Vemen kâne fî hâżihi a'mâ fehuve fî-l-âḣirati a'mâ veedallu sebîlâ(n)
Kim bu dünyada körlük ettiyse ahirette de kördür, yolunu daha da şaşırmıştır.
İsrâ Sûresi
Terzibaba - Necdet Ardıç
(72) (Ve men kâne fiy hazihi a'ma fehuve fiyl ahıreti a'ma ve edallu sebiyla;)
“Her kim bu dünyada (manen) kör ise ahirette de kördür. Ve gidişçe daha şaşkındır.)
Bu dünyada gözleri açık olanlar ahirete gittiklerinde gözleri kapalı zuhur ettiklerinde, “Ya Rabbi benim dünyada gözlerim açıktı şimdi niye kapattın” diyecekler, Cenâb-ı Hakk bunun üzerine “Sen Beni dünyada iken görmedin o nedenle ben senin gözlerini kapalı bıraktım ve sen nasıl dünyada benimle ilgilenmediysen Bende seninle ilgilenmeyeceğim burada” diyecek.
A’ma’dan kastedilen kendindeki hakikati göremeyen yani en yakınındakini bir kimse göremediyse uzaktakini zaten hiç göremez, “Göz ona derler ki kendi hakikatini görsün”, “Yegane görme vasıtası olan göz kendini dahi göremez”, bütün âlemlerde mevcut olan Allah’ın tecellisi bizde olduğu halde biz bunun farkında değiliz, bunun farkında olmamız ve gözümüzü görebilmemiz için bir aynaya ihtiyacımız vardır, bu ayna İnsân-ı Kâmildirki senin gözünü açsın, karşımızda bir ayna olmadan gözümüzü göremiyoruz.
İlim aynası olmadan kendimizdeki Rabbimizi göremeyiz, gözümüzün açılması ve yağ tabakasının kalkması için bir aynaya veya o gözün çapaklarını silecek bir ele ihtiyaç vardır.