Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Râgıb, 'emr' kelimesini bir şeyin yapılmasını istemek, buyurmak olarak açıklar. Ayetteki 'ümirtu' ifadesi, Allah tarafından bir görevin, bir hükmün tebliğ edildiğini ve bu görevin yerine getirilmesinin zorunlu olduğunu belirtir. Bu, peygamberin kendi isteğiyle değil, ilahi bir buyrukla hareket ettiğini gösterir.

Ebu'l-Bekâ el-Kefevî (el-Külliyyât): Kefevî, 'emr'i, üst makamdan alt makama yapılan bir talep olarak tanımlar. Ayetteki kullanımı, Allah'ın Peygamber'e (s.a.v.) hitaben, dini yalnızca kendisine tahsis ederek kulluk etmesini emrettiğini ifade eder. Bu, emrin kaynağının ilahi olduğunu ve mutlak itaat gerektirdiğini vurgular.

İbn Kuteybe (Tefsîru Garîbi'l-Kur'ân): İbn Kuteybe, 'abd' kökünü boyun eğmek, itaat etmek ve tevazu göstermek anlamında kullanır. Ayetteki 'a'bude' fiili, Allah'a karşı tam bir teslimiyet ve boyun eğme ile ibadet etme yükümlülüğünü ifade eder. Bu, sadece zahiri fiilleri değil, kalbi bir yönelişi de kapsar.

Ebû Ubeyde (Mecâzü'l-Kur'ân): Ebû Ubeyde, 'ibadet'i, Allah'a karşı huşu ve tazimle yapılan itaat olarak açıklar. Ayetteki 'a'bude' fiili, peygamberin Allah'a karşı tam bir saygı ve teslimiyetle, O'nun emirlerine uygun bir şekilde kulluk etme görevini üstlendiğini gösterir.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): Izutsu, 'abd' ve 'ibadet' kavramlarının Kur'an'da sadece ritüelistik eylemleri değil, aynı zamanda Allah'a karşı tam bir teslimiyet ve O'nun iradesine boyun eğmeyi ifade ettiğini belirtir. Ayetteki 'a'bude', bu geniş anlamıyla, hayatın her alanında Allah'ın hükmüne tabi olmayı ve O'na adanmışlığı vurgular.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Râgıb, 'Allah' isminin, tüm ilahi sıfatları kendinde toplayan, ibadete layık tek zat olduğunu belirtir. Ayette 'Allah'a' ifadesi, ibadetin ve dinin yalnızca O'na tahsis edilmesi gerektiğini, başka hiçbir varlığın bu konumda olmadığını net bir şekilde ortaya koyar.

Semîn el-Halebî (Umdetü'l-Huffâz): Semîn el-Halebî, 'Allah' isminin, zat-ı ilahiyeye mahsus bir isim olduğunu ve O'nun tüm kemal sıfatlarını içerdiğini vurgular. Ayetteki kullanımı, ibadetin ve dinin nihai hedefinin, tüm noksanlıklardan münezzeh ve tüm kemal sıfatlarla muttasıf olan Allah olduğunu gösterir.

Ebû Bekir es-Sicistânî (Nüzhetü'l-Kulûb): Sicistânî, 'ihlâs' kelimesini, bir şeyi saf ve katışıksız hale getirmek olarak açıklar. Ayetteki 'muhlisan' ifadesi, dini Allah'a tahsis ederken hiçbir şirk, riya veya başka bir maksat karıştırmadan, tamamen samimi ve halis bir niyetle hareket etmeyi emreder. Bu, ibadetin özünü oluşturur.

Fîrûzâbâdî (Basâiru Zevi't-Temyîz): Fîrûzâbâdî, 'ihlâs'ı, bir şeyi kirlerden arındırmak ve saf hale getirmek olarak tanımlar. 'Muhliṣan' kelimesi, dinin ve ibadetin sadece Allah için yapılmasını, başka hiçbir şeye yönelmemesini, kalbin tamamen Allah'a bağlanmasını ifade eder. Bu, tevhidin pratik bir tezahürüdür.

Mevlüt Güngör (Kur'ân-ı Kerîm'de Kelime Anlam Bilgisi): Güngör, 'ihlâs' kavramının Kur'an'da, bir eylemi sadece Allah rızası için yapmak, başka hiçbir beklentiye girmemek anlamında kullanıldığını belirtir. Ayetteki 'muhlisan', ibadetin ve dinin yalnızca Allah'a özgü kılınması gerektiğini, bu konuda hiçbir şüpheye ve ortaklığa yer verilmemesi gerektiğini vurgular.

İbn Kuteybe (Tefsîru Garîbi'l-Kur'ân): İbn Kuteybe, 'din' kelimesini itaat, ceza ve mükafat anlamlarında kullanır. Ayetteki 'ed-dîne' ifadesi, Allah'a karşı olan tüm ibadetleri, hükümleri ve yaşam biçimini kapsayan geniş bir anlam taşır. Bu dinin, yalnızca Allah'a halis kılınması gerektiği vurgulanır.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Râgıb, 'din'i, hem itaat ve kulluk hem de şeriat ve kanun anlamında açıklar. Ayetteki 'ed-dîne' kelimesi, Allah'ın koyduğu tüm kuralları, emir ve yasakları içeren yaşam sistemini ifade eder. Bu sistemin, hiçbir ortak koşulmadan yalnızca Allah'a tahsis edilmesi emredilir.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): Izutsu, 'din' kavramının Kur'an'da sadece inanç sistemini değil, aynı zamanda bu inançtan kaynaklanan tüm yaşam biçimini, ahlaki değerleri ve toplumsal düzeni kapsadığını belirtir. Ayetteki 'ed-dîne', bu bütüncül anlamıyla, tüm hayatın Allah'a adanması ve O'nun hükmüne göre yaşanması gerektiğini ifade eder.