Kellâ iżâ dukketi-l-ardu dekken dekkâ(n)
Hayır, yeryüzü (kıyamet sarsıntısıyla) parça parça olup dağıldığı zaman,
Fecr Sûresi
Terzibaba - Necdet Ardıç
Bu Âyet-i Kerîme’ her ne kadar zâhiren kıyamet sürecinden bahsediyor ise de bâtınen hakikât ve mârifet yolunda bizdeki nefsâni arzûların ve isteklerin yıkılmasından bahsetmektedir. Tevhidi ilâhîyye ile bunlar sarsıldıkça yavaş yavaş parçalanıp yıkılmaktadırlar aksi halde bu nefsâni arzû ve isteklerin altında kalır ve ezilir gideriz, Allah korusun.
Bir kasabada camî ve tekke yanyana imiş. Cami’nin görevlisi olan imamın Kûr’ân-ı Kerîm’i okuyuşu ve fıkıh bilgisi çok üst düzey olmasına rağmen camî’de 3-5 kişi oluyormuş oysa tekke efendinin onun yanında bu bilgileri ve okuyuşu çok sıradan olmasına rağmen sürekli insânlar ile dolup taşmaktaymış. Bir gün camînin imamı tekkenin efendisine “sizin fazla hurûfat ve medrese tahsiliniz yok ancak tekkeniz sürekli dolu ve bizim camî boş, bu nasıl oluyor” diye sormuş. Tekkenin efendisi camînin imamından “Zilzâl sûresini okumasını istemiş, camînin imamı bütün kaideleri ile birlikte sûreyi çok güzel bir şekilde okuduktan sonra efendiden şimdi de aynı sûreyi onun okumasını rica etmiş. Bunun üzerine Efendi okumaya başlamış ancak daha “İzâ zulziletil ardu zilzâlehâ” der demez imam pencereden bütün dağların sarsılmaya başladığını görünce telaş ile “tamam, tamam” ben anlayacağımı anladım, demiş.
Bizlerde bu sarsıntılar olmadıkca üzerimizdeki ağırlıkları dökemeyiz.
وَجَاءَ رَبُّكَ وَالْمَلَكُ صَفًّا صَفًّا
(Ve câe rabbuke vel meleku saffen saffâ. )