Yûnus Sûresi 40. Âyet

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): İman (إيمان), 'emn' (أمن) kökünden türemiştir ve kalbin tasdiki, güven duyması anlamına gelir. Ayetteki 'yü'minu bihi' (ona inanır) ifadesi, Kur'an'a ve dolayısıyla Allah'ın mesajına kalben güvenip tasdik etmeyi, onu doğru kabul etmeyi ifade eder.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): İzutu'ya göre 'iman', sadece bir inanç beyanı değil, aynı zamanda Allah'a tam bir güven ve teslimiyet halidir. Bu ayetteki 'yü'minu' kelimesi, Kur'an'ın getirdiği hakikatlere karşı kişinin içsel kabulünü ve bu hakikatlere dayanarak yaşamını şekillendirme iradesini gösterir.

Ebû Ubeyde (Mecâzü'l-Kur'ân): 'Lâ yü'minu' ifadesi, 'yü'minu' fiilinin olumsuzudur ve Kur'an'ın getirdiği mesajı reddetmeyi, ona karşı kalben tasdik etmemeyi ifade eder. Bu, sadece bir bilgi eksikliği değil, aynı zamanda bir ret ve karşı duruşu içerir.

Mevlüt Güngör (Kur'ân-ı Kerîm'de Kelime Anlam Bilgisi): Güngör, 'lâ yü'minu' ifadesinin, Kur'an'ın hakikatini bilmesine rağmen onu kabul etmeme, hatta ona karşı çıkma anlamını taşıdığını belirtir. Ayetteki bağlamda bu, Kur'an'ın mesajına karşı takınılan olumsuz tavrı ve inkârcılığı vurgular.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Rabb (ربّ), 'terbiye etmek, bir şeyi kemale erdirmek, sahip olmak, idare etmek' anlamlarına gelir. Ayetteki 'Rabbuke' (Senin Rabbin) ifadesi, Hz. Peygamber'e hitaben, Allah'ın her şeyi terbiye eden, yöneten ve dolayısıyla kullarının durumunu en iyi bilen olduğunu vurgular.

Ebu'l-Bekâ el-Kefevî (el-Külliyyât): Kefevî, 'Rab' kelimesinin, hem yaratma hem de yaratılanı idare etme ve ona sahip olma anlamlarını içerdiğini belirtir. Bu ayette 'Rabbin', bozguncuların durumunu en iyi bilen ve onların akıbetini tayin edecek olan yüce kudreti ifade eder.

İbn Kuteybe (Tefsîru Garîbi'l-Kur'ân): 'A'lemu' (أعلم), 'ilm' (علم) kökünden türemiş bir ism-i tafdîl olup 'en iyi bilen' anlamına gelir. Ayetteki 'Rabbin a'lemu' (Rabbin daha iyi bilir) ifadesi, Allah'ın bozguncuların niyetlerini, amellerini ve akıbetlerini tam ve eksiksiz bir bilgiyle kuşattığını, hiçbir şeyin O'ndan gizli kalmadığını belirtir.

Semîn el-Halebî (Umdetü'l-Huffâz): Semîn el-Halebî, 'a'lemu' kelimesinin, Allah'ın ilminin mutlak ve sınırsız olduğunu, insanların bilgisinin ise sınırlı ve eksik olduğunu vurguladığını ifade eder. Bu bağlamda, Allah'ın bozguncuların durumunu insanlardan çok daha iyi bildiği ve buna göre hüküm vereceği anlamı pekişir.

Ebû Bekir es-Sicistânî (Nüzhetü'l-Kulûb): Fesad (فساد), 'salâh'ın (صلح) zıddıdır ve bir şeyin doğru halinden sapması, bozulması anlamına gelir. 'Müfsidîn' (مفسدين) ise, bu fesadı işleyen, yeryüzünde bozgunculuk çıkaran kimselerdir. Ayetteki 'bil-müfsidîn' ifadesi, Kur'an'a inanmayarak veya ona karşı çıkarak toplumsal düzeni ve ahlaki yapıyı bozanları kasteder.

Fîrûzâbâdî (Basâiru Zevi't-Temyîz): Fîrûzâbâdî, fesadın, bir şeyin faydalı olmaktan çıkıp zararlı hale gelmesi olduğunu belirtir. 'Müfsidîn' ise, bu zararı yayan, insanları doğru yoldan saptıran ve toplumsal barışı bozan kişilerdir. Ayette, Allah'ın bu tür bozguncuların durumunu ve akıbetini en iyi bilen olduğunu vurgulayarak bir uyarıda bulunulur.