Meryem Sûresi 13. Âyet

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Râgıb, 'hanan' kelimesini 'şefkat, merhamet ve acıma' olarak açıklar. Ayetteki 'min ledünnâ' (katımızdan) ifadesiyle birlikte, bu şefkatin ilahi bir lütuf olduğunu ve Yahya'ya özel olarak verildiğini belirtir. Bu, sadece insani bir şefkat değil, ilahi bir ihsanla gelen kalbi bir yumuşaklıktır.

Ebû Ubeyde (Mecâzü'l-Kur'ân): Ebû Ubeyde, 'hanan' kelimesini 'rahmet' ve 'merhamet' olarak tefsir eder. Ayetteki kullanımıyla, Allah'ın Yahya'ya bahşettiği özel bir lütuf ve kalbi bir incelik olduğunu, onun insanlara karşı şefkatli, Allah'a karşı ise huşu içinde olmasını sağlayan bir özellik olduğunu ifade eder.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): Izutsu, 'hanan' kavramının Kur'an'daki kullanımını incelerken, bu kelimenin genellikle ilahi bir merhamet ve şefkat boyutunu taşıdığını belirtir. Yahya bağlamında, bu kavramın onun peygamberlik misyonu için gerekli olan, insanlara karşı şefkatli ve anlayışlı bir tutum sergilemesini sağlayan ruhsal bir nitelik olduğunu vurgular.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Râgıb, 'zekât' kelimesinin aslının 'artma, çoğalma ve temizlenme' olduğunu belirtir. Ayetteki bağlamda, Yahya'ya verilen 'zekât'ın, onun günahlardan arınmış, manen temiz ve ahlaken yüce bir karaktere sahip olması anlamına geldiğini ifade eder. Bu, hem ruhsal saflığı hem de ahlaki olgunluğu kapsar.

İbn Kuteybe (Tefsîru Garîbi'l-Kur'ân): İbn Kuteybe, 'zekât'ı 'temizlik ve bereket' olarak açıklar. Yahya'ya verilen 'zekât'ın, onun hem bedenen hem de ruhen temiz, günahlardan uzak ve Allah katında makbul bir kul olduğunu gösterdiğini belirtir. Bu, aynı zamanda onun ahlaki erdemlerinin de bir göstergesidir.

Mevlüt Güngör (Kur'ân-ı Kerîm'de Kelime Anlam Bilgisi): Güngör, 'zekât' kelimesinin Kur'an'daki geniş anlam yelpazesine dikkat çeker. Yahya bağlamında, bu kelimenin onun ruhsal arınmışlığını, günahlardan uzak duruşunu ve Allah'a karşı samimi bir bağlılık içinde olmasını ifade ettiğini belirtir. Bu, aynı zamanda onun peygamberlik vasfının bir gereği olan manevi saflığıdır.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Râgıb, 'takva' kelimesinin kök anlamının 'korunmak, sakınmak' olduğunu belirtir. Ayetteki 'takiyyen' ifadesiyle Yahya'nın, Allah'ın azabından ve gazabından sakınan, O'nun emirlerine riayet eden ve yasaklarından kaçınan bir kişi olduğunu vurgular. Bu, onun Allah'a karşı derin bir saygı ve sorumluluk bilinci taşıdığını gösterir.

Fîrûzâbâdî (Basâiru Zevi't-Temyîz): Fîrûzâbâdî, 'takva'yı 'Allah'ın emirlerine uyup yasaklarından kaçınarak kendini korumak' olarak tanımlar. Yahya'nın 'takiyyen' olması, onun çocuk yaşta bile olsa, Allah'a karşı tam bir teslimiyet ve itaat içinde olduğunu, günahlardan uzak durduğunu ve ilahi sınırlara riayet ettiğini ifade eder.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): Izutsu, 'takva' kavramını Kur'an'ın merkezi ahlaki kavramlarından biri olarak ele alır. Yahya'nın 'takiyyen' vasfı, onun sadece dışsal bir dindarlık sergilemediğini, aynı zamanda içsel bir Allah bilinciyle hareket ettiğini, O'nun rızasını kazanma ve gazabından sakınma çabası içinde olduğunu belirtir. Bu, onun peygamberlik vasfının temelini oluşturan bir özelliktir.