Enfâl Sûresi 29. Âyet

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): V-k-y kökünden türeyen 'takva', bir şeyi zararlı şeylerden korumak demektir. Allah'tan takva ise, kişinin kendisini Allah'ın azabından, O'na isyan etmekten korumasıdır. Ayetteki 'in tettekullâhe' ifadesi, Allah'ın emirlerine uyarak ve yasaklarından kaçınarak O'nun koruması altına girmeyi ifade eder.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): Izutsu, 'takva' kavramını Kur'an'ın temel ahlaki erdemlerinden biri olarak ele alır. Ona göre takva, sadece korku değil, aynı zamanda Allah'a karşı duyulan derin saygı ve sorumluluk bilincidir. Ayetteki kullanımı, bu sorumluluk bilincinin müminlere furkan, mağfiret ve seyyiâtın örtülmesi gibi ilahi lütufları kazandıracağını gösterir.

İbn Kuteybe (Tefsîru Garîbi'l-Kur'ân): Furkan, hak ile batılı ayıran şeydir. Bu ayetteki furkan, Allah'ın müminlere verdiği bir nur, bir basiret olup, bu sayede doğruyu yanlıştan, helali haramdan ayırabilirler. Bu, takvanın bir neticesi olarak kalbe yerleşen ilahi bir anlayıştır.

Ebû Ubeyde (Mecâzü'l-Kur'ân): Ebû Ubeyde, furkan kelimesini 'ayırt edici' olarak açıklar. Ayetteki 'furkanan' ifadesi, Allah'ın müminlere, olaylar karşısında doğru hüküm verme ve hakikati idrak etme yeteneği bahşetmesini mecazi olarak anlatır. Bu, takva sayesinde kazanılan bir hikmettir.

Mevlüt Güngör (Kur'ân-ı Kerîm'de Kelime Anlam Bilgisi): Güngör, furkan kelimesinin semantik alanını incelerken, onun sadece 'ayırma' eylemini değil, aynı zamanda 'ayırt etme gücü' ve 'delil' anlamlarını da içerdiğini belirtir. Ayetteki bağlamda, takva sahibi müminlere verilen bu furkan, onların hayatın karmaşık durumlarında doğru yolu bulmalarını sağlayan ilahi bir rehberliktir.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): S-v-'- kökünden türeyen 'seyyiât', kötü olan her şeyi ifade eder. Kur'an'da genellikle günahlar, hatalar ve kötü ameller için kullanılır. Ayetteki 'yükeffir anküm seyyiâtiküm' ifadesi, Allah'ın takva sahibi müminlerin günahlarını örtmesini, yani onları silmesini veya cezalarını kaldırmasını ifade eder.

Ebu'l-Bekâ el-Kefevî (el-Külliyyât): Seyyiât, insanı kötü duruma düşüren, ahirette azaba sebep olan fiillerdir. Bu ayetteki kullanımı, takvanın, işlenen bu kötü fiillerin sonuçlarını ortadan kaldırma gücüne sahip olduğunu gösterir. Allah, takva sahiplerinin seyyiâtını örterek onlara merhamet eder.

Ebû Bekir es-Sicistânî (Nüzhetü'l-Kulûb): Ğ-f-r kökünden türeyen 'mağfiret', günahları örtmek ve affetmektir. Allah'ın mağfireti, kulun günahlarını gizlemesi ve ondan dolayı azap etmemesidir. Ayetteki 've yağfir leküm' ifadesi, takva sayesinde Allah'ın müminlerin günahlarını tamamen affedeceğini ve onları temizleyeceğini belirtir.

Semîn el-Halebî (Umdetü'l-Huffâz): Ğafere fiili, bir şeyi örtmek ve gizlemek anlamındadır. Allah'ın mağfireti, kulun günahlarını örtmesi, yani onları başkalarına göstermemesi ve ahirette de cezalandırmamasıdır. Bu ayette, takvanın bir sonucu olarak Allah'ın müminlere lütfettiği tam bir affedicilik ve merhamet vurgulanır.

Fîrûzâbâdî (Basâiru Zevi't-Temyîz): Fadl, bir şeyin aslından fazla olan, üstün ve iyi olan kısmıdır. Allah'ın fazlı ise, O'nun kullarına karşılıksız olarak bahşettiği nimetler, lütuflar ve ihsanlardır. Ayetteki 'zû'l-fadli'l-azîm' ifadesi, Allah'ın lütuf ve ihsanlarının sınırsız ve çok büyük olduğunu vurgular.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Fadl, bir şeyin fazlalığı ve üstünlüğüdür. Allah'ın fazlı, O'nun kullarına hak etmedikleri halde verdiği nimetler ve ihsanlardır. Bu ayette, takvanın getirdiği furkan, seyyiâtın örtülmesi ve mağfiret gibi tüm bu lütufların, Allah'ın büyük fazlının bir tecellisi olduğu belirtilir.