İsrâ Sûresi 45. Âyet

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Kıraat (قرأ), harfleri ve kelimeleri bir araya getirerek okumaktır. Ayetteki 'karâ'te' ifadesi, Kur'an'ın lafzını telaffuz etmenin ötesinde, onun anlamını idrak etme ve tefekkür etme eylemini de içerir. Bu bağlamda, Kur'an'ın mesajının muhataba ulaşması için yapılan bir eylemi ifade eder.

Ebû Ubeyde (Mecâzü'l-Kur'ân): Kur'an'ı okumak (قَرَأْتَ), burada sadece sesli okuma değil, aynı zamanda Kur'an'ın içeriğini tebliğ etme ve insanlara ulaştırma anlamını taşır. Ayetteki 'okuduğun zaman' ifadesi, bu tebliğ anında ortaya çıkan bir durumu anlatır.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Kur'an (الْقُرْءَانَ), 'kıraat' kökünden türemiş olup, toplanmış, bir araya getirilmiş anlamındadır. Allah'ın kelamını toplayan ve okunan kitap olması hasebiyle bu ismi almıştır. Ayette, bu ilahi kitabın okunmasıyla ortaya çıkan manevi bir etki vurgulanır.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): Kur'an (الْقُرْءَانَ), İslam'ın merkezî kavramlarından biridir ve Allah'ın insanlığa gönderdiği son vahiydir. Ayette, Kur'an'ın sadece bir metin olmanın ötesinde, okunduğunda belirli bir manevi ayrım yaratan, ilahi bir güce sahip olduğu ima edilir.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): İman (أمن), kalben tasdik etmek ve güven duymaktır. Ayetteki 'lâ yu'minûne' (inanmayanlar) ifadesi, ahiretin varlığını ve hakikatini kalben tasdik etmeyen, ona güven duymayan kimseleri tanımlar. Bu, sadece bilgi eksikliği değil, aynı zamanda bir ret ve inkâr halidir.

Ebu'l-Bekâ el-Kefevî (el-Külliyyât): İman (أمن), bir şeyi tasdik etmek ve onu doğru kabul etmektir. Ayetteki bağlamda, ahirete inanmamak, ahiretin varlığını ve orada gerçekleşecek olanları reddetmek anlamına gelir. Bu reddediş, Kur'an'ın mesajının onlara ulaşmasını engelleyen temel faktördür.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Âhiret (أخر), bir şeyin sonu, sonradan gelen demektir. Kur'an terminolojisinde ise dünya hayatından sonraki ebedi hayatı ifade eder. Ayette, ahirete inanmayanların, bu son ve ebedi hayata dair hakikati reddedenler olduğu vurgulanır, bu da onların Kur'an'ın mesajına kapalı olmalarının nedenidir.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): Âhiret (أخر), Kur'an'ın temel kavramlarından biridir ve dünya hayatının geçiciliğine karşılık, ebedi bir varoluşu temsil eder. Ayetteki 'ahirete inanmayanlar' ifadesi, Kur'an'ın getirdiği temel dünya görüşünü ve değer sistemini reddedenleri işaret eder, bu da onların Kur'an'ın rehberliğinden mahrum kalmalarına yol açar.

İbn Kuteybe (Tefsîru Garîbi'l-Kur'ân): Hicâb (حجب), bir şeyi örtmek, gizlemek ve engellemek anlamlarına gelir. Ayetteki 'hicâben' ifadesi, Kur'an'ın hakikatlerinin ahirete inanmayanlara ulaşmasını engelleyen manevi bir perdeyi anlatır. Bu perde, onların kalplerindeki inkâr ve gafletten kaynaklanır.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Hicâb (حجب), bir şeyi diğerinden ayıran, gizleyen ve ulaşmasını engelleyen şeydir. Ayetteki 'hicâben' kelimesi, Kur'an'ın nurunun ve hidayetinin, ahireti inkâr edenlerin kalplerine nüfuz etmesini engelleyen, onların kendi tercihleriyle oluşturdukları bir engeli ifade eder.

Mevlüt Güngör (Kur'ân-ı Kerîm'de Kelime Anlam Bilgisi): Hicâb (حجب), Kur'an'da genellikle bir engelleme, gizleme veya ayırma işlevi gören bir perdeyi ifade eder. Bu ayetteki kullanımı, inançsızlığın, Kur'an'ın mesajını anlama ve kabul etme noktasında bir bariyer oluşturduğunu sembolize eder.

Ebû Ubeyde (Mecâzü'l-Kur'ân): Mestûr (ستر), örtülmüş, gizlenmiş demektir. Ayetteki 'hicâben mestûrâ' ifadesi, perdenin kendisinin de gizli, yani gözle görülmeyen, manevi bir perde olduğunu vurgular. Bu, perdenin fiziksel değil, inanç ve idrak düzeyinde bir engel olduğunu gösterir.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Setr (ستر), bir şeyi örtmek, gizlemek demektir. 'Mestûr' ise örtülmüş, gizli olan anlamına gelir. Ayetteki 'hicâben mestûrâ' terkibi, bu perdenin mahiyetinin de gizli olduğunu, yani insanların gözleriyle algılayamayacağı, ancak manevi bir gerçeklik olduğunu belirtir. Bu, inançsızlığın getirdiği körlüğü pekiştirir.

Fîrûzâbâdî (Basâiru Zevi't-Temyîz): Mestûr (ستر), örtülü ve gizli olan şeydir. Ayetteki 'mestûrâ' kelimesi, çekilen perdenin görünmezliğini ve manevi boyutunu ifade eder. Bu, inançsızların kalplerindeki perdenin, dışarıdan fark edilemeyen, ancak hakikati onlardan gizleyen bir engel olduğunu gösterir.