Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Kitap (الكتاب), yazılı olan şey demektir. Kur'an'da ise genellikle ilahi vahiyleri, peygamberlere indirilen şeriatları ifade eder. Bu ayette Musa'ya verilen Tevrat'ı kastetmektedir ki bu, Allah'ın emir ve yasaklarını içeren yazılı bir belgedir.

Ebû Ubeyde (Mecâzü'l-Kur'ân): Kitap (الكتاب), burada Allah'ın Musa'ya indirdiği vahiydir. Araplar, yazılı olsun olmasın, Allah'ın sözlerine 'kitap' derlerdi. Ayetteki kullanımı, İsrailoğullarına yol gösterici bir metin olarak verilmesini ifade eder.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): Kur'an'da 'kitap' kavramı, sadece yazılı bir metni değil, aynı zamanda ilahi bir mesajı, bir şeriatı ve bir yol göstericiyi ifade eder. Musa'ya verilen 'kitap', İsrailoğulları için bir 'hüdâ' (rehber) olarak işlev görmüştür, yani onlara doğru yolu gösteren bir kılavuzdur.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Hüdâ (الهدى), doğru yolu göstermek, rehberlik etmek demektir. Bu ayette, Musa'ya verilen Kitab'ın İsrailoğulları için bir 'hüdâ' olması, onların sapkınlıktan kurtulup doğru inanca ve amele yönelmelerini sağlayan bir kılavuz olduğunu ifade eder.

Ebû Bekir es-Sicistânî (Nüzhetü'l-Kulûb): Hüdâ (الهدى), yol gösterme, doğruya iletme anlamındadır. Kitab'ın 'hüdâ' kılınması, onun İsrailoğulları için şeriatın hükümlerini açıklayan, onları Allah'ın rızasına ulaştıran bir rehber olduğunu gösterir.

Mevlüt Güngör (Kur'ân-ı Kerîm'de Kelime Anlam Bilgisi): Hüdâ kelimesi, Kur'an'da genellikle Allah'ın insanlara gönderdiği vahiylerin ve peygamberlerin temel işlevini ifade eder. Ayetteki 'hüdâ', Kitab'ın İsrailoğulları için hem dünyevi hem de uhrevi kurtuluş yolunu gösteren bir ışık olduğunu belirtir.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): İttihaz (اتخاذ), bir şeyi kendine mal etmek, benimsemek, edinmek demektir. Bu ayette 'vekil edinmek' (تتخذوا وكيلا) şeklinde kullanılması, Allah'tan başkasını işlerini havale edecek, güvenilecek merci olarak görmemeleri gerektiğini vurgular.

Ebu'l-Bekâ el-Kefevî (el-Külliyyât): İttihaz (اتخاذ), bir şeyi kendine has kılmak, onu bir amaç için kullanmak veya ona dayanmak anlamına gelir. Ayetteki nehiy (yasaklama), İsrailoğullarının Allah'tan başka bir varlığı kendilerine işlerini emanet edecek bir 'vekil' olarak görmemeleri gerektiğini ifade eder.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Vekil (الوكيل), işleri kendisine havale edilen, güvenilen kimsedir. Allah hakkında kullanıldığında, O'nun her şeye kefil olduğu, işleri en iyi şekilde yönettiği ve kendisine güvenilmesi gereken tek varlık olduğu anlamına gelir. Ayetteki yasak, Allah'tan başkasını bu anlamda vekil edinmemeyi emreder.

Fîrûzâbâdî (Basâiru Zevi't-Temyîz): Vekil (الوكيل), kendisine güvenilen, işleri kendisine bırakılan demektir. Bu ayette, İsrailoğullarına Allah'tan başka hiçbir varlığa mutlak anlamda güvenip işlerini ona havale etmemeleri, sadece Allah'ı vekil edinmeleri gerektiği bildirilmektedir. Bu, tevhidin temel bir ilkesidir.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): Vekil kavramı, Kur'an'da Allah'ın mutlak kudretini ve her şeye yeterliliğini ifade eden önemli bir terimdir. 'Beni bırakıp başkasını vekil edinmeyesiniz' ifadesi, Allah'ın yegane güç ve kudret sahibi olduğunu, dolayısıyla sadece O'na güvenilmesi gerektiğini vurgular. Bu, şirkin reddi ve tevhidin ilanıdır.