Tevbe Sûresi 45. Âyet

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): İzin (إذن), bir şeyi yapmaya veya terk etmeye ruhsat vermektir. Ayetteki 'yeste'zinuke' ifadesi, münafıkların savaşa katılmama konusunda Peygamber'den ruhsat talep etmelerini, ancak bu talebin samimiyetsizliğini ve iman eksikliğinden kaynaklandığını vurgular.

Ebû Ubeyde (Mecâzü'l-Kur'ân): İzin istemek (استئذان), bir işi yapmadan önce onay almak anlamına gelir. Burada münafıkların, aslında savaştan kaçınmak amacıyla, dışarıdan bir meşruiyet arayışı içinde olduklarını gösterir.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): İman (إيمان), kalbin tasdiki ve güven duymasıdır. Ayetteki 'lâ yu'minûne' ifadesi, münafıkların Allah'a ve ahiret gününe karşı bu tasdik ve güven duygusundan yoksun olduklarını, bu nedenle de samimi bir şekilde izin istemediklerini ortaya koyar.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): İman, Kur'an'da sadece bir inanç beyanı değil, aynı zamanda bir teslimiyet ve güven eylemidir. 'Lâ yu'minûne' ifadesi, münafıkların bu teslimiyet ve güveni taşımadıklarını, dolayısıyla Allah'ın emirlerine karşı içsel bir direnç gösterdiklerini vurgular.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Ahiret (الآخرة), dünya hayatının zıddı olarak, son ve ebedi olan hayatı ifade eder. Ayetteki 'el-yevmi'l-âhir' ifadesi, münafıkların bu nihai hesap gününe olan inançsızlıklarının, onların dünya menfaatlerini ahiret kaygılarının önüne koymalarına neden olduğunu gösterir.

Fîrûzâbâdî (Basâiru Zevi't-Temyîz): Ahiret, dünya hayatının sonu ve ebedi ikametgahın başlangıcıdır. Münafıkların ahirete inanmamaları, onların dünyevi çıkarlara aşırı bağlılıklarını ve Allah yolunda fedakarlıktan kaçınmalarını açıklar.

İbn Kuteybe (Tefsîru Garîbi'l-Kur'ân): Rayb (ريب), şüphe ve tereddüt anlamına gelir. 'İrtâbet kulûbuhum' ifadesi, münafıkların kalplerinin iman konusunda kesin bir karara varamadığını, sürekli bir belirsizlik ve güvensizlik içinde olduğunu vurgular.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Rayb, bir şeyin doğruluğundan emin olamama halidir. Ayetteki kullanımı, münafıkların Allah'ın vaatleri ve ahiret gerçeği hakkında içsel bir ikilem yaşadıklarını, bu şüphenin onların eylemlerine yansıdığını belirtir.

Ebu'l-Bekâ el-Kefevî (el-Külliyyât): Rayb, kalpteki bir tür rahatsızlık ve huzursuzluktur. Münafıkların kalplerinin 'irtâbet' olması, onların iman ile küfür arasında gidip gelen, istikrarsız bir ruh haline sahip olduklarını gösterir.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Teraddüd (تردد), bir yerde veya bir konuda gidip gelmek, kararsız kalmaktır. Ayetteki 'fî raybihim yeteraddedûne' ifadesi, münafıkların şüpheleri içinde bir türlü karar veremeyen, istikrarsız ve tutarsız bir tavır sergilediklerini, bu durumun onların içsel çalkantılarının bir yansıması olduğunu belirtir.

Semîn el-Halebî (Umdetü'l-Huffâz): Teraddüd, bir işe başlamakta veya bir görüşü benimsemekte tereddüt etmek, kararsızlık göstermektir. Münafıkların şüpheleri içinde bocaladıkları ifadesi, onların iman konusunda kesin bir duruş sergileyememelerini ve bu nedenle de her an fikir değiştirebilecek bir yapıda olduklarını vurgular.