Nûr Sûresi 29. Âyet

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Cünâh (جُنَاحٌ), 'cenah' (kanat) kelimesinden türemiştir ve bir şeyden sapma, eğilme anlamına gelir. Şeriatta ise doğru yoldan saparak günaha düşme, sakıncalı bir durumla karşılaşma manasına gelir. Ayetteki 'leyse aleykum cünahun' ifadesi, bu tür evlere girmenin şer'î bir sakınca veya günah teşkil etmediğini belirtir.

Ebû Ubeyde (Mecâzü'l-Kur'ân): Ebû Ubeyde, 'cünâh' kelimesini 'ism' (günah) ve 'harac' (sıkıntı, zorluk) ile eş anlamlı olarak açıklar. Bu ayetteki kullanımıyla, boş ve içinde eşya bulunan evlere girmenin, normalde başkasına ait mülke izinsiz girmenin getireceği günah veya sıkıntıyı ortadan kaldırdığını ifade eder.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Beyt (بَيْت), geceleme yeri anlamına gelir ve genellikle insanların barındığı, ikamet ettiği yapılar için kullanılır. Ayetteki 'buyuten gayra meskunetin' ifadesi, bu evlerin sürekli ikamet edilen yerler olmadığını, ancak yine de bir mülkiyet değeri taşıdığını ve içinde eşya bulunduğunu vurgular.

Ebu'l-Bekâ el-Kefevî (el-Külliyyât): Beyt, bir şeyin toplandığı ve korunduğu yerdir. İnsanlar için mesken, hayvanlar için yuva, arılar için kovan gibi. Ayetteki 'buyuten' kelimesi, içinde 'meta'' (eşya) bulunan, yani bir nevi depo veya geçici barınak işlevi gören yapıları ifade eder.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Metâ' (مَتَاعٌ), kendisinden faydalanılan her şeydir. Genellikle dünya nimetleri ve geçici eşyalar için kullanılır. Ayetteki 'fîhâ metâ'un lekum' ifadesi, bu boş evlerde kişisel eşyaların bulunduğunu ve bu eşyalardan faydalanma hakkının devam ettiğini belirtir.

Fîrûzâbâdî (Basâiru Zevi't-Temyîz): Metâ', insanın hayatında faydalandığı, kullandığı her şeydir. Bu, yiyecek, içecek, giyecek veya diğer eşyalar olabilir. Ayetteki bağlamda, boş evlerde bırakılan ve sahiplerinin ihtiyaç duyduğu, faydalandığı eşyaları ifade eder.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): İbdâ' (إِبْدَاء), bir şeyi gizli halden açığa çıkarma, görünür kılma eylemidir. Ayetteki 'mâ tubdûne' ifadesi, insanların söz ve davranışlarıyla dışa vurdukları, herkesin görebileceği veya duyabileceği şeyleri kapsar. Allah'ın bu açık eylemleri bildiği vurgulanır.

Semîn el-Halebî (Umdetü'l-Huffâz): Bedâ (بَدَا) fiilinden türeyen 'tubdûne', bir şeyin ortaya çıkması, görünür hale gelmesi demektir. Bu ayette, insanların niyetleri veya eylemleriyle ilgili olarak dışarıya yansıttıkları, başkaları tarafından fark edilebilecek olan her şeyi ifade eder.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Ketm (كَتْم), bir şeyi örtmek, gizlemek, açığa vurmamaktır. Ayetteki 'mâ tektumûne' ifadesi, insanların kalplerinde sakladıkları, niyetleri, düşünceleri veya başkalarından gizledikleri eylemleri ifade eder. Allah'ın bu gizli şeyleri de bildiği belirtilerek, tam bir ilim sahibi olduğu vurgulanır.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): Izutsu, 'ketm' kavramını Kur'an'da genellikle hakikati gizleme, gerçeği örtbas etme bağlamında ele alır. Bu ayette ise daha genel anlamda, insanın iç dünyasında sakladığı her türlü niyet ve düşünceyi ifade eder. Allah'ın hem açık hem de gizli olanı bilmesi, O'nun mutlak ilmini gösterir.