‘Âmiletun nâsibe(tun)
Çalışmış, (boşa) yorulmuşlardır.
A'lâ ve Gâşiye Sûreleri
Terzibaba - Necdet Ardıç
“Âmiletun nâsibe(tun)” Çalışmış, yorulmuştur. (88/3)
Amel; ameli salih ve ameli gayri salih olmak üzere iki kısımdır. Ameli gayri salih te, kendi içinde iki kısma ayrılır burada bahsedilen ikinci kısım, nefsaniyet ile mudill ve şekavet üzere işlenen ameldir.
Nasib sözlükte; Pay. Bir kimsenin elde edebildiği şey. Allah’ın kısmet ettiği şeydir.
Bu kişiye ameli karşılığı varlığındaki hakkı inkar etme ile birlikte işlediği nefsani amellerdir.
Erzurumlu İbrahim Hakkı hazretlerinin dediği gibi; Geçen geçmiş, gelecek ise müphemdir. Nasibinden geçmekte olan şu dem (an) vardır. Ne ile ilgileniyorsun, ne ile meşgul oluyorsun ancak bu vardır. Bu dünya hayatı için çalışıp çabalan üstüne bir de meşru olmayan yollardan yapmak ancak yapana yorgunluk olur.
Kişilerin gece içinde uykuya yattıklarında gördükleri rû’ya-lar, rû’ya içinde rû’ya dır. Fiziken uyandıklarını zannedenler, aslında hiç bir zaman uyanmamışlar, Hakk ve irfaniyyetten uzak, uzun bir ilmi gaflet uykusunda bulunmaktadırlar.
Kişilerin gezmeleri, hareket etmeleri, gerçek manâ da yaşam değil, aynı uyur gezer kimseler gibidir ki, uykuda gezdiğinin farkında değildir. Gerçek bir irfan ehlinden uykudan uyanma eğitimi alınmassa kişi bu uyku dünyasından ahiret âlemine yine uykulu ve rû’ya âleminden geçer gider haberi bile olmaz. Orada da hayatı oranın şartlarına göre olan, yine rû’ya âleminde yaşamını sürdürür.[50]