Ra'd Sûresi 1. Âyet

13.1- Elif lâm mîm râ, tilke âyâtul kitâb, vellezî unzile ileyke mir rabbikel haggu ve lâkinne ekseran nâsi lâ yué'minûn.

Diyanet Meali:

13.1- Elif Lâm Mîm Râ. İşte bunlar Kitab'ın âyetleridir. Sana Rabbinden indirilen haktır, fakat insanların çoğu iman/ tasdik / kabul etmezler.

"Elif Lâm Mîm Râ"

Ra’d Suresi’nin ilk ayetinde yer alan ve Arapça

المر (Alif Lām Mīm Rā) şeklinde olan bu ifade, Kur’an’da toplam 29 surenin başında yer alan ve çoğu zaman harf harf telaffuz edilen hurûf-ı mukattaʾ (kesik harfler) olarak bilinir.

Kelâmî açıdan bu ayet, hurûf-ı mukatta‘a, Kur’an’ın beşer sözü olmadığını ve ilahî kaynaktan geldiğini göstermek üzere konumlandırılmıştır. Bu harfler, Arap dilinde anlamlı kelimeler oluşturmadıkları hâlde, Kur’an’ın diline giriş yaparak, her bir hurûf-ı mukatta' (kesik harf) kendine özgü bir anlam taşır. Her ne kadar insan aklı, bu harflerin tam anlamını çözmekte sınırlı olsa da, bu harfler Allah’ın kelamının sırrını taşır ve insanı aciz bırakan bir nazım yapısı sergiler. Bu harflerin her biri, bilinçötesi bir derinliğe işaret eder. Bu harflerin anlamını tamamen kavrayabilmek, O’nun kudretine ve sonsuz ilmine dair bir kabul gerektirir. İnsan, akıl ve mantık yoluyla bu sırrı çözemez; çünkü bu sır, Allah’ın mutlak bilgisiyle sabittir. Bu harflerin surelerin başında yer alması, Kur’an’ın lafız ve anlam itibarıyla bir mucize olduğunu vurgular. Bu bağlamda Elif, Lâm, Mîm, Râ harfleri, Kur’an’ın harflerden oluştuğunu ama o harflerle benzeri getirilemeyen bir kitap ortaya konduğunu hatırlatır.

Bu yaklaşımda hurûf-ı mukatta‘a, insanların bilgi sınırlarını zorlayan birer ilmî işaret ve ilahî sır olarak değerlendirilir. Allah, kelam sıfatının bir tecellisi olarak bu harfleri dilediği yerde ve şekilde kullanmış, abdlarına da bu harfleri düşünme ve hikmet arayışı içinde anlama sorumluluğu yüklemiştir.

İrfanî açıdan bu ayette ifade edilen hurûf-ı mukatta‘alar, batınî sırların anahtarları olarak görülür. Bu harfler her biriyle ilahî isimlerin, kozmik sırların ve insana ait derinliklerin kapılarını aralar. Elif Lâm Mîm Râ, sadece seslerden ibaret değil, varoluşun katmanlarını temsil eden sembolik bir sistemdir.

• Elif (ا): Ahadiyet, Mutlak Vahdet’in ve Zât-ı Mutlak’ın simgesidir. Harflerin başlangıcı oluşu, her şeyin Allah’ın Zât’ından sadır olduğunu sembolize eder. Düz ve kırılmasız çizgisiyle Elif, teklik ve istikamet üzere olanı temsil eder. Elif, görünenin değil, görünenin ardında duran hakikatin en saf, en soyut işaretidir; mutlak Zât’ın hiçbir izah ve vasfa sığmayan hakikatidir.

• Lâm (ل): Uluhiyet, İlâhî sıfatların açılımını temsil eder. Elif’ten sonra gelen ilk kıvrım oluşu, mutlak Zât’ın sıfatlarla tecelliye başlamasını simgeler. Lâm, özellikle Ulûhiyetin sistemli bir şekilde âleme yansımasını ve Zât’ın sıfatlar üzerinden varlıkla ilişkiye geçişini bildirir.

• Mîm (م): varlığın özü olan önce Nur-u Muhammedî halk edildi ve bu nura dayalı âlemin oluşumu Muhammedi Hakikatin açılımıdır. Mîm, Su ile şekillenen varlıklar âlemi, ilahî rahmetin bir tecellisi olarak Mîm’de karşılık bulur. Aynı zamanda “Muhammed” ismine işaret ederek bu harfle, nübüvvetin, hikmetin ve küllî şuurun ilk zuhur sahnesi işaret edilir. Mîm, Zât’tan sıfatlara, sıfatlardan esmâya ve oradan fiillere geçişin "Rahmet"le şekillendiği boyuttur.

• Râ (ر): Risâletin ve Rabbânî tecellîlerin sembolü olan Râ, aynı zamanda rahmetin zuhuru ve seyr-i sülûkün son halkasında beliren idrak mertebesine işaret eder. Elif’le başlayan tevhidî yolculuk, Lâm ve Mîm üzerinden geçerek Râ’da şuurlu bir tecellîye dönüşür. Bu harf, sâlikin kalbinin Hakikat-i Muhammediye, ilahî hakikatle doğrudan yüzleştiği, bâtınî idrak kapılarının ardına kadar açıldığı bir merhaleyi temsil eder. Râ, artık kelâmın veya nazarî ilmin ötesinde, doğrudan şuhûdun, yani kalbin Rabbi ile karşılaşmasının başladığı safhadır. Burada söz susar, idrak konuşur; bilgi yerini tanıklığa bırakır.

Bu dört harf, Zât’tan tecellîye uzanan bir tasavvufî yolculuğun sembolik anlatımıdır:

Elif → Lâm → Mîm → Râ = Zât → Sıfat → Esmâ → Fiil → Tecellî.

Arifler için bu harfler, Allah ile abd arasındaki ilahi sırların sembolik anlatımıdır. Her harf, bir ilahi isimle, bir kevnî gerçeklikle ve insanın içsel mertebesiyle irtibatlandırılır. Hurûf-ı mukatta‘aları biraz daha detaylı incelendiğin aşağıda belirtilen özellikler açığa çıkabilir.

a. Gizli Besmele

Hurûf-ı mukatta‘a ifadeleri, sadece harf dizileri değil, aynı zamanda gizli besmeleler olarak da yorumlanabilir. Besmele, her hayırlı işin başında Allah’ın ismini anarak başlama şuurudur; tıpkı hurûf-ı mukatta‘anın sure başında yer alması gibi. Bu harflerin her biri, zahirde seslerden ibaret görünse de, bâtında ilahî isimlerin bir yansıması ve manevî bir çağrının işaretleridir.

"Elif Lâm Mîm Râ" gibi harfler, surelerin girişinde birer sembolik besmele işlevi görür; insanı Allah’a yönelten, kalbî derinliği uyandıran ve manevî idraki harekete geçiren anahtarlardır. Bu harfler, Kur’ân’ın yalnızca lafzî değil, sırrî boyutuna açılan kapılardır. Her biri, Allah’ın kelâmındaki derin hakikatlerin kapısını aralayarak abdın gönlünü ilahî hakikate hazırlar.

Kesikli harflerin okunuşu, yalnızca telaffuzla sınırlı olmayan bir etkilenme alanı oluşturur. Kur’ân'da sesin taşıdığı mana gücü, bâtınî tesirin kapısını aralayabilir. Bu harfler, seslendikçe yalnızca dile değil, kalbe ve ruha nüfuz eden bir titreşim meydana getirir. Bu yönüyle bir zikir gibidir: insanın nefsini arındıran, kalbini ilahî rezonansa açan bir manevi titreşim.

Bu harflerin seslendirilmesi, sadece bir dil hareketi değil; ilâhî sırrın kıyısına yaklaşmak ve vahyin kapısından içeri adım atmaktır. Zira Kur’ân’ın zahirî anlamları kadar bâtınî anlamları da vardır ve hurûf-ı mukatta‘a bu bâtınî anlamların anahtar kapılarıdır. Her bir harf, arif gönüller için bir çağrıdır; hakikatin perdesini aralayan, kalbe inmeyi bekleyen bir sırdır.

Rad Suresi’nin başındaki bu harflerin tilâvetiyle başlayan rezonans, surenin ilerleyen âyetlerindeki ilâhî mesajları daha derin idrak etmeye hazırlık sağlar. Bu bir nefsî uyanıştır: okuyan kişi, yalnızca bilgi edinmez; aynı zamanda kalben bir dönüşüm yaşamaya başlar. Okunan her harf ve ses, kalpte manevî bir yankı meydana getirerek, hakikatin bilinçle fark edilmesine vesile olur.

b. Allah’ın Sırları ve İman Derinliği

Hurûf-ı mukatta‘a, Kur'an'ın sırlarını ve ilahi anlamları daha derinlemesine anlamaya yönelik bir çağrı gibidir. İman, zahirî ve batınî yönleri olan bir kavramdır. Zahirî iman, yüzeysel anlamı kabul etmektir, ancak batınî iman, insanın kalbini ve nefsini Allah’ın kelamıyla kuşatan ve gizli anlamlara ulaşan bir derinliktir. İşte kesik harfler, bu batınî anlamı arayanlara, Kur’an’ın derinliklerine dalma ve Allah’ın sırlarına vakıf olma fırsatı sunar. Bu harfler, gizli anlamların, manevi yolculukların ve ilahi sırlara açılan bir kapıdır.

c. Manevi Derinleşme

Hurûf-ı mukatta‘nın insanı manevi olarak derinleştiren bir işlevi de vardır. Kur'an'daki her harf, bir zikir ve Allah’a yönelme aracıdır. Bu harflerin sırrı, gizli zikir gibi çalışarak, insanı Allah’a yakınlaştıran bir güç taşır. Kesik harflerin tekrar edilmesi, gizli anlamların açığa çıkmasına ve kalbinin ilahi sırlarla dolmasına yol açabilir. Bu da insanın ilahi hakikatlere ulaşma yolculuğunda önemli bir adımdır.

"İşte bunlar Kitab'ın âyetleridir" Kelâmî açıdan bu ayet, Kur’an’ın ilahi menşeini ve lafız-mana yönüyle mucizevî yönünü vurgular. “Kitap” kelimesi, burada Kur’an’ın tamamını, yani hem lafzını hem de anlamını kapsar. “Âyetler” ise bu kitabın parçalarıdır. Her biri bağımsız bir mesaj taşırken, aynı zamanda bir bütünün parçaları olarak birbirine bağlıdır.

Bu ifade, aynı zamanda Kur’an’ın Allah’tan geldiği ve insan sözü olmadığı vurgusunu da içerir. Kur’an, Allah’ın kelam sıfatının ezelî bir tezahürüdür. Bu anlamda “ayetler”, kelam sıfatının mahluk olmayan yönünü gösteren işaretlerdir. “İşte bunlar” ifadesiyle de muhataba doğrudan yönelen bir dikkat çekme yapılır; âyetlerin içerdiği hakikatlere ve mesajlara karşı duyarlılık talep edilir.

Ayrıca bu ayet, Kur’an’ın tartışmaya açık bir metin değil, ilahi otoritenin doğrudan bir tecellisi olduğunun altını çizer. Dolayısıyla bu âyet, hem bilgi hem de hüküm açısından nihai kaynağın Allah olduğunu ifade eder.

İrfanî açıdan bu ayette, “Kitab” lafzı yalnızca Mushaf’taki metni değil, aynı zamanda levh-i mahfuzda kayıtlı olan ilahi kelamın evrensel boyutunu simgeler. “Âyetler”, bu ezelî hakikatin suretler dünyasındaki izdüşümleridir. Arifler için her ayet, sadece lafzî bir emir değil, aynı zamanda varoluşta bir tecellî, bir hal, bir hikmet penceresidir.

Bu bağlamda, “İşte bunlar Kitab’ın âyetleridir” cümlesi, hem varlık âleminin her zerresinin Allah’ın bir âyeti olduğunu, hem de Kur’an’daki her cümlenin insanın içsel hakikatine bir yolculuk başlattığını bildirir. “Âyet” kelimesi, işaret, nişan, delil anlamları da taşıdığı için bu ifade, hem dışsal dünyada hem de içsel hakikatte Allah’a giden yolda birer durak, birer rehber olarak görülür.

Terzi Baba âyet’in açıklamasını.

(Zât-ı mutlağın, Zât-ı mukayyed olarak her varlıktan görünmesi’dir.) Şekliyle açıklamaktadır.

Kur'an'ın her bir âyeti, Allah’tan gelen ve mutlak bir doğruluğa sahip olan vahiydir. İnsanlar, Allah’ın kelamını tam anlamıyla kavrayamasalar da, Kur'an'ın mesajı, akıl dışı bir mutlak doğruyu taşır. Her âyet, insanın anlayışına ve zamanına göre farklı şekillerde tefsir edilebilir, ancak vahiy her durumda doğruluğundan bir şey kaybetmez. Kur'an'ın âyetleri, evrenin en yüksek hakikatine dair birer işarettir. Bu âyetler, yalnızca kelimeler değil, bir varlık alanıdır. Onlar, Allah’ın kudretiyle indirilen bir gerçeğin ifadesidir. İnsan aklı, bu âyetleri anlamak için her ne kadar çaba sarf etse de, gerçek anlamları kalpte açığa çıkar. Akıl, yalnızca dışsal bir onay verirken, asıl anlayış kalbin derinliklerinde gerçekleşir. Her âyet, bir manevi uyanışa davet eder ve kalp, bu daveti kabul etmeye hazır olduğunda, gerçek manalar açığa çıkar.

"Sana Rabbinden indirilen haktır"

Kelâmî açıdan bu ayet, Kur’an’ın ilahi menşeini ve onun mutlak hakikat taşıyıcısı olduğunu vurgular. “Rabbinden indirilen” ifadesi, Kur’an’ın vahiy yoluyla doğrudan Allah’tan geldiğini ve hiçbir insan katkısı taşımadığını belirtir. Bu, kelam ilminde Kur’an’ın mahlûk olup olmadığına dair tartışmalarla da ilişkilidir. Ehl-i Sünnet’e göre Kur’an mahlûk değildir; Allah’ın kadîm kelâmıdır ve lafzıyla değil, manasıyla ezelîdir. "Hak" kelimesi burada Kur’an’ın içeriğinin doğruluğunu, tutarlılığını ve ilahi kaynaklı olduğunu ifade eder. Dolayısıyla bu ayet, Resulullah’a indirilenin beşer sözü değil, Allah’ın katından gelen kesin bilgi olduğunu ilan eder ve kelamî olarak nübüvvetin ispatı ve Kur’an’ın mucizeliğinin temelidir.

İrfanî açıdan bu ayet, ilahi hakikatin sadece dışsal bir bilgi değil, aynı zamanda kalbe inen bir nur olduğunu bildirir. “Rabbinden indirilen” ifadesi, insanın iç dünyasına gelen ilham, feyz ve hakikat bilgisinin de özünü yansıtır. Buradaki "hak", yalnızca doğru bilgi değil, aynı zamanda Zâtî bir hakikattir; varlıkta tecelli eden İlahi hakikatin ta kendisidir. Kur’an bu yönüyle, Zât’tan gelen, varlığın tüm boyutlarını açıklayan ve insana kendi özünü tanıma fırsatı sunan bir ayna gibidir. Bu ayet, arif için Kur’an’ın lafzını değil, ledünnî boyutunu, yani kalpte zuhur eden bâtınî hakikati işaret eder. Bu bağlamda “indirilen hak”, yalnızca okunacak bir metin değil; idrak edilecek, yaşanacak ve kalpte yankılanacak bir tecellidir.

Bu ayette Kur'an’ın gerçek ve doğru bir mesaj olduğu ifade edilir. Vahiy, doğrudan Allah’tan geldiği için tartışılmaz bir hakikattir. İnsanlar bu vahye iman ederek veya inkâr ederek karşılık verirler, ancak vahyin doğruluğu ve gerçekliği hiçbir zaman değişmez. İnsan, akıl ve mantıkla değil, Allah’ın mutlak kudretiyle gönderilen vahye iman/tasdik/kabul etmekle yükümlüdür. Kur'an, insanın varoluşunu anlamasına, içsel yolculuğunda rehberlik etmesine yardımcı olur. Vahiy, Allah’ın sonsuz kudretiyle insanlara gönderilmiştir ve her insanın, bu vahyi kabul etmesi, içsel bir teslimiyetin sonucu olarak gerçekleşir. İnsan, kendisini bu gerçeğe teslim ettiğinde, kalbindeki karanlıklar aydınlanır. Akıl, yalnızca bu doğruyu onaylar, fakat bu onayın kalpte derinleşmesi, insanın nefsinin terbiyesi ve mertebesinin gelişimiyle ilgilidir.

"Fakat insanların çoğu iman etmezler"

Kelâmî açıdan bu ayet, Allah’ın ezelî ilminde insanların büyük bir kısmının iman etmeyeceği bilgisinin bulunduğunu ve bu durumun kaderin bir tecellisi olduğunu gösterir. İman Allah’ın abda meydana getirdiği bir fiildir; abd, cüz’î iradesiyle imanı ister ama o iman fiilinin vücuda gelmesi Allah’ın halk etmesiyle olur. Ayette geçen “çoğu iman etmez” ifadesi, hakikatin apaçık ortada olmasına rağmen insanların büyük bir kısmının kalben teslimiyet göstermemesinin, Allah’ın hidayeti dilediğine vermesiyle bağlantılı olduğunu vurgular. Bu, Allah’ın mutlak hikmet ve adaletiyle, dilediğine hidayet etmesi ve dilediğini saptırması gerçeğine dayanır. İnsanlara resuller gönderilmesi ve ayetlerin apaçık sunulması, sorumluluğun tebliğ yönünden tamamlandığını; buna rağmen insanların büyük kısmının iman etmemesi, onların iradesiyle tercihte bulunmaları neticesinde gerçekleşen bir ilahi takdirdir.

İrfanî açıdan bu ayet, insanın bâtınî yapısındaki perdelerin ve nefsin hâkimiyetinin iman kapısını kapattığını işaret eder. “Çoğu iman etmezler” ifadesi, hakikatin zâhiren açık olsa da, insanların iç dünyalarında o hakikati kabul edecek arınmış bir kalbe sahip olmadıklarını gösterir. Kalp, nefs-i emmarenin heva ve hevesin istilâsı altındaysa, ilahî nur o kalbte zuhur edemez. Bu, kişinin kalbî meyli, safiyet derecesi ve Rabbânî tecellilere açık olup olmamasıyla ilgilidir. İman, yalnızca bilgiyle değil, kalbin teslimiyetiyle tahakkuk eder. O hâlde bu ayet, kalp gözü kapalı, nefsî istidatları pasif kalmış, kendini hakikate açamayan insanların çoğunlukta olduğunu ve bu durumun irfânî hakikate bigâne kalmanın bir sonucu olduğunu ifade eder. İnkâr, kalbin Allah’a açılmaması anlamına gelir; kalp, nefsin örtülerinden arındığında, Allah’ın hakikati kendini gösterir. İnkâr edenler, sonunda O’nun kudretinin her şeyin üzerinde olduğunu kabul edeceklerdir. Bu kabul, Allah’ın takdiriyle ve kişinin nefsinin olgunlaşmasıyla gerçekleşir.

Ayette öne çıkan unsurlar

• Vahyin Hakkılığı: Kur'an-ı Kerim Allah'ın kelamıdır ve her harfiyle hakikattir. Bu ayette vurgulanan "hakk" kelimesi, bu gerçeği teyit eder.
• İnsan İradesi: İnsanların iman etmemesi, onların özgür iradesini kullanmalarından kaynaklanır. Allah, insanı zorla iman ettirmez. Bu durum, insanın sorumluluğudur ve bunun sonucu ahirette karşılık göreceğini gösterir.
• Kâfirlerin Durumu: Ayetin son kısmı, insanların çoğunluğun iman etmemesine rağmen vahyin hakikat olduğu gerçeğini değiştiremeyeceğini ifade eder.
• İlahi Denge: Allah'ın takdiri ve insanın iradesi arasındaki ilişkiyi açıklar.

Rad Suresi 1. ayeti, Allah’ın mutlak kudreti ve her şeyin O’nun iradesiyle gerçekleştiği mesajını taşır. İnsanlar, akıl ve irade yoluyla doğruyu arayabilirler, ancak nihayetinde her şey Allah’ın iradesiyle şekillenir. İman, sadece akıl yoluyla değil, Allah’a kalpten teslimiyetle gerçekleşir. İnkâr, insanın içsel karanlıkları ve nefsani arzuları ile ilgilidir, ancak bu durum Allah’ın kudretini etkilemez. Allah’ın hakikati her durumda geçerlidir ve iman, O’nun takdiriyle kalplerde yer eder.

Ayetin son kısmında insanlar arasındaki farka dikkat çekiliyor.

Farkın Sebepleri

1. İman ve Hayat Anlayışı Farkı İman edenler için vahiy, hayatın her alanını düzenleyen bir rehberdir. İman, sadece bir düşünce biçimi değil, aynı zamanda bir yaşam tarzıdır. Kur’an, hem maddi hem de manevi yaşamı şekillendirir. Vahyi kabul eden kişi, evrenin ve yaşamın Allah’ın iradesiyle şekillendiğini kabul eder ve bu doğrultuda hareket eder.

Vahyi kabul etmeyenler için ise hayat, genellikle dünyevi değerler ve kişisel arzular etrafında şekillenir. Bu kişilerin hayat anlayışı, içsel bir huzur arayışından çok, dışsal etkilerle yönlendirilen, çoğunlukla kişisel çıkarlar ve kısa vadeli tatminlere dayanır. İman, insanın nefsinin olgunluğa erişmesi için bir davettir; ancak bu, yalnızca bir seçim değil, kalbin açılması ve Allah’a yönelmesiyle gerçekleşir.

2. Sorumluluk Bilinci Farkı Vahyi kabul edenler için sorumluluk, yalnızca dünyadaki amellerle sınırlı değildir. Ahiret hayatına iman etmek, sorumluluğu çok daha derinlemesine hissettirir. Bu iman, kişinin yaptıklarının sadece dünyada değil, ahirette de bir karşılık bulacağı bilincini oluşturur.

Vahyi reddedenler içinse sorumluluk, sadece dünyevi yaşamla sınırlıdır ve bu dünyadaki eylemlerinin nihayetinde yok olup gitmesine inanırlar. Bu durum, insanın daha az sorumlu hissetmesine ve eylemlerinin daha yüzeysel, daha anlık tatminlere dayanmasına yol açar.

3. Özgür İrade ve Kalp Katılığı İnsanların özgür iradesi, Allah’ın insanlara verdiği en büyük nimettir. Her insan, iman etmek veya etmemek konusunda serbesttir. İman, dışsal bir baskı değil, içsel bir kabul ve teslimiyetle gerçekleşir.

Kalp katılığı, genellikle günahlar, kötü alışkanlıklar veya yanlış inançlarla beslenen bir durumdur. İnsanlar, kalplerinde nefsani duygular ve dünyevi arzular ile kapalı kalabilirler. Bu, Allah’ın hakikatini görmelerini engeller. Bir insan, nefsini terbiye etmedikçe, doğruyu görmekte zorluk çeker.

4. Şeytanın Vesvesesi ve Dünya Sevgisi Şeytanın vesvesesi, insanı sürekli olarak doğru yoldan saptırmaya çalışan bir güçtür. İnsan, içsel çatışmalar ve dışsal baskılar karşısında şeytanın vesveselerine kapılabilir. Bu vesveseler, hakikatin görünürlüğünü engelleyebilir.

Ayrıca, dünya sevgisi ve dünyevi zevkler, insanı ahirete dair sorumluluklardan uzaklaştırabilir. İnsan, bu geçici zevklerin peşinden giderek, vahyi kabul etme noktasında bir seçim yapmaz. Dünya sevgisi, ahiret hayatına olan inacı ve sorumluluğu silikleştirir.

Farkın Hikmeti

1. Sınama: Allah, insanları farklı kişilik özellikleri ve tercihlerle meydana getirmiş ve bu, bir sınavın parçasıdır. İman edenlerin ve inkâr edenlerin varlığı, insanın özgür iradesiyle yaptığı seçimi yansıtır. Bu fark, Allah’ın adaletinin ve sınavının bir parçasıdır.

2. Özgür İradeye Saygı: Allah, insanlara verdiği özgür irade ile, kimseyi zorla iman ettirmez. Bu ilahi bir saygıdır. İman, bir kişinin içsel bir seçimidir ve bu seçim, insanın Allah’a yaklaşma biçimidir. Allah, insanları test ederken, onların iradelerine müdahale etmez; her insan kendi yolunu seçer.

3. Adaletin Gerçekleşmesi: Ahirette herkes, yaptıklarının karşılığını alacaktır. İman edenler, iman etmelerinin karşılığını cennetle alacaklarken, inkâr edenler cehennemle karşılaşacaklardır. Bu, Allah’ın mutlak adaletinin bir tecellisidir. İman ve inkâr arasındaki fark, bireysel sorumluluğun ve seçimin sonuçlarıdır.

اَللّٰهُ الَّذٖى رَفَعَ السَّمٰوَاتِ بِغَيْرِ عَمَدٍ تَرَوْنَهَا ثُمَّ اسْتَوٰى عَلَى الْعَرْشِ وَسَخَّرَ الشَّمْسَ وَالْقَمَرَ كُلٌّ يَجْرٖى لِاَجَلٍ مُسَمًّى يُدَبِّرُ الْاَمْرَ يُفَصِّلُ الْاٰيَاتِ لَعَلَّكُمْ بِلِقَاءِ رَبِّكُمْ تُوقِنُونَ
~ ~ ~

Kur’ân-ı Kerîm Türkçe okunuş: