İsrâ Sûresi 107. Âyet

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): İman (أمن), kalbin tasdiki, dilin ikrarı ve azaların amelidir. Ayetteki 'ءَامِنُوا۟ بِهِۦٓ' ifadesi, Kur'an'ın hakikatini kabul etme, ona güvenme ve onunla amel etme çağrısıdır. Bu, sadece sözlü bir kabul değil, aynı zamanda içsel bir teslimiyeti de içerir.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): İzutu'ya göre 'iman' (iman), Kur'an'da sadece bir inanç değil, aynı zamanda bir 'güven' ve 'teslimiyet' eylemidir. Bu ayetteki kullanımı, muhatapların Kur'an'ın ilahi kaynağına ve getirdiği mesaja tam bir güvenle bağlanmalarını ifade eder. İman, şüpheyi ortadan kaldıran kesin bir kabuldür.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): İlim (علم), bir şeyi olduğu gibi idrak etmektir. Ayette geçen 'ٱلْعِلْمَ' ifadesi, özellikle önceki ilahi vahiylerden ve peygamberlik öğretilerinden gelen sahih bilgiyi ifade eder. Bu bilgiye sahip olanlar, Kur'an'ın hakikatini daha kolay idrak ederler.

Ebu'l-Bekâ el-Kefevî (el-Külliyyât): İlim, bir şeyin hakikatini kavramaktır. Ayetteki 'إِنَّ ٱلَّذِينَ أُوتُوا۟ ٱلْعِلْمَ مِن قَبْلِهِۦٓ' ifadesi, Kur'an'dan önce kendilerine kitap ve hikmet verilenleri, yani Tevrat ve İncil gibi ilahi vahiylerin bilgisine sahip olanları işaret eder. Bu kişiler, Kur'an'ın getirdiği mesajın önceki vahiylerle uyumunu fark ederek ona teslim olurlar.

Ebû Ubeyde (Mecâzü'l-Kur'ân): Tilavet (تلاوة), bir şeyi diğerinin ardınca getirmek, okumak ve takip etmektir. Ayetteki 'إِذَا يُتْلَىٰ عَلَيْهِمْ' ifadesi, Kur'an'ın onlara okunması, yani lafızlarının telaffuz edilmesi ve manalarının aktarılması anlamına gelir. Bu okuma, sadece sesli bir eylem değil, aynı zamanda dinleyenler üzerinde derin bir etki bırakma potansiyeli taşır.

Semîn el-Halebî (Umdetü'l-Huffâz): Tilavet, Kur'an'ı harfleri ve manalarıyla okumaktır. Ayetteki 'يُتْلَىٰ' fiili, Kur'an'ın ilahi kelam olarak okunup dinlenmesi durumunu ifade eder. Bu okuma, ilim sahipleri üzerinde öyle bir etki bırakır ki, onlar huşu içinde secdeye kapanırlar.

İbn Kuteybe (Tefsîru Garîbi'l-Kur'ân): Harr (خرّ), yüksek bir yerden aşağı düşmek veya yere kapanmaktır. Ayetteki 'يَخِرُّونَ لِلْأَذْقَانِ سُجَّدًا' ifadesi, ilim sahiplerinin Kur'an'ın etkisiyle yüzüstü yere kapanarak secde etmelerini, yani tam bir teslimiyet ve huşu içinde Allah'a boyun eğmelerini anlatır.

Fîrûzâbâdî (Basâiru Zevi't-Temyîz): Harr, bir şeyin düşmesi veya yere kapanmasıdır. Bu ayetteki kullanımı, Kur'an'ın azameti karşısında ilim sahiplerinin gösterdiği derin saygı ve huşuyu ifade eder. Onlar, Kur'an'ın hakikatini idrak ettiklerinde, kendilerini tutamayarak secdeye kapanırlar, bu da onların kalplerindeki imanın ve teslimiyetin bir göstergesidir.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Secde (سجود), boyun eğmek ve tevazu göstermektir. Ayetteki 'سُجَّدًا' kelimesi, ilim sahiplerinin Kur'an'ın tilaveti karşısında Allah'a karşı gösterdikleri en üst düzeyde tevazu ve teslimiyet halini ifade eder. Bu, sadece bedensel bir eylem değil, aynı zamanda kalbi bir huşuyu da içerir.

Mevlüt Güngör (Kur'ân-ı Kerîm'de Kelime Anlam Bilgisi): Secde, Allah'a karşı tam bir teslimiyet ve acziyetin ifadesidir. Ayetteki 'يَخِرُّونَ لِلْأَذْقَانِ سُجَّدًا' ifadesi, ilim sahiplerinin Kur'an'ın ilahi kelam olduğunu anladıklarında, Allah'ın azameti karşısında kendilerini küçülterek, en alçakgönüllü şekilde O'na ibadet etmelerini ve boyun eğmelerini anlatır.