Meâric Sûresi 28. Âyet

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Râgıb, 'azab' kelimesinin kökenini 'tatlı sudan men etmek' (عذب الماء) ile ilişkilendirir ve bu bağlamda, kişiyi arzu ettiği şeylerden alıkoyan, acı veren her türlü cezayı ifade ettiğini belirtir. Ayetteki 'azab', Rabbin kullarına yönelik, kaçınılmaz ve acı veren cezasını ifade eder.

Ebu'l-Bekâ el-Kefevî (el-Külliyyât): Kefevî, 'azab'ı 'bir şeyi engellemek, alıkoymak' anlamındaki 'azb' kökünden türemiş olarak açıklar. Ona göre azap, nefsin arzu ettiği şeylerden alıkonulmasıyla ortaya çıkan acıdır. Ayetteki 'azab', Rabbin, kullarını günahları sebebiyle arzu ettikleri huzur ve güvenden mahrum bırakacak olan cezasını vurgular.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): Izutsu, Kur'an'daki 'azab' kavramının, genellikle Allah'ın gazabının bir tezahürü olarak, hem dünyevi hem de uhrevi cezaları kapsadığını belirtir. Ayetteki 'azab', Allah'ın mutlak gücünü ve günahkârlar üzerindeki hükmünü gösteren, kaçınılmaz ve dehşet verici bir ceza olarak sunulur.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Râgıb, 'Rab' kelimesinin 'terbiye etmek, bir şeyi kemale erdirmek' anlamından geldiğini ve Allah için kullanıldığında, varlıkları yaratıp terbiye eden, onları en mükemmel hale getiren anlamını taşıdığını belirtir. Ayetteki 'Rab' kelimesi, azabın kaynağının, kullarını en iyi bilen ve yöneten yüce yaratıcı olduğunu vurgular.

Ebû Ubeyde (Mecâzü'l-Kur'ân): Ebû Ubeyde, 'Rab' kelimesini 'sahip, malik' olarak açıklar. Ayetteki 'Rab' kelimesi, azabın, her şeyin sahibi olan ve dilediği gibi tasarruf eden Allah'tan geldiğini, dolayısıyla bu azaptan kaçışın mümkün olmadığını ima eder.

Ebu'l-Bekâ el-Kefevî (el-Külliyyât): Kefevî, 'Rab' kelimesinin 'terbiye eden, ıslah eden, malik olan' gibi birçok anlamı kapsadığını ifade eder. Ayetteki 'Rab' kelimesi, azabın, kullarını terbiye etme ve onları doğru yola sevk etme amacı taşıyan, aynı zamanda onların üzerinde mutlak otorite sahibi olan Allah'tan geldiğini gösterir.

İbn Kuteybe (Tefsîru Garîbi'l-Kur'ân): İbn Kuteybe, 'emn' kökünden türeyen 'me'mûn' kelimesini 'güvenilen, korkulmayan' olarak açıklar. Ayetteki 'gayru me'mûn' ifadesi, Rabbin azabının asla güvenilmez, yani her an gelebilecek ve kaçınılmaz bir tehdit olduğunu vurgular.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Râgıb, 'emn' kelimesinin 'kalbin korkudan arınması' anlamına geldiğini belirtir. 'Me'mûn' ise, kendisinden korkulmayan, güven içinde olunan demektir. Ayetteki 'gayru me'mûn' ifadesi, Rabbin azabının öyle bir şey olmadığını, aksine sürekli bir korku ve endişe kaynağı olması gerektiğini ifade eder.

Mevlüt Güngör (Kur'ân-ı Kerîm'de Kelime Anlam Bilgisi): Güngör, 'emn' kökünün Kur'an'da 'güven, emniyet, korkusuzluk' gibi anlamlarda kullanıldığını belirtir. 'Me'mûn' kelimesi ise, bu kökten türeyerek 'güvenilir, emin olunan' anlamını taşır. Ayetteki 'gayru me'mûn' ifadesi, Rabbin azabının asla hafife alınmaması, ondan hiçbir zaman emin olunmaması gerektiğini dilbilimsel olarak pekiştirir.