Tevbe Sûresi 64. Âyet

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Hazer (حذر) kelimesini, bir şeyden sakınmak, korkmak ve ondan uzak durmak olarak açıklar. Ayetteki 'yahzeru' fiili, münafıkların kendilerini ifşa edecek bir surenin inmesinden duydukları içsel korkuyu ve bu korkuyla birlikte gelen sakınma halini belirtir.

Ebu'l-Bekâ el-Kefevî (el-Külliyyât): Hazer'i (حذر), bir şeyin şerrinden sakınmak ve ondan korunmaya çalışmak olarak tanımlar. Ayetteki kullanımı, münafıkların kalplerindeki gizli niyetlerin ortaya çıkmasından kaynaklanan bir 'korunma' ve 'sakınma' çabası içinde olduklarını gösterir.

İbn Kuteybe (Tefsîru Garîbi'l-Kur'ân): Nifak (نفاق) kelimesinin kökenini, yer altındaki tünellerden (nafaq) gelerek bir yerden girip başka bir yerden çıkmakla ilişkilendirir. Münafıklar da dışarıdan İslam'a girmiş gibi görünseler de, içlerinde küfrü barındırarak başka bir yola çıkmışlardır. Ayetteki 'el-münâfikûn' bu ikiyüzlü tavrı sergileyenleri ifade eder.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Nifak'ı (نفاق), şeriatta küfrü gizleyip imanı açığa vurmak olarak tanımlar. Münafık, bu tanıma göre, kalbinde olanın aksini gösteren kişidir. Ayetteki 'el-münâfikûn' kelimesi, bu gizli küfrü taşıyan ve kalplerindeki sırların açığa çıkmasından korkan topluluğu işaret eder.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): Nifak kavramını, Kur'an'ın temel ahlaki kavramlarından biri olarak inceler ve münafığı, dış görünüşü ile iç dünyası arasında bir çelişki yaşayan kişi olarak tanımlar. Ayetteki 'el-münâfikûn', bu çelişkinin yarattığı korkuyu ve ifşa olma endişesini yaşayanlardır.

Ebû Ubeyde (Mecâzü'l-Kur'ân): Nebe' (نبأ) kelimesini, önemli ve büyük haber olarak açıklar. 'Tünabbi'uhum' fiili, surenin münafıkların kalplerindeki gizli ve önemli sırları, yani nifaklarını açığa çıkaracak bir haber niteliğinde olacağını belirtir.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Nebe' (نبأ) kelimesini, faydalı ve büyük haber olarak tanımlar. 'Tünabbi'uhum' fiili, surenin münafıkların iç yüzünü ortaya koyarak onlara ve diğer insanlara önemli bir bilgi vereceğini, yani onların gerçek kimliklerini ifşa edeceğini vurgular.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Kalb (قلب) kelimesini, bir şeyin özü, merkezi ve dönüşüm yeri olarak açıklar. İnsan kalbi ise, düşüncelerin, inançların ve niyetlerin merkezi olarak kabul edilir. Ayetteki 'kulûbihim' ifadesi, münafıkların nifaklarının ve gizli kötülüklerinin kaynağını, yani iç dünyalarını işaret eder.

Ebu'l-Bekâ el-Kefevî (el-Külliyyât): Kalb'i (قلب), hem maddi hem de manevi anlamda bir şeyin merkezi ve özü olarak tanımlar. Ayetteki 'kulûbihim', münafıkların inançsızlıklarının ve kötü niyetlerinin saklandığı, dışarıdan görünmeyen içsel alanı temsil eder.

Ebû Ubeyde (Mecâzü'l-Kur'ân): Hurûc (خروج) kelimesini, bir şeyin bir yerden dışarı çıkması olarak açıklar. 'Muhric' ismi faili, Allah'ın münafıkların kalplerinde gizledikleri şeyleri, yani nifaklarını ve kötü niyetlerini açığa çıkaracağını, görünür kılacağını ifade eder.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Hurûc (خروج) kelimesini, bir şeyin bulunduğu yerden ayrılması ve görünür hale gelmesi olarak tanımlar. Ayetteki 'muhric' kelimesi, Allah'ın münafıkların korktuğu şeyleri, yani gizli niyetlerini ve ikiyüzlülüklerini, onların iradesi dışında ortaya çıkaracağını ve ifşa edeceğini belirtir.