Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): İman (أمن), korkunun zıddı olan emniyetten türemiştir. Kalbin tasdiki ve dilin ikrarıdır. Ayetteki 'âmenû' ifadesi, sadece sözlü ikrarı değil, aynı zamanda kalbin tam bir teslimiyet ve güvenle tasdikini ifade eder ki bu, salih amellerin temelini oluşturur.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): İzutu'ya göre 'iman' (أمن), Kur'an'da sadece bir inanç beyanı değil, aynı zamanda Allah'a karşı tam bir güven ve teslimiyet halidir. Bu ayetteki kullanımı, kişinin hayatını bu güven üzerine inşa etmesi gerektiğini ve bunun salih amellerle bütünleştiğini gösterir.

Ebû Bekir es-Sicistânî (Nüzhetü'l-Kulûb): 'Amilû' (عملوا) kelimesi, bir fiili gerçekleştirmek, bir eylemi ortaya koymak anlamına gelir. Ayetteki bağlamda, imanın sadece bir düşünce olarak kalmayıp, hayatın her alanına yansıyan somut davranışlar ve eylemlerle desteklenmesi gerektiğini ifade eder.

Mevlüt Güngör (Kur'ân-ı Kerîm'de Kelime Anlam Bilgisi): Güngör, 'amel' (عمل) kelimesinin Kur'an'da genellikle 'salih' (صالح) kelimesiyle birlikte kullanıldığına dikkat çeker. Bu, amelin sadece bir eylem olmaktan öte, Allah'ın rızasına uygun, iyi ve faydalı bir eylem olması gerektiğini vurgular. Ayetteki 'amelû' ifadesi, imanın pratik hayattaki tezahürünü gösterir.

İbn Kuteybe (Tefsîru Garîbi'l-Kur'ân): Salihât (صالحات), 'salah' (صلاح) kökünden gelir ve fesadın (bozukluğun) zıddıdır. İyi, doğru ve faydalı olan her şeyi kapsar. Ayetteki 'salihât' ifadesi, iman edenlerin sadece inanmakla kalmayıp, aynı zamanda topluma ve kendilerine faydalı, Allah'ın emirlerine uygun işler yapmaları gerektiğini belirtir.

Fîrûzâbâdî (Basâiru Zevi't-Temyîz): Fîrûzâbâdî, 'salih' (صالح) kelimesinin, hem maddi hem de manevi anlamda düzgün, uygun ve iyi olanı ifade ettiğini belirtir. Bu ayetteki 'salihât', kişinin hem kendi nefsini hem de çevresini ıslah eden, Allah katında makbul olan her türlü hayırlı işi kapsar.

Ebû Ubeyde (Mecâzü'l-Kur'ân): Cennet (جنة), 'cenne' (جنّ) fiilinden türemiştir ve gizlemek, örtmek anlamına gelir. Ağaçların sık dalları ve yaprakları sebebiyle içindekileri gizlemesinden dolayı bu isim verilmiştir. Ayetteki 'el-Cenneti' ifadesi, müminlere vaat edilen, gözlerden gizli, eşsiz güzelliklere sahip ahiret yurdunu temsil eder.

Ebu'l-Bekâ el-Kefevî (el-Külliyyât): Kefevî, cennetin (جنة) sadece bir bahçe olmadığını, aynı zamanda Allah'ın rızasına ulaşmış kullar için hazırlanmış, her türlü nimetin bulunduğu, ebedi bir ikametgah olduğunu vurgular. Bu ayetteki kullanımı, iman ve salih amellerin nihai ödülü olarak cennetin önemini belirtir.

Semîn el-Halebî (Umdetü'l-Huffâz): Hâlidûn (خالدون), 'hulûd' (خلود) kökünden gelir ve bir şeyin sonsuza dek kalması, devam etmesi anlamına gelir. Ayetteki 'hâlidûn' ifadesi, cennete girenlerin oradan asla çıkarılmayacağını, nimetler içinde ebediyen kalacaklarını kesin bir dille ifade eder.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Râgıb, 'hulûd' (خلود) kelimesinin, bir şeyin bozulmadan, değişmeden uzun süre kalması anlamına geldiğini belirtir. Kur'an'da cennet ehli için kullanıldığında, bu kalıcılığın mutlak ve sonsuz olduğunu ifade eder. Bu ayetteki 'hâlidûn', cennetin geçici değil, ebedi bir yurt olduğunu vurgular.