İnsân-ı Kâmil (Cilt 1) ile Bendeki Terzi Babam (Cilt 2) eserleri Sıfât-ı Subûtiyye kavramına nasıl farklı yaklaşır?

Sıfât-ı Subûtiyye, Hakk'ın bizzat var olduğu kabul edilen olumlu sıfatları olup, ispatla bildirilir ve klasik akaid tasnifinde sekiz adet sayılır: hayât, ilim, irâde, kudret, sem', basar, kelâm ve tekvîn. Bu sıfatlar, akaid ve tasavvufun kesişim noktasında yer alır. İnsân-ı Kâmil eseri, Abdülkerim Cîlî'ye ait olup, Necdet Ardıç (Terzi Baba) tarafından şerh edilmiştir¹. Necdet Ardıç, günümüz Uşşâkî tarikatının önemli mürşidlerinden biri olarak tasavvufî irfan geleneğini modern döneme taşıyan bir şahsiyettir (Necdet Ardıç (Terzibaba)). Onun şerhleri, İrfan Sofrası Necdet Ardıç Tasavvuf Serisi içinde yer almaktadır¹. Bu bağlamda, İnsân-ı Kâmil eserinin Necdet Ardıç şerhleri, Sıfât-ı Subûtiyye gibi temel tasavvufî kavramların Terzi Baba ekolü tarafından nasıl idrak edildiğini ve yorumlandığını göstermektedir. Özellikle İnsân-ı Kâmil Cilt 2 (Zat-İsim-Sıfat) başlığı altında, Hakk'ın zât, isim ve sıfatlarının derinlemesine incelendiği anlaşılmaktadır¹. Bu durum, Sıfât-ı Subûtiyye'nin, Hakk'ın zâtından ayrılmaz olan Sıfât-ı Zâtiyye ile birlikte, tasavvufî sülûkta önemli bir yer tuttuğunu ve Hakk'ın varlığının ve kemâlinin idrakinde merkezi bir rol oynadığını düşündürmektedir.