A'râf Sûresi 75. Âyet

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): İsfehânî, 'k-b-r' kökünden türeyen 'istikbar' kelimesini, kişinin kendini başkalarından daha büyük ve üstün görmesi, bu durumun fiillerine yansıması olarak açıklar. Ayetteki kullanımı, kavmin ileri gelenlerinin iman edenlere karşı gösterdiği küçümseyici ve kibirli tutumu vurgular, bu da onların hakikati kabul etmelerine engel olan temel ahlaki kusurlarından biridir.

Ebu'l-Bekâ el-Kefevî (el-Külliyyât): Kefevî, 'istikbar'ı, kişinin hakkı kabul etmeyip kendini büyük görmesi olarak tanımlar. Ayetteki 'istekberû' ifadesi, bu ileri gelenlerin sadece sosyal statülerini değil, aynı zamanda manevi bir üstünlük vehmini de taşıdıklarını, bu yüzden Salih'in peygamberliğini ve müminlerin imanını küçümsediklerini gösterir.

İbn Kuteybe (Tefsîru Garîbi'l-Kur'ân): İbn Kuteybe, 'istud'ifû' kelimesini, başkaları tarafından zayıf ve güçsüz addedilmek, hor görülmek olarak açıklar. Ayetteki bağlamda, bu ifade, iman edenlerin toplumsal statülerinin düşük olduğunu ve bu durumun kibirliler tarafından bir küçümseme vesilesi yapıldığını gösterir.

Semîn el-Halebî (Umdetü'l-Huffâz): Semîn el-Halebî, 'istid'af'ın, birini zayıf ve güçsüz kılmak veya öyle görmek anlamına geldiğini belirtir. Ayetteki pasif formdaki kullanımı, bu kişilerin kendi iradeleriyle değil, başkaları tarafından bu duruma düşürüldüklerini, yani toplumsal baskı ve hor görmeye maruz kaldıklarını vurgular.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): Izutsu, 'iman' kavramını Kur'an'da sadece bir inanç beyanı olarak değil, aynı zamanda Allah'a ve peygamberlerine tam bir teslimiyet ve güven olarak ele alır. Ayetteki 'âmenû' ifadesi, zayıf görülenlerin Salih'in mesajına duydukları bu derin güveni ve tasdiki, kibirlilerin şüpheci tutumuna karşı bir duruş olarak sunar.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): İsfehânî, 'iman'ı, kalple tasdik ve dil ile ikrar olarak tanımlar. Aynı zamanda 'emn' (güven) kökünden geldiğini belirterek, imanın bir güven ve emniyet hali olduğunu vurgular. Ayetteki 'lîmen âmen' ifadesi, bu kişilerin Salih'in Rabbi tarafından gönderildiğine dair kesin bir inanç ve güven içinde olduklarını gösterir.

Ebû Ubeyde (Mecâzü'l-Kur'ân): Ebû Ubeyde, 'mürsel' kelimesini, Allah tarafından bir görevle gönderilen kişi olarak açıklar. Ayetteki 'Sâlihan mürselun min Rabbihî' ifadesi, Salih'in peygamberlik vasfını, yani ilahi bir elçi olarak gönderildiğini net bir şekilde ortaya koyar ve bu, kibirlilerin sorguladığı temel meseledir.

Mevlüt Güngör (Kur'ân-ı Kerîm'de Kelime Anlam Bilgisi): Güngör, 'r-s-l' kökünden türeyen 'mürsel'in, özel bir görev ve mesajla gönderilen kişi anlamına geldiğini belirtir. Ayetteki kullanımı, Salih'in sadece bir insan değil, aynı zamanda ilahi bir misyonla donatılmış bir peygamber olduğunu vurgular, bu da onun sözlerinin otoritesini ve önemini artırır.