Kehf Sûresi 101. Âyet

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Râgıb, 'ayn' kelimesinin hem maddi gözü hem de basiret ve idrak gücünü ifade ettiğini belirtir. Ayetteki 'a'yunuhum' ifadesi, Allah'ın zikrini idrak etme ve hakikati görme yeteneğinden mahrumiyeti, yani manevi körlüğü anlatır.

Ebu'l-Bekâ el-Kefevî (el-Külliyyât): Kefevî, 'ayn'ın bir şeyin özü ve hakikati anlamına da geldiğini ifade eder. Bu bağlamda, ayetteki 'a'yunuhum', kişilerin Allah'ın zikrinin özünü ve hakikatini görememelerini, yani manevi idraklerinin kapalı olmasını vurgular.

İbn Kuteybe (Tefsîru Garîbi'l-Kur'ân): İbn Kuteybe, 'gıta' kelimesinin bir şeyi tamamen örten, gizleyen anlamında kullanıldığını belirtir. Ayetteki 'fî gıta'in' ifadesi, bu kişilerin gözlerinin Allah'ın zikrinden tamamen perdelenmiş olduğunu, dolayısıyla hakikati idrak edemediklerini gösterir.

Ebû Ubeyde (Mecâzü'l-Kur'ân): Ebû Ubeyde, 'gıta' kelimesinin mecazi olarak bir şeyin üzerini örten, onu görünmez kılan anlamında kullanıldığını ifade eder. Ayetteki kullanımı, bu kişilerin manevi basiretlerinin Allah'ın ayetlerini ve zikrini görmekten alıkonulduğunu, bir tür manevi körlük içinde olduklarını anlatır.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Râgıb, 'zikr' kelimesinin hem hatırlama hem de öğüt, şeref ve Kur'an gibi anlamlara geldiğini belirtir. Ayetteki 'zikrî' ifadesi, Allah'ın gönderdiği vahiyleri, öğütleri ve Kur'an'ı kapsar; bu kişilerin bunlardan yüz çevirdiğini vurgular.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): Izutsu, 'zikr'in Kur'an'da genellikle Allah'ın vahyini, hatırlatmasını ve öğütlerini ifade ettiğini belirtir. Bu ayetteki 'zikrî', Allah'ın insanlara gönderdiği ilahi mesajı ve uyarıları temsil eder, bu kişilerin bu mesajlara karşı duyarsızlığını gösterir.

Semîn el-Halebî (Umdetü'l-Huffâz): Semîn el-Halebî, 'istita'a' fiilinin bir şeyi yapabilme gücüne sahip olmak, ona muktedir olmak anlamına geldiğini açıklar. Ayetteki 'lâ yestatî'ûne sem'an' ifadesi, bu kişilerin Allah'ın zikrini işitmeye ve anlamaya manevi olarak güç yetiremediklerini, buna tahammül edemediklerini vurgular.

Fîrûzâbâdî (Basâiru Zevi't-Temyîz): Fîrûzâbâdî, 'tav' kökünün itaat ve kolaylık anlamlarını taşıdığını, 'istita'a'nın ise bir şeyi yapmaya gücü yetmek olduğunu belirtir. Ayetteki kullanımı, bu kişilerin sadece fiziksel olarak değil, manevi olarak da hakikati işitmeye ve kabul etmeye güçlerinin yetmediğini, bir tür manevi sağırlık içinde olduklarını ifade eder.

Ebû Bekir es-Sicistânî (Nüzhetü'l-Kulûb): Sicistânî, 'sem'' kelimesinin hem fiziksel işitmeyi hem de anlamayı ve idrak etmeyi ifade ettiğini belirtir. Ayetteki 'sem'an' ifadesi, bu kişilerin Allah'ın zikrini sadece fiziksel olarak değil, aynı zamanda manevi olarak da işitmeye, anlamaya ve kabul etmeye güç yetiremediklerini anlatır.

Mevlüt Güngör (Kur'ân-ı Kerîm'de Kelime Anlam Bilgisi): Güngör, 'sem'' kavramının Kur'an'da genellikle sadece işitme değil, aynı zamanda işitilen şeyi anlama ve ona icabet etme anlamında kullanıldığını vurgular. Bu ayetteki 'sem'an', bu kişilerin Allah'ın öğütlerini işitip idrak etme ve ona göre amel etme yeteneğinden mahrumiyetlerini ifade eder.