Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): C-y-'- kökü, bir şeyin bir yere ulaşması, gelmesi ve hazır bulunması anlamlarını taşır. Ayetteki 'câetke' ifadesi, Allah'ın ayetlerinin insana ulaştığını, ona tebliğ edildiğini ve artık mazeretinin kalmadığını belirtir. Bu, sadece fiziksel bir gelme değil, aynı zamanda idrak ve tebliğ yoluyla bir vuku bulmadır.

Ebû Ubeyde (Mecâzü'l-Kur'ân): C-y-'- fiili, Kur'an'da genellikle bir haberin, emrin veya ilahi bir mesajın muhataba ulaşması ve onun bilgisine sunulması anlamında kullanılır. Burada ayetlerin gelmesi, onların açıkça ortaya konulduğunu ve muhatabın bunları görmezden gelemeyeceğini ifade eder.

İbn Kuteybe (Tefsîru Garîbi'l-Kur'ân): K-z-b kökü, bir şeyin hilafına konuşmak, doğru olmayanı söylemek ve bir haberi veya iddiayı reddetmek anlamındadır. Ayetteki 'kezzebe' fiili, Allah'ın ayetlerinin hakikatini bile bile inkâr etmeyi, onları yalan saymayı ve onlara karşı çıkmayı ifade eder. Bu, sadece bir hata değil, kasıtlı bir reddediştir.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): Kur'an'da 'tekzîb' (yalanlama), sadece bir sözün yanlış olduğunu iddia etmekten öte, ilahi hakikatleri ve peygamberlerin getirdiği mesajı reddetme, onlara karşı çıkma ve onları değersiz görme eylemini ifade eder. Bu, imanın zıddı bir tutumdur ve genellikle kibirle ilişkilendirilir.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): K-b-r kökü, büyüklük, yücelik ve azamet anlamlarına gelir. 'İstikbâr' ise, kişinin kendini büyük görmesi, başkalarına karşı üstünlük taslaması ve hakkı kabul etmeye tenezzül etmemesi halidir. Ayetteki 'istekberte', Allah'ın ayetleri karşısında kişinin kendini üstün görmesi, onları kabul etmeyi gururuna yedirememesi durumunu anlatır.

Fîrûzâbâdî (Basâiru Zevi't-Temyîz): İstikbâr, kişinin haddini aşarak kendini büyük görmesi ve bu büyüklük taslaması nedeniyle hakka boyun eğmemesidir. Bu, genellikle ilahi emirlere karşı gelme ve peygamberlerin getirdiği mesajları reddetme ile sonuçlanır. Ayetteki kullanımı, yalanlamanın ardındaki temel motivasyonlardan birini açıklar.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): Kur'an'da 'istikbâr', Allah'ın otoritesini ve mesajını tanımayı reddeden, kendini ilahi iradenin üzerinde gören bir ruh halini ifade eder. Bu, genellikle 'küfür' (inkâr) ile yakından ilişkilidir ve kişinin ilahi rehberliği kabul etmesini engelleyen temel ahlaki kusurlardan biridir.

Ebû Bekir es-Sicistânî (Nüzhetü'l-Kulûb): K-f-r kökü, bir şeyi örtmek, gizlemek ve nankörlük etmek anlamlarına gelir. 'Kâfir', Allah'ın nimetlerini, ayetlerini ve hakikatini örten, gizleyen ve inkâr eden kişidir. Ayetteki 'minel-kâfirîn' ifadesi, kişinin yalanlama ve büyüklük taslama eylemleri sonucunda inkârcılar zümresine katıldığını belirtir.

Ebu'l-Bekâ el-Kefevî (el-Külliyyât): Küfür, imanın zıddıdır ve Allah'ın varlığını, birliğini, peygamberlerini ve indirdiği kitapları inkâr etmektir. Bu, sadece bir inançsızlık değil, aynı zamanda ilahi hakikatleri bilerek reddetme ve onlara karşı çıkma eylemidir. Ayetteki bağlamda, ayetlerin gelmesine rağmen onları yalanlayıp büyüklük taslayanların son durağının inkârcılık olduğu vurgulanır.

Mevlüt Güngör (Kur'ân-ı Kerîm'de Kelime Anlam Bilgisi): Kur'an'da 'küfür' kavramı, sadece inançsızlığı değil, aynı zamanda Allah'ın lütuflarına karşı nankörlüğü, ilahi mesajı reddetmeyi ve hakikati bile bile örtmeyi de içerir. Zümer 59'daki 'kâfirîn' ifadesi, kişinin bilinçli bir tercih sonucunda hakikatten yüz çevirerek inkârcılar safına katıldığını gösterir.