Nahl Sûresi 33. Âyet

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Nazar (نظر) kelimesi, bir şeyi gözle idrak etme veya kalple tefekkür etme anlamlarına gelir. Ayetteki 'yenẓurûne' (يَنظُرُونَ) fiili, inkarcıların kendilerine azap getirecek olan meleklerin veya Rabbin emrinin gelmesini beklemeleri, yani bu olayın vuku bulmasını gözlemeleri ve neticesini görmeyi ummaları veya korkmaları anlamında kullanılmıştır. Bu, bir tür tehdit ve uyarı bekleyişidir.

Semîn el-Halebî (Umdetü'l-Huffâz): Nazar (نظر) fiili, bazen 'intizar' (beklemek) anlamında kullanılır. Buradaki 'yenẓurûne' (يَنظُرُونَ) de bu anlamdadır; yani onlar, kendilerine vaat edilen azabın gelmesini beklemektedirler. Bu bekleyiş, bir yandan alaycı bir meydan okuma, diğer yandan ise kaçınılmaz bir akıbetin habercisidir. Ayetteki bağlam, bu bekleyişin olumsuz bir sonuca işaret ettiğini gösterir.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Melek (ملك) kelimesi, 'el-elûk' (رسالة) yani risalet ve elçilikten türemiştir. Melekler, Allah'ın elçileri olup, O'nun emirlerini yerine getirirler. Ayetteki 'el-melâiketü' (ٱلْمَلَـٰٓئِكَةُ) ifadesi, inkarcılara azap getirecek olan melekleri ifade eder. Onların gelmesi, ilahi cezanın somutlaşmış bir göstergesidir ve inkarcıların beklediği veya alay ettiği sonun başlangıcıdır.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): Kur'an'da melekler, genellikle Allah'ın iradesinin ve gücünün tecellisi olarak tasvir edilir. Onlar, Allah'ın emirlerini yerine getiren, O'nun kudretinin aracılarıdır. Bu ayette 'el-melâiketü' (ٱلْمَلَـٰٓئِكَةُ) ifadesi, Allah'ın azap emrini infaz edecek olan varlıklar olarak karşımıza çıkar. Onların gelişi, ilahi hükmün kesinleştiği ve artık geri dönüşün olmadığı bir anı simgeler.

Ebû Ubeyde (Mecâzü'l-Kur'ân): Emr (أمر) kelimesi, Kur'an'da farklı anlamlarda kullanılır. Bazen 'fiil', bazen 'iş', bazen de 'hüküm' veya 'azap' anlamına gelir. Bu ayetteki 'emru Rabbike' (أَمْرُ رَبِّكَ) ifadesi, Rabbin azap emri veya kıyamet hükmü anlamındadır. İnkarcıların beklediği şey, ya meleklerin getireceği azap ya da doğrudan Allah'ın azap emrinin kendisidir.

Fîrûzâbâdî (Basâiru Zevi't-Temyîz): Emr (أمر) kelimesi, Allah'a nispet edildiğinde genellikle O'nun yaratma, hükmetme ve yönetme gücünü ifade eder. Buradaki 'emru Rabbike' (أَمْرُ رَبِّكَ) ise, inkarcılara yönelik ilahi bir ceza veya kıyametin kopması gibi kesinleşmiş bir hükmü belirtir. Bu, Allah'ın iradesinin ve kudretinin mutlak bir tecellisidir ve kaçınılmazdır.

İbn Kuteybe (Tefsîru Garîbi'l-Kur'ân): Zulm (ظلم) kelimesi, bir şeyi ait olduğu yerden başka bir yere koymak, haksızlık etmek veya haddi aşmak anlamlarına gelir. Ayetteki 'mâ zalemehumullâhu' (وَمَا ظَلَمَهُمُ ٱللَّهُ) ifadesi, Allah'ın onlara haksızlık etmediğini, yani onlara hak ettiklerinden fazlasını vermediğini veya cezayı hak etmedikleri halde vermediğini belirtir. Allah, adildir ve kimseye zulmetmez.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Zulm (ظلم), bir şeyi kendi yerinden başka bir yere koymak veya hakkı sahibine vermemek demektir. Ayette 've mâ zalemehumullâhu' (وَمَا ظَلَمَهُمُ ٱللَّهُ) denilmesi, Allah'ın onlara haksızlık etmediğini, aksine onların kendi nefislerine zulmettiklerini ifade eder. Yani, işledikleri günahlar ve inkarlarıyla kendilerine zarar vermişlerdir. Bu, sorumluluğun tamamen insana ait olduğunu vurgular.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): Kur'an'da 'zulm' (ظلم) kavramı, genellikle Allah'ın koyduğu sınırları aşmak, O'nun emirlerine karşı gelmek ve bu yolla hem başkalarına hem de kişinin kendisine zarar vermesi anlamında kullanılır. Bu ayette 'kânû enfusehum yazlimûne' (كَانُوٓا۟ أَنفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ) ifadesi, inkarcıların kendi iradeleriyle ve seçimleriyle kendilerine zulmettiklerini, yani kendi akıbetlerini kendi elleriyle hazırladıklarını gösterir. Allah'ın onlara zulmetmemesi, ilahi adaletin bir tecellisidir.