Nûr Sûresi 1. Âyet

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Nüzûl (نزول), yüksek bir yerden alçak bir yere inmek demektir. Kur'an bağlamında ise, Allah'ın kelamının semadan peygambere vahyedilmesi anlamında kullanılır. Bu ayette 'enzelnâhâ' (onu indirdik) ifadesi, surenin ilahi kaynaklı olduğunu ve beşer ürünü olmadığını kesin bir dille belirtir.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): İzutsu, 'inzâl' kavramının Kur'an'da Tanrı'nın aktif bir eylemi olarak, ilahi mesajın insanlığa ulaştırılması sürecini ifade ettiğini belirtir. Bu ayetteki kullanımı, Nûr Suresi'nin sadece bir metin değil, ilahi bir vahiy olduğunu ve dolayısıyla otoritesinin kaynağını gösterir.

Ebû Ubeyde (Mecâzü'l-Kur'ân): Fard (فرض), bir şeyi kesmek, belirlemek ve tayin etmek anlamına gelir. Kur'an'da 'faradnâhâ' (onu farz kıldık) ifadesi, surenin içerdiği hükümlerin Allah tarafından kesin olarak belirlendiğini ve müminler için bağlayıcı olduğunu mecazi bir anlatımla vurgular.

Fîrûzâbâdî (Basâiru Zevi't-Temyîz): Fard (فرض), bir şeyi takdir etmek, vacip kılmak ve kesinleştirmek demektir. Bu ayetteki 'faradnâhâ' ifadesi, Nûr Suresi'nin sadece indirilen bir kitap olmakla kalmayıp, aynı zamanda içerdiği emir ve yasakların Allah katından kesinleşmiş, değiştirilemez hükümler olduğunu belirtir.

Mevlüt Güngör (Kur'ân-ı Kerîm'de Kelime Anlam Bilgisi): Güngör, 'farz' kelimesinin Kur'an'da genellikle ilahi bir buyruğun kesinliğini ve zorunluluğunu ifade ettiğini belirtir. Nûr Suresi'nin bu ayetinde kullanılması, surenin içerdiği ahlaki ve hukuki düzenlemelerin müminler için kaçınılmaz bir yükümlülük olduğunu vurgular.

İbn Kuteybe (Tefsîru Garîbi'l-Kur'ân): Âyet (آية), alamet, işaret ve delil anlamına gelir. Kur'an'da ise hem Allah'ın kudretine işaret eden evrensel deliller hem de Kur'an'ın kendisindeki cümleler ve bölümler için kullanılır. Bu ayette 'âyâtin' ifadesi, Nûr Suresi'nin içerdiği her bir cümlenin, hükmün ve kıssanın birer delil ve ibret olduğunu gösterir.

Ebu'l-Bekâ el-Kefevî (el-Külliyyât): Âyet (آية), bir şeyin varlığına delalet eden alamet ve nişan demektir. Kur'an'da 'âyât' kelimesi, hem Allah'ın yaratılışındaki mucizeleri hem de Kur'an'ın kendisindeki ilahi kelamın her bir parçasını ifade eder. Nûr Suresi'nin bu ayetinde, surenin içerdiği her bir bölümün, ilahi bir mesaj ve delil niteliğinde olduğu vurgulanır.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Beyân (بيان), bir şeyi açıklamak, ortaya koymak ve netleştirmek demektir. 'Beyyinât' (apaçıklar) ise, kendiliğinden açık olan, başka bir açıklamaya ihtiyaç duymayan şeyler için kullanılır. Bu ayetteki 'âyâtin beyyinâtin' ifadesi, Nûr Suresi'ndeki ayetlerin anlamlarının ve hükümlerinin son derece açık ve anlaşılır olduğunu, dolayısıyla yanlış anlaşılmaya mahal vermediğini belirtir.

Semîn el-Halebî (Umdetü'l-Huffâz): Beyyinât (بينات), açıklığı ve netliği kendinden olan, şüpheyi gideren delillerdir. Bu ayette 'âyâtin beyyinâtin' ifadesi, Nûr Suresi'nin ayetlerinin sadece delil olmakla kalmayıp, aynı zamanda bu delillerin herkes tarafından kolayca idrak edilebilecek kadar açık ve belirgin olduğunu vurgular.

Ebû Bekir es-Sicistânî (Nüzhetü'l-Kulûb): Tezekkür (تذكر), unutulan bir şeyi hatırlamak veya bir şeyi düşünerek ondan ibret almaktır. Bu ayette 'leallekum tezekkerûn' (umulur ki öğüt alırsınız) ifadesi, Nûr Suresi'nin indirilme amacının, insanların bu ayetler üzerinde düşünerek, onlardan ders çıkararak ve doğru yolu hatırlayarak hidayete ermeleri olduğunu belirtir.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): İzutsu, 'zikr' ve türevlerinin Kur'an'da genellikle 'hatırlama', 'öğüt alma' ve 'uyanma' anlamlarında kullanıldığını belirtir. Bu ayetteki 'tezekkerûn' ifadesi, Nûr Suresi'nin apaçık ayetlerinin, insanların gafletten uyanarak, ilahi hakikatleri ve sorumluluklarını yeniden idrak etmeleri için bir araç olduğunu gösterir.