Esmâ 26
Mânâ ve Kur'an'da Geçişi
Dilediğini Alçaltan, Zillete Düşüren
Mânâ. el-Müzill, Allah'ın esmâ-i hüsnâsından olup "dilediğini hor ve hakir kılan, zillete düşürerek alçaltan" demektir. Bu isim, Allah'ın kâinat üzerindeki mutlak egemenliğini ve dilediği varlığın itibarını, gücünü ve statüsünü elinden alabileceğini ifade eder. el-Müzill, zıddı olan el-Muiz ("izzet veren, yücelten") ismiyle birlikte anlaşıldığında, şeref ve onurun da, zillet ve aşağılanmanın da yegâne kaynağının Allah olduğu hakikatini pekiştirir. O, hikmeti gereği kimini yükseltir, kimini ise alçaltır.
Etimoloji. İsim, Arapça ذ-ل-ل (z-l-l) kökünden gelen ve "alçalma, boyun eğme, hor ve hakir olma" gibi anlamlara gelen "züll" veya "zillet" (ذلّة) mastarına dayanır. el-Müzill, bu kökün "if'âl" kalıbına sokulmasıyla türetilen "ezelle" (hor kıldı, alçalttı) fiilinin ism-i fâil (etken ortaç) biçimidir ve "alçaltan, zillete düşüren" demektir.
Kur'an-ı Kerîm'de el-Müzill. "Müzill" ismi, bu şekliyle Kur'an-ı Kerîm'de Allah'a bir isim olarak nispet edilmez. Ancak Tirmizî gibi hadis kaynaklarında yer alan esmâ-i hüsnâ listelerinde bulunur. Bu ismin Kur'an'daki dayanağı, Âl-i İmrân sûresinde geçen bir fiil cümlesidir. Allah'ın dilediğini onurlandırdığı ve dilediğini alçalttığı belirtilen âyette "alçaltırsın" anlamındaki "tuzillü" (تُذِلُّ) fiili O'na izafe edilir:
"De ki: 'Ey mülkün sahibi olan Allah'ım! Sen mülkü dilediğine verirsin. Dilediğinden de mülkü çeker alırsın. Dilediğini aziz edersin, dilediğini zelil edersin. Hayır senin elindedir. Şüphesiz sen her şeye hakkıyla gücü yetensin.'" (Âl-i İmrân 3/26)
İsm-i fâil sigası olan "el-Müzill", bu âyetteki fiilden hareketle türetilmiştir.
Anlamca yakın isimler. Kaynak metinde bu isme doğrudan anlamca yakın başka isimler zikredilmemiştir. Ancak el-Müzill, teolojik olarak daima zıt anlamlısı olan el-Muiz (aziz kılan, yücelten) ile birlikte düşünülür. Ayrıca "alçaltan" mânasındaki el-Hâfıd ve "her şeye boyun eğdiren" anlamındaki el-Kahhâr isimleri de mana bakımından yakınlık arz eder.
İtikadî çerçeve ve kula yansıması. el-Müzill ismini idrak etmek, mü'mine her türlü şeref ve itibarın kaynağının Allah olduğu gibi, zilletin de O'nun izni ve iradesiyle gerçekleştiğini öğretir. Bu inanç, kişiyi elindeki makam, servet veya statü ile kibirlenmekten alıkoyar; çünkü bunların kalıcı olmadığını ve Allah'ın bir anda hepsini alabileceğini bilir. Aynı şekilde, zorluk ve aşağılanma gibi görünen durumlarda da isyan ve ümitsizliğe kapılmaz; bunun bir imtihan olabileceğini, hikmetini Allah'ın bildiğini ve gerçek zilletin O'na itaatsizlik ve O'ndan uzak kalmak olduğunu anlar. Kul için asıl olan, dünyevî statüden bağımsız olarak Allah'a kullukta izzet aramaktır.
Kaynaklar: TDV İslâm Ansiklopedisi — "Muiz" maddesi
Şerh
Kaynak: Esmâü'l-Hüsnâ (Cilt 1), s. 148 — M. Nusret Tura (düz. Terzioğlu Murat Deruni)
EL-MUZİL
Emirlerini tutmayanları, nebiylerinden kaçmayanları zelil eder alçaltır.
Hazreti Allah'ın emirlerinden namazı ele alalım. Namaz demek gafletle geçen 24 saatde beş defa huzur-u İlâhiye varmaktır. Bu suretle inanan, malum dualarla Hakk'a hamd-ü sena eder. Fenalıklardan korunmasını niyaz eder, yalvarır. Bunun için yeni dilediklerimizi gönlümüzden geçirdikten ve aklımızla muhakeme ettikten sonra istemeye karar verdiğimiz şeyleri birer birer sıralamak için bir mukaddime demek olan namaz antre kapısında beklemeye benzer. Allah, protokol kaidelerine göre dünyalık elbise ve şapkamıza bakmaz. Kalb-i selim ister. Temiz bir gönül ister. Kendi emri mucibince abdest almak kâfidir. Elbisenin eskiliği değil, temiz ve kokusuz olması kâfidir. Namaz, ondan bir dilekte bulunabilmek için bir vesiledir. Nitekim bir büyük zâta bir iş için gitseniz, evvelâ üstünüze başınıza çeki düzen verirsiniz; hatta tasarlamış olduğunuz sözlerle selâm ve hâli hatırdan sonra dilediğinizi söylersiniz. Her şeyin usûlü erkânı vardır. Sokakta giderken, yatakta yatarken, bir iş üzerinde iken, "Ey Allah, yarın benim imtihanlarım var, muvaffak eyle, rica ederim" demek küstahlıktır. Çavuş paşa değildir o Cenâb-ı Allah arkadaşın, anan, baban değildir; âlemleri yaratan, donatan, istediğini harap eden bir varlıktır. Ona herkes boyun eymeye mecburdur. Namazdan evvel abdest alırız. Malum olan azalarımızı yıkadığımız gibi ma’nevî azalarımızı da yıkamak, yani bir daha fenalık etmemek için söz vermiş gibi onları da temizlediğimizi hatırlamak lazımdır. Elin çalmak, haksız yere tecavüz etmek, dövmek gibi fenalıkları vardır. Ayağın kabahati, fenalık yapmak üzere bir mahalle gitmesidir. Bütün azalar da böyledir. Niyazi Mısrî hazretleri:
Ol düşmanıdır sahibinin baş üzerinde
Kulak ki öğüt almaya her dinlediğinden
Akıt ona kurşunu hemen sen deliğinden.
dîye bazı azaları sayar. Bunlar, aşağı yukarı gönlün nedamet suyu ile temizlenmesidir. Sonra namaza durursunuz, ayakta bulunduğunuz müddetçe, nebatları, ağaçları temsil ediyorsunuz. Onlar ömürleri boyunca Hakk'ın huzurundadırlar. Rükû dediğimiz eğilmede ise hayvanları temsil ediyoruz. Oturduğumuz vakit, Hakk'ın müsaadesi ile geçirdiğimiz devirlerden sonra bir insan olarak dünyanın karşısında oturuyoruz. Arap harfleri ile (Elif) kıyamda bulunmamız, (Dal) harfini rukûda bulunduğumuz; (Mim) harfini de secdeye kapanarak âdem-i ma’nâ mertebimizi idrak etmemiz lâzım geldiği için yaparız. Dört rek’atlı namazlar; su, hava, ateş ve topraktan ibaret olan anasırın hilkatimiz üzerindeki tesirlerini düşünerek bir teşekkürdür. Üç rek’atlı namaz; maden, nebat, hayvan denilen mevalidden geçtikten sonra insan olmamızı anarak Hakk'a bir teşekkürdür. Zira yarı yolda bizi taş, nebat, hayvan menzillerinde bırakabilirdi. İki rekatlı namazlar, bir vücud dahilinde ruh ve nefis denilen iki varlığın vücudunu tatbiktir.
Rûh, insanı Allah'a çeker. Nefis, aşağıya, tabiat süfliliğe çeker. Vücudumuzu da dünyaya olan ihtiyacı dolayısıyla tam mânâsı ile bu âleme bağlamamalı ruhun aslını da unutmamamız lazımdır.
Yıkanınca temizleniriz. Herkes bizi takdir eder. İşte aziz olduk. Kirli olursak yüzümüze kimse bakmaz. İşte zelil olduk. Namaz kılmak bilhassa çalışmayan yaşlı insanlar için bir yönüyle de bir idmandır. Mesanemizin içinde sonradan taş olan terekkübü def etmek yolunu hazırlar. İşte sıhhatimizi kazandık, aziz olduk. Allah, hırsızlık yapmayın diyor. Yapmazsak huzur içinde yaşarız, yaparsak birgün yakalanırız, kepaze oluruz. Zillete düşeriz. İnsanlığımız nerede kaldı? Adam öldürmeyin diyor; bir aynını vücuda getirmek kudret ve kuvvetinden mahrum olduğumuz halde en basit şeyler için Allah diyen bir ağzı ebediyyen kapatırsak, ömürümüz harap oldu, zelil oldu gitti demektir.
Cenâb-ı Hakk, çapkınlık yapmayın diyor. Bu hususta karşısındaki şahıs ya kızdır, ya değildir. Kız ise, namuslu bir kızı baştan çıkarmayı hiçbir dîn, hiçbir mezhep, hiçbir vicdan hoş görmez. Değilse, ya kocalıdır veya duldur. Kocalı ise yakalanmak ve aynı zamanda ya usulen mahkemede cezaya çarpılmak veya kocasının bıçağı altında can vermek vardır. Dul olduğuna göre ya hastalıklıdır, sizi aşağılamak ihtimali vardır. Doktor doktor dolaşıp para sarfetmek ve işkence çekmek vardır bîr anlık zevk için. Eğer kadın hastalıksız ise, size teslim olan bir orta malı ise, daha kimbilir kaç kişi ile de arkadaşlık etmektedir. Sonu yine kavga veya ölüme varmaktır.
Kadının çapkınlığı erkekteki mahzurlarla tamamiyle aynıdır, müşterek kabahattir. Evlenmek, namus ve şerefle yaşamaktır, Allah'ın emridir. Bu suretle aziz olursunuz. Bunlar hep bildiğiniz şeylerdir. Günlük hayatımıza girdikleri için üzerinde durmaya ehemmiyet vermemişizdir.
Kendine güvenenleri yok eder,
Benliğinin tam dikine gider,
Nefsini zelil eden MUZİL'dir ancak.
Füsûs ve Mesnevî Işığında
Ahmed Avni Konuk'un Mesnevî-i Şerîf Şerhi, Terzibaba'nın Füsûsu'l-Hikem dersleri ve külliyatı ışığında derlenmiştir.
Mesnevî-i Şerîf'te el-Müzill
Kibir, Müzill tecellîsini çağırır. Cilt 7, ismi somut bir misale bağlar:
"Hak Teâlâ hazretleri ona Müzill ismiyle tecellî buyurdu... Kureyş'in ekâbirinden Velîd ibnü'l-Mugîre 'Kur'ân... ancak beşer sözüdür' dedi; ve tekebbüründen îmân etmedi." (Mesnevî-i Şerîf Şerhi, Cilt 7)
Hakk'ın âyetini küçümseyip kibrinden inkâr eden kimse, kendi eliyle Müzill tecellîsini üzerine çeker. Zillet, çoğu kez büyüklenmenin karşılığıdır: "ben" diyen baş, en sonunda alçalır.
Füsûsu'l-Hikem'de el-Müzill
İbn Arabî, Müzill ismini "sol el" ve celâl mazharı olarak işler; mesele, zilletin de tek Zât'tan çıkan bir hak oluşudur.
Hayvan, Müzill isminin mazharıdır. Kelime-i Şîsiyye, mahlûkatı cemâl ve celâl mazharlarına ayırır: "Onların bazısı cemâlî ve baʼzısı celâlîdir. Meselâ hayvânât mazhar-ı Celâl'dir. Çünkü Müzill isminin mazharıdırlar." İnsan iki eli toplayan câmî' bir varlıkken, hayvan yalnız celâl yönünü, Müzill'i taşır. Demek Müzill, varlık âleminde bir mertebenin ismidir; aşağı olan, bu ismin tecellî yeridir.
Terzibaba Külliyatında el-Müzill
Terzibaba, Müzill'i hem varlık mertebesi hem de bir terbiye aracı olarak işler.
Hayvanlar Müzill isminin mazharıdır. Bir Sâlikin Seyr Yolu Hikâyesi, varlıkları esmâya dağıtır:
"İnsan el-Câmi‘ isminin, cinler el-Latîf isminin, melekler el-Kavî isminin, hayvanlar el-Müzill isminin, bitkileri er-Rezzâk isminin, madenler de el-Azîz isminin mazharıdır. ---------------- NOT= Bu esmaların yeniden gözden geçirilmesi lazımdır. --------------- Bu husus genel itibarıyladır. Yoksa ayrı ayrı her bir varlık esmâdan bir ismin hususi mazharıdır." (Bir Sâlikin Seyr Yolu Hikâyesi, Cilt 2)
Her varlık sınıfı bir ismin altındadır; hayvan Müzill'in mazharıdır. İnsan ise bütün isimleri toplayan Câmî'nin mazharı olduğu için, içinde Müzill'i de taşır. İnsanın hayvanî yönü ne zaman ağır basarsa, o yön onu Müzill'in hükmüne yaklaştırır.
Azap mutlak kahır değil, bir ilaçtır. Mü'minûn Sûresi, Müzill'in celâlini bir şifâya bağlar:
"'Azâb', Cenâb-ı Hakk'ın Kahhâr, Müntakîm, Müzill, Kâbıd, Dârr gibi Celâlî isimlerinin tecellîsidir. Ancak... bu 'azâb' mutlak bir kahır değil, bir dâvettir, bir ilaçtır. Acı bir ilaçtır ama amacı şifâdır. Amaç kulun Rabbi'ne dönmesi için onu biraz sarsmaktır." (Mü'minûn Sûresi)
Müzill'in alçaltması bir helâk değil, bir uyandırmadır. Zillet, kulu sarsıp Rabbine döndürmek için verilen acı bir ilaçtır; amacı düşürmek değil, "ben" diyen başı eğdirip şifâya götürmektir. Celâlin sertliği altında bir cemâl gizlidir.
Hangi ismin tecellîsi altındasın? Hicr Sûresi, sâliki kendi hâlini sorgulamaya çağırır: "bu bâblarda esmâ-i ilâhiyyemden Mu’izz (yücelten) ve Müzill (aşağı düşüren) ve Mu’tî (veren) ve Mâni’ (engel olan) gibi hangi isimlerin tecellîsi tahtında bulunmaktadır." Sâlik her hâlinde sormalıdır: şu an beni yücelten Muizz mi, yoksa alçaltan Müzill mi tecellî ediyor? Bu soru, zilleti bir kader değil, üzerinde çalışılacak bir hâl yapar.
Değerlendirme
Terzibaba külliyatı ise Müzill'i hem varlık mertebesine (hayvan) bağlar, hem de onu bir terbiye aracı kılar: zillet mutlak bir kahır değil, kulu Rabbine döndürmek için verilen acı bir ilaçtır. Hepsinin ortak hükmü şudur: Müzill, zillete düşüren celâlî tecellîdir; fakat alçaltması keyfî bir öfke değil, "ben"i eğdirip kulu uyandıran gizli bir rahmettir. Bu ismi kahhar, celal-ve-cemal ve fena ile birlikte; zıddını ise el-Muizz ile okumak gerekir.