Esmâ 90
Mânâ ve Kur'an'da Geçişi
Zenginlik Verip Tatmin Eden
Mânâ. el-Muğnî, Allah'ın esmâ-i hüsnâsından olup "zenginlik verip tatmin eden, dilediği kulunu her türlü ihtiyaçtan kurtaran" demektir. Allah'ın bu ismiyle tecellisi, kullarının hem maddî hem de mânevî ihtiyaçlarını karşılamasını ifade eder. Bu zenginleştirme, servet vermek yoluyla olabileceği gibi, kişiye kanaat duygusu ve gönül zenginliği lütfederek onu başkalarına muhtaç olmaktan kurtarmak şeklinde de gerçekleşebilir.
Etimoloji. İsim, Arapça غ-ن-ي (ğ-n-y) kökünden gelen ve sözlükte "zengin olmak, ihtiyacı bulunmayıp müstağni kalmak" anlamındaki gınâ (ganâ’) mastarına dayanır. Muğnî, bu kökten türemiş bir ism-i fâil olup "iğnâ eden, yani zengin kılan" demektir. Aynı kökten Allah'ın bir diğer ismi olan Ganî (hiçbir şeye muhtaç olmayan, mutlak zengin) de türemiştir.
Kur'an-ı Kerîm'de el-Muğnî. el-Muğnî ismi, bu şekliyle Kur'an-ı Kerîm'de Allah'a nispet edilmez; Tirmizî tarafından rivayet edilen esmâ-i hüsnâ listesinde yer alır. Ancak ismin kökü olan "iğnâ" (zengin kılma) kavramı, çeşitli fiil kalıplarıyla yedi âyette Allah'a izâfe edilir. Örneğin Duhâ sûresinde, "Allah seni ihtiyaç içinde bulup zengin etmedi mi?" (93/8) buyrularak bu fiil doğrudan zikredilir. Âlimler buradaki zenginleştirmeyi hem maddî imkânlar hem de peygamberlik ve gönül zenginliği gibi mânevî lütuflar olarak yorumlamışlardır.
Anlamca yakın isimler. Bâsıt, Ganî, Latîf, Mu'tî, Mukīt, Rezzâk.
İtikadî çerçeve ve kula yansıması. el-Muğnî, Allah'ın fiilî sıfatlarındandır. Bu ismin tecellisini idrak eden mü'min, mutlak zenginliğin yalnızca Allah'a ait olduğunu ve tüm yaratılmışların O'na muhtaç olduğunu bilir. Bir kutsî hadiste bu hakikat şöyle ifade edilir: "Ey kullarım! ... Hepiniz fakirsiniz, sadece benim zenginlik verdiğim müstesna. Benden isteyin ki sizi rızıklandırayım." Bu nedenle kul, gerçek zenginliğin mal biriktirmek değil, Allah'ın verdiklerine kanaat etmek ve O'na olan ihtiyacının bilincinde olmak olduğunu anlar. Asıl zenginlik, Allah'ın kişiyi güzel davranışlara yöneltmesi ve O'nun rızasına ulaştırmasıdır. Nitekim bir duada bu anlayış şöyle dile getirilir: "Allah'ım! Sadece sana muhtaç olmak suretiyle beni zengin et, senden müstağni kalma vehmine düşürerek beni fakir bırakma!"
Kaynaklar: TDV İslâm Ansiklopedisi — "Muğnî" maddesi · Râgıb el-İsfahânî, el-Müfredât.
Şerh
Kaynak: Esmâü'l-Hüsnâ (Cilt 1), s. 267 — M. Nusret Tura (düz. Terzioğlu Murat Deruni)
EL-MUGNÎ
Halkı ihtiyaçtan kurtaran, zengin demektir.
Malum ya, kula; acize, fakire boyun büküp dilenmektense; onlan yaratandan dilenmek daha iyidir. Kullara yalvarmaktansa Hakk'a yalvarıp gözlerini yaşa bulamak daha müessirdir, kulun vergisi hakkın vergisiyle kıyas kabul etmez, ölçülemez.
Bir memurun bahşişi başkadır. Bir tüccarın başkadır. Bir patronun başkadır. Allah'ın başkadır. Herkesin bahşişi azameti ve iktidarı nisbetindedir. Bizim için çok değerli olan şeyler Hakk’ın indinde zerre kadar kıymetsizdir.
Tanıtır her yerde benliğini,
Kaldırtarak senin senliğini,
En çok dağıtan MUGNİ'dir ancak.
Füsûs ve Mesnevî Işığında
Ahmed Avni Konuk'un Mesnevî-i Şerîf Şerhi, Terzibaba'nın Füsûsu'l-Hikem dersleri ve külliyatı ışığında derlenmiştir.
Mesnevî-i Şerîf'te el-Muğnî
Mesnevî şerhinin üçüncü cildinde, duada ilâhî isimlerin nasıl birer kapı olduğu anlatılır. Buna göre kul, bütün isimleri kendinde toplayan (câmi'-i cemî'-i esmâ) Hakk'tan bir şey istediğinde, dileğine uygun olan isme yönelir. Mesela şifa isteyen “eş-Şâfî” ismine, zenginlik ve yeterlilik isteyen ise “el-Muğnî” ismine yönelerek niyazda bulunur. Şerhte bu durum şöyle açıklanır:
Zîrâ abd câmi'-i cemî'-i esmâ olan Allâh Teâlâ hazretlerinden niyâzında, esmâ'-i ilâhiyyeden murâdına muvâfik olan bir isimden istiâne eder. Meselâ hastanın murâdı şifâdır; binâenaleyh "Şâfi" isminden istiâne edip "Yâ Allâh, yâ Şâfi!" der. Ve fakîrin murâdı gınâdır; o da Hakk'ın “Muğnî” ism-i şerîfine teveccüh edip "Yâ Allâh, yâ Muğnî!" der.
— Mesnevî-i Şerîf Şerhi - Cilt 3