Vecehadû bihâ vesteykanet-hâ enfusuhum zulmen ve'uluvvâ(en)(c) fenzur keyfe kâne ‘âkibetu-lmufsidîn(e)
Kendileri de bunların hak olduklarını kesin olarak bildikleri halde, sırf zalimliklerinden ve büyüklük taslamalarından ötürü onları inkar ettiler. Ama bozguncuların sonunun nasıl olduğuna bir bak!
Neml Sûresi
Terzibaba - Necdet Ardıç
“Ve cehadu:” Cihad ettiler. Böyle olurdu, olmazdı diye inkar ettiler.
“Vesteykanetha:” Aslında kesin olarak inanmışlardı, bunların sihir olmadığına. İlâh-î sihir olduğuna inanmış-lardı.
“Enfüsühüm:” Nefislerinde, iç bünyelerinde Mûsâ (a.s.) mucizeleri olduğuna inanmışlardı.
“zulmen ve ulüvven:” Zâhiren mücâdele ettiler. Neden? Zâlimliklerinden ve böbürlenmelerinden. İçinden kabul ettiler, doğrudur. Ama bunu dışarıya da vursalardı Mûsâ (a.s.)a tâbi olmaları gerekecekti. Mûsâ (a.s.)a tabi olmamaları için içleri inandıkları halde dışıyla inkar ettiler. Fasık oldular, bozgunculuk, yaparak Esmâi İlâhiyyeleri bozdular. Bu yüzden de suçlu oldular. Bunun üzerine “fanzur keyfe kâne akibetül müfsidin:” Ey Mûsâ “fanzur” :bak müfsitlerin akıbeti nasıl oldu? Esmâi İlâhiyyeyi bozanların, İlâh-î sistemi bozanların, Esmâi İlâhiyyeyi tebdil eden, değiştirenlerin hâli nasıl oldu diye işaret vererek bu Âyette Mûsâ (a.s.) la ilgili bölümü bitirmekte ve devam ederek .