Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Nefeka (نفق) kelimesi, bir şeyin tükenmesi, bitmesi anlamına gelir. İnfaq (إنفاق) ise malı harcamak, tüketmek demektir. Ayetteki 'yünfikûne' fiili, malı Allah yolunda, yani O'nun rızasını kazanmak amacıyla harcamayı ifade eder. Bu, sadece maddi bir harcama değil, aynı zamanda bir adanmışlık ve fedakarlık eylemidir.

Ebû Ubeyde (Mecâzü'l-Kur'ân): İnfak, malı harcamak ve tüketmek demektir. Ayetteki kullanımı, Allah'ın emrettiği ve rızasına uygun olan yerlere malı sarf etmeyi mecazi olarak ifade eder. Burada harcanan mal, Allah katında zayi olmaz, aksine kat kat karşılığı verilir.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): İnfak, Kur'an'ın temel ahlaki kavramlarından biridir ve 'Allah yolunda harcama' anlamını taşır. Bu, sadece zekat ve sadaka gibi zorunlu harcamaları değil, aynı zamanda gönüllü bağışları da kapsar. Ayetteki 'yünfikûne' fiili, bu eylemin sürekliliğini ve bir yaşam biçimi olarak benimsenmesini vurgular.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Sebîl (سبيل), yol demektir. 'Fî sebîlillâh' (في سبيل الله) ifadesi ise, Allah'ın rızasına uygun olan her türlü hayırlı işi, Allah'a ulaştıran yolu ve O'nun dinini yüceltme gayesini kapsar. Ayetteki kullanımı, infakın sadece maddi bir yardım değil, aynı zamanda ilahi bir amaca hizmet ettiğini gösterir.

Ebu'l-Bekâ el-Kefevî (el-Külliyyât): Sebîl, geniş anlamda yol ve yöntem demektir. Kur'an'da 'sebîlillâh' olarak geçtiğinde, Allah'ın emrettiği ve razı olduğu her türlü hayırlı işi, cihadı, ilim öğrenmeyi, fakirlere yardımı ve İslam'ı yaymayı ifade eder. Ayetteki bağlamda, infakın bu geniş kapsamlı 'Allah yolu'na yönelik olduğunu belirtir.

İbn Kuteybe (Tefsîru Garîbi'l-Kur'ân): Menn (منّ), birine iyilik yaptıktan sonra onu hatırlatmak ve bu iyiliği başa kakmaktır. Ayetteki 'lâ yütbi'ûne mâ enfekû mennen' ifadesi, infak edilen malın ardından, yapılan iyiliğin karşı tarafa hissettirilmemesi gerektiğini, aksi takdirde sevabının zedeleneceğini vurgular.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Menn, hem nimet ve ihsan anlamında kullanılır, hem de yapılan bir iyiliği hatırlatarak karşı tarafı minnet altında bırakmak anlamında. Ayetteki olumsuz kullanımı, infakın samimiyetini bozan, sevabını gideren bir davranış olarak 'başa kakmayı' ifade eder. Bu, infakın ruhuna aykırıdır.

Fîrûzâbâdî (Basâiru Zevi't-Temyîz): Menn, birine verilen nimeti veya yapılan iyiliği hatırlatarak onu küçümsemek ve minnet altında bırakmaktır. Ayetteki yasaklama, infakın sadece Allah rızası için yapılması gerektiğini, insanlardan bir karşılık veya teşekkür beklenmemesi gerektiğini gösterir. Aksi takdirde infakın değeri kalmaz.

İbn Kuteybe (Tefsîru Garîbi'l-Kur'ân): Ezâ (أذى), birine zarar vermek, incitmek veya rahatsızlık vermektir. Ayetteki 'velâ ezâ' ifadesi, infak eden kişinin, infak ettiği kişiye sözle veya davranışla herhangi bir eziyet vermemesini emreder. Bu, infakın sadece maddi değil, aynı zamanda manevi olarak da temiz ve saf olması gerektiğini gösterir.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Ezâ, bir şeye zarar vermek veya onu rahatsız etmektir. Ayetteki kullanımı, infakın ardından, yardım edilen kişiye karşı aşağılayıcı, kırıcı veya incitici bir tutum sergilemekten kaçınılması gerektiğini belirtir. Bu tür davranışlar, infakın sevabını yok eder.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Ecr (أجر), bir iş karşılığında verilen ücret veya mükafattır. Ayetteki 'ecruhum' ifadesi, Allah yolunda infak eden ve bunu minnet veya eziyetle takip etmeyen kişilerin, Rableri katında hak ettikleri büyük mükafatı alacaklarını ifade eder. Bu mükafat, dünyevi karşılıklardan çok daha üstündür.

Semîn el-Halebî (Umdetü'l-Huffâz): Ecr, yapılan bir amelin karşılığı olan sevaptır. Ayetteki 'lehum ecruhum inde rabbihim' ifadesi, bu mükafatın sadece Allah tarafından verileceğini ve O'nun katında saklı olduğunu vurgular. Bu, infakın sadece Allah rızası için yapılması gerektiğinin bir başka delilidir.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Hüzn (حزن), bir şeyin kaybından veya olumsuz bir durumdan dolayı duyulan keder ve üzüntüdür. Ayetteki 'velâ hum yahzenûne' ifadesi, Allah yolunda infak eden ve bu infakı doğru bir şekilde yapan kişilerin ahirette hiçbir üzüntü ve keder yaşamayacaklarını, tam bir huzur içinde olacaklarını müjdeler.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): Kur'an'da 'korku yok, üzüntü yok' (lâ havfun aleyhim velâ hum yahzenûn) ifadesi, Allah'a iman eden ve salih amel işleyenlerin ahiretteki nihai durumunu tanımlayan merkezi bir temadır. Ayetteki 'yahzenûne' fiilinin olumsuz kullanımı, infakın getirdiği manevi huzurun ve Allah'ın vaadinin bir göstergesidir; bu kişiler dünyevi kaygılardan ve ahiretteki pişmanlıklardan uzak olacaklardır.