Tevbe Sûresi 46. Âyet

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Râgıb, 'hurûc' kelimesini bir yerden ayrılmak, dışarı çıkmak olarak tanımlar. Ayetteki bağlamda ise, Medine'den ayrılarak savaşa katılmak, sefere çıkmak anlamında kullanılmıştır. Bu, sadece fiziksel bir çıkış değil, aynı zamanda bir eyleme yönelme niyetini de içerir.

Ebû Ubeyde (Mecâzü'l-Kur'ân): Ebû Ubeyde, 'hurûc'u 'çıkmak' olarak açıklar ve bu bağlamda 'savaşa çıkmak' anlamını verir. Münafıkların bu çıkışı arzu etmediklerini, dolayısıyla hazırlık yapmadıklarını belirtir. Kelime, burada bir eylemin başlangıcını ve niyetini vurgular.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Râgıb, 'i'dâd'ı bir şeyi gelecekteki bir durum için hazırlamak, donatmak olarak açıklar. Ayetteki 'le-e'addû' ifadesi, münafıkların savaşa katılma niyetleri olsaydı, bunun gerektirdiği lojistik ve stratejik hazırlıkları yapacaklarını, ancak bunu yapmadıklarını gösterir.

Fîrûzâbâdî (Basâiru Zevi't-Temyîz): Fîrûzâbâdî, 'i'dâd'ı bir şeyi belirli bir amaç için hazır hale getirmek, donanım sağlamak olarak tanımlar. Ayetteki kullanımı, münafıkların savaşa çıkma konusunda samimi olmadıklarını, zira bu samimiyetin gerektirdiği hazırlık eylemini gerçekleştirmediklerini vurgular.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): Izutsu, 'kerihe' kavramını 'hoşlanmamak, tiksinmek, nefret etmek' olarak inceler. Kur'an'da Allah'ın bir şeyi 'kerihe' etmesi, o şeyin ilahi iradeye aykırı olduğunu ve Allah katında makbul olmadığını gösterir. Ayette, Allah'ın münafıkların savaşa çıkma 'niyetlerini' (veya niyetlerinin yokluğunu) beğenmediği, dolayısıyla onların bu eylemlerine rıza göstermediği ifade edilir.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Râgıb, 'kerh' ve 'kerâhe'yi bir şeyden nefret etmek, hoşlanmamak olarak açıklar. Ayetteki 'kerihe' fiili, Allah'ın münafıkların savaşa katılma konusundaki isteksizliklerini ve samimiyetsizliklerini tasvip etmediğini, bu durumdan hoşnut olmadığını belirtir. Bu, ilahi bir reddedişi ifade eder.

İbn Kuteybe (Tefsîru Garîbi'l-Kur'ân): İbn Kuteybe, 'tesbît'i birini bir işten alıkoymak, engellemek olarak açıklar. Ayetteki 'fesebbetahum' ifadesi, Allah'ın münafıkların savaşa çıkma konusundaki isteksizliklerini artırdığını, onları bu eylemden vazgeçirdiğini ve böylece onların samimiyetsizliklerini ortaya çıkardığını belirtir.

Ebû Bekir es-Sicistânî (Nüzhetü'l-Kulûb): Sicistânî, 'tesbît'i 'ağırlık vermek, yavaşlatmak, engellemek' olarak tanımlar. Ayetteki kullanımı, Allah'ın münafıkların kalplerine bir ağırlık verdiğini, onları savaşa çıkma konusunda isteksiz hale getirdiğini ve böylece onların gerçek niyetlerini açığa çıkardığını ifade eder.

Mevlüt Güngör (Kur'ân-ı Kerîm'de Kelime Anlam Bilgisi): Güngör, 'tesbît'in bir şeyi yavaşlatma, engelleme ve caydırma anlamlarını taşıdığını belirtir. Bu ayette, Allah'ın münafıkların savaşa katılma arzusunu (veya eksikliğini) pekiştirerek, onları bu eylemden alıkoyduğunu ve böylece onların gerçek yüzlerini ortaya çıkardığını vurgular.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Râgıb, 'ku'ûd'u ayakta durmanın zıddı olarak oturmak anlamında kullanır. Ancak mecazi olarak bir işten geri kalmak, bir eylemi terk etmek anlamında da kullanılır. Ayetteki 'uk'udû' emri, münafıklara savaşa katılmamaları, geride kalanlarla birlikte oturup kalmaları yönünde bir ilahi buyruktur. Bu, onların savaşa layık görülmediklerini de ima eder.

Ebu'l-Bekâ el-Kefevî (el-Külliyyât): Kefevî, 'ku'ûd'un sadece fiziksel oturmayı değil, aynı zamanda bir işten geri kalmayı, bir eylemi yapmamayı da ifade ettiğini belirtir. Ayetteki 'uk'udû' emri, münafıkların savaşa katılma yükümlülüğünden muaf tutulduklarını, ancak bu muafiyetin bir onur değil, bir ceza ve kınama olduğunu gösterir.