinin Kur'an'da bazen 'düşünmek, tefekkür etmek' anlamında kullanıldığını belirtir. Bu ayetteki kullanımı da, 'göklerin ve yerin hükümranlığına bakıp düşünmüyorlar mı?' şeklinde, sadece fiziksel bir bakıştan öte, akli bir muhakemeyi ve ibret almayı ifade eder.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Râgıb, 'melekût' kelimesinin 'mülk'ten türediğini ve mübalağa ifade ettiğini, Allah'a nispet edildiğinde ise O'nun mutlak ve tam mülkiyetini, hükümranlığını ve tasarruf hakkını ifade ettiğini belirtir. Ayetteki 'مَلَكُوتِ ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضِ' ifadesi, Allah'ın gökler ve yer üzerindeki sınırsız ve tam egemenliğini, her şeyi kuşatan kudretini vurgular.

Fîrûzâbâdî (Basâiru Zevi't-Temyîz): Fîrûzâbâdî, 'melekût' kelimesinin 'mülk'ün mübalağalı şekli olduğunu ve Allah'ın her şeyi kapsayan, mutlak ve tam egemenliğini ifade ettiğini açıklar. Bu ayette, insanların Allah'ın bu sınırsız hükümranlığı üzerinde düşünmeleri, O'nun kudretinin büyüklüğünü idrak etmeleri gerektiği mesajı verilir.

İbn Kuteybe (Tefsîru Garîbi'l-Kur'ân): İbn Kuteybe, 'halk' kelimesinin Kur'an'da 'yoktan var etmek, bir şeyi takdir etmek ve meydana getirmek' anlamlarında kullanıldığını belirtir. Ayetteki 'وَمَا خَلَقَ ٱللَّهُ مِن شَىْءٍ' ifadesi, Allah'ın göklerde ve yerde yarattığı her şeyin, O'nun kudretinin ve ilminin bir delili olduğunu, her bir yaratılanın belirli bir hikmetle var edildiğini gösterir.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Râgıb, 'halk' kelimesinin aslen 'bir şeyi takdir etmek, ölçü ve düzen vermek' anlamına geldiğini, sonra 'yoktan var etmek' manasında kullanıldığını ifade eder. Allah'ın yaratması, sadece var etmek değil, aynı zamanda her şeyi en uygun ölçüde ve düzende var etmesidir. Bu ayette, yaratılan her şeyin bu ilahi ölçü ve düzen içinde olduğu vurgulanır.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Râgıb, 'ecel' kelimesinin 'bir şey için belirlenmiş süre' anlamına geldiğini ve özellikle canlılar için 'ömrün sonu, ölüm vakti' olarak kullanıldığını belirtir. Ayetteki 'أَن يَكُونَ قَدِ ٱقْتَرَبَ أَجَلُهُمْ' ifadesi, insanların kendi ömürlerinin sonunun yaklaştığı ihtimali üzerinde düşünmeleri gerektiğini, bu dünyanın geçiciliğini ve ahirete hazırlık yapmaları gerektiğini hatırlatır.

Ebu'l-Bekâ el-Kefevî (el-Külliyyât): el-Kefevî, 'ecel'in belirlenmiş bir zaman diliminin sonu olduğunu ve özellikle Kur'an'da canlıların hayat süresinin bitimi için kullanıldığını ifade eder. Bu ayette, insanların kendi sonlulukları ve ölümün yakınlığı üzerinde tefekkür etmeleri, böylece gafletten uyanmaları gerektiği vurgulanır.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Râgıb, 'hadîs' kelimesinin 'yeni olan şey, söz, haber' anlamlarına geldiğini belirtir. Kur'an'da ise genellikle Allah'ın kelamını, vahyini ifade etmek için kullanılır. Ayetteki 'فَبِأَىِّ حَدِيثٍۭ بَعْدَهُۥ يُؤْمِنُونَ' ifadesi, Allah'ın ayetleri ve yaratılışındaki delillerden sonra, insanların hala inanmayıp başka hangi söze inanacaklarını sorgulayarak, Kur'an'ın nihai ve en doğru söz olduğunu vurgular.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): Izutsu, 'hadîs' kelimesinin Kur'an'da 'Allah'ın sözü, vahiy' anlamında merkezi bir kavram olduğunu belirtir. Bu ayette, 'hadîs' kelimesi, Allah'ın varlığına, birliğine ve kudretine dair tüm delillerden sonra, insanların hala inanmadıkları takdirde, Kur'an'dan daha ikna edici başka bir söz bulamayacaklarını ifade eder.