Meryem Sûresi 65. Âyet

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Rab kelimesi, bir şeyi tedricen kemale erdirerek terbiye etmek, sahip olmak, yönetmek anlamlarına gelir. Ayetteki 'Rabbu's-semâvâti ve'l-ard' ifadesi, Allah'ın gökleri ve yeri yaratıp idare eden, her şeyi kemale erdiren mutlak sahibi olduğunu gösterir.

Ebu'l-Bekâ el-Kefevî (el-Külliyyât): Rab, mülkün sahibi, terbiye eden, ıslah eden ve idare eden demektir. Bu ayetteki kullanımı, Allah'ın tüm varlık âleminin yegâne maliki, yöneticisi ve düzenleyicisi olduğunu, dolayısıyla ibadete layık tek varlık olduğunu ifade eder.

Ebû Ubeyde (Mecâzü'l-Kur'ân): 'İbadet', boyun eğmek ve itaat etmek demektir. Ayetteki 'fa'budhu' emri, Allah'ın Rabliğinin bir sonucu olarak, O'na tam bir teslimiyetle kulluk edilmesi gerektiğini vurgular.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): İbadet kavramı, Kur'an'da sadece ritüelistik eylemleri değil, aynı zamanda Allah'a karşı tam bir teslimiyet ve boyun eğmeyi ifade eder. Bu ayetteki 'fa'budhu', Allah'ın mutlak Rabliğine karşılık olarak insanın O'na tam bir kullukla yönelmesini emreder.

Mevlüt Güngör (Kur'ân-ı Kerîm'de Kelime Anlam Bilgisi): Abd kökünden türeyen ibadet, en genel anlamıyla Allah'a karşı duyulan saygı ve teslimiyetin eyleme dönüşmüş halidir. Ayetteki emir, Allah'ın yaratıcı ve yönetici vasfına binaen, insanın O'na karşı kulluk görevini yerine getirmesi gerektiğini belirtir.

İbn Kuteybe (Tefsîru Garîbi'l-Kur'ân): Sabır, nefsi hoşlanmadığı şeylere karşı tutmak ve zorluklara dayanmaktır. 'İstabir' fiili, ibadetin sürekliliği ve zorluklarına karşı azimle direnmeyi ifade eder. Ayetteki bağlamda, Allah'a kulluk etme yolunda karşılaşılabilecek meşakkatlere karşı sebat gösterme emridir.

Semîn el-Halebî (Umdetü'l-Huffâz): İstif'al babından gelen 'istabir', sabırda mübalağa ve tekellüf (zorlama) ifade eder. Yani, sadece sabretmek değil, sabrı kendine huy edinmek, sabırda ısrarcı olmak demektir. Bu ayette, ibadetin devamlılığı ve zorluklarına karşı gösterilmesi gereken üstün sabrı vurgular.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Semiyy kelimesi, isimde ortak olan, benzer, denk anlamına gelir. Ayetteki 'Hel ta'lemu lehu semiyyen' sorusu, Allah'ın zatında, sıfatlarında ve fiillerinde hiçbir benzeri, dengi ve ortağı olmadığını, O'nun eşsiz ve benzersiz olduğunu vurgular.

Fîrûzâbâdî (Basâiru Zevi't-Temyîz): Semiyy, hem isimde ortak olan hem de benzer ve denk olan demektir. Bu ayetteki kullanımı, Allah'ın ulûhiyetinde ve Rabliğinde hiçbir ortağı veya benzeri bulunmadığını, dolayısıyla ibadete layık tek varlık olduğunu kesin bir dille ifade eder.