A'râf Sûresi 23. âyetin meâli (Türkçe anlamı) nedir?

A'râf 23Cüz 8 · Sayfa 153

A'râf Sûresi 23. Âyet

الأعراف

Kâlâ rabbenâ zalemnâ enfusenâ ve-in lem taġfir lenâ veterhamnâ lenekûnenne mine-lḣâsirîn(e)

Dediler ki: "Rabbimiz! Biz kendimize zulüm ettik. Eğer bizi bağışlamaz ve bize acımazsan mutlaka ziyan edenlerden oluruz."

Bu ayet, Hz. Âdem ve Havva'nın işledikleri hatadan sonra Allah'a yönelişlerini ve af dileklerini ifade etmektedir. Ayetteki anahtar kavramlar, insanın kendi nefsine zulmetmesi, Allah'ın bağışlayıcılığı ve merhameti ile kaybedenlerden olma durumunu dilbilimsel ve semantik açıdan derinlemesine incelemektedir.

1ظَلَمْنَآz-l-m

Kök:ظ ل م—Kendi nefsimize haksızlık ettik, zulmettik, zarar verdik.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Zulüm, bir şeyi ait olduğu yerin dışına koymaktır. Bu ayetteki 'zalemnâ enfusenâ' ifadesi, kişinin kendi nefsine karşı haddi aşması, ona zarar vermesi ve onu Allah'ın rızasından uzaklaştırması anlamındadır. Bu, Allah'ın emrine karşı gelerek kendi aleyhlerine bir durum oluşturduklarını gösterir.

Ebû Ubeyde (Mecâzü'l-Kur'ân): Zulüm, burada 'haksızlık etmek' ve 'zarar vermek' anlamında kullanılmıştır. Âdem ve Havva'nın kendi nefislerine zulmetmeleri, Allah'ın koyduğu sınırı aşarak kendilerini günaha sokmaları ve bunun sonucunda cennetten çıkarılma tehlikesiyle karşı karşıya kalmalarıdır.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): Kur'an'da 'zulm' kavramı, sadece başkasına haksızlık etmek değil, aynı zamanda kişinin kendi nefsine karşı işlediği günahları ve Allah'ın koyduğu sınırları aşmasını da ifade eder. Bu ayetteki kullanım, insanın kendi özüne, fıtratına ve Allah ile olan ahdine karşı gelerek kendine zarar vermesidir.

2تَغْفِرْğ-f-r

Kök:غ ف ر—Bizi bağışlamaz, günahlarımızı örtmezsen.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Ğufrân (bağışlama), bir şeyi örterek onu korumaktır. Allah'ın mağfireti, kulun günahlarını örtmesi ve onu azaptan korumasıdır. Ayetteki 'lem tağfir lenâ' ifadesi, Allah'tan günahlarının affedilmesini, üzerlerinin örtülmesini ve böylece cezadan kurtulmayı dilemeleridir.

Fîrûzâbâdî (Basâiru Zevi't-Temyîz): Ğafr, günahları örtmek ve affetmektir. Bu ayetteki bağlamda, Âdem ve Havva'nın işledikleri hatanın sonuçlarından korunmak için Allah'ın affına sığınmalarıdır. Bu, Allah'ın rahmetinin bir tecellisi olarak günahların silinmesi ve kulun temizlenmesidir.

3تَرْحَمْنَاr-h-m

Kök:ر ح م—Bize merhamet etmez, acımazsan.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Rahmet, kalpteki incelik ve şefkattir. Allah'ın rahmeti ise, kuluna ihsan ve nimet vermesidir. Ayetteki 'terhamnâ' ifadesi, Allah'ın kendilerine acımasını, lütuf ve ihsanıyla muamele etmesini, böylece günahlarının affedilmesiyle birlikte yeniden cennete dönme veya dünya hayatında doğru yolu bulma imkanı bulmayı dilemeleridir.

Ebu'l-Bekâ el-Kefevî (el-Külliyyât): Rahmet, Allah'ın kullarına yönelik lütfu, ihsanı ve bağışlamasıdır. Bu ayetteki kullanım, sadece günahların affedilmesi değil, aynı zamanda Allah'ın genel lütfu ve koruması altına alınma arzusunu ifade eder. Bu, Allah'ın affediciliğinin yanı sıra şefkatinin de bir göstergesidir.

4الْخَـٰسِرِينَh-s-r

Kök:خ س ر—Kaybedenlerden, ziyana uğrayanlardan oluruz.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Hüsran, sermayeyi kaybetmek veya eksiltmektir. Ahiret bağlamında ise, kişinin kendisini ve amellerini kaybetmesi, ebedi azaba uğramasıdır. Ayetteki 'minel-hâsirîn' ifadesi, Allah'ın affı ve merhameti olmazsa, hem dünya hem de ahirette büyük bir kayba uğrayacaklarını, cennetten mahrum kalacaklarını ve azaba duçar olacaklarını belirtir.

Semîn el-Halebî (Umdetü'l-Huffâz): Hüsran, bir şeyin değerini yitirmesi veya tamamen yok olmasıdır. Bu ayetteki 'hâsirîn' kelimesi, Allah'ın rızasını, cenneti ve ebedi saadeti kaybetme durumunu ifade eder. Bu, sadece maddi bir kayıp değil, aynı zamanda manevi ve uhrevi bir yıkımdır.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): Kur'an'da 'hüsran' kavramı, genellikle Allah'ın yolundan sapma, O'nun emirlerine karşı gelme ve bunun sonucunda ahiretteki kötü akıbeti ifade eder. Âdem ve Havva'nın bu ifadesi, Allah'ın affı ve merhameti olmadan, işledikleri hatanın kendilerini ebedi bir kayba sürükleyeceğinin bilincinde olduklarını gösterir.

A’râf Sûresi

Terzibaba - Necdet Ardıç

(23) (Kâlâ rabbenâ zâlemnâ enfusenâ ve in lem tagfirlenâ ve terhamnâ le nekûnenne minel hâsirîn.)

“Dediler ki: "Ey Rabbimiz! Biz nefslerimize zûlmettik, eğer bizi bağışlamaz ve bize rahmetinle muamele etmezsen muhakkak ziyana uğrayacaklardan oluruz!" Nefslerimize zûlmettik diyorlar çünkü nefsin içinde bütün oluşumlar mevcûttur. Diğer yönüyle zûlüm ise kendilerinde olan hakîkatleri belirli bir süre unutmuş olmalarıdır. Cennette dolaşırlarken zâti tecelli ile geziyorlardı oysa ağaca yaklaşınca bu nefsânîyyete dönüştü bu nedenle bu zâti tecelliyi örtmüş oldular. Ve bu Âyet ile de biz bunları yaptık diyerek suçlarının affedilme-sini isteyerek bu örtüyü açmaya çalıştıklarını belirtiyorlar.

Eserin tamamını oku

Bu âyet şu eserlerde de geçiyor(8)

Enbiyâ Sûresi Târık Sûresi Vahiy ve Cebrâîl Yehova Şahitleri ile Mülâkât Sohbet Arası Sohbetler CD 4 (2000)Gökyüzü İnsanları Araştırması (Cilt 2)Sohbet Arası Sohbetler CD 1 (2000)Altı Peygamber — Hz. Âdem