Nisâ Sûresi 10. Âyet

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Râgıb, 'أكل' (ekl) kelimesinin asıl anlamının bir şeyi ağız yoluyla alıp sindirmek olduğunu belirtir. Ancak Kur'an'da mecazi olarak malı tüketmek, harcamak ve sahip olmak anlamlarında da kullanıldığını ifade eder. Bu ayette ise, yetim malını haksız yere tüketmenin, sanki onu yiyip bitirircesine zimmetine geçirme eylemini vurgular.

Ebû Ubeyde (Mecâzü'l-Kur'ân): Ebû Ubeyde, 'يأكلون' fiilinin burada mecazi bir kullanıma sahip olduğunu, gerçek anlamda yemekten ziyade, yetimlerin mallarını haksız yere ele geçirmek ve kullanmak anlamına geldiğini açıklar. Bu, malın tüketilmesi ve yok edilmesi eylemini mecazi bir dille ifade eder.

Toshihiko Izutsu (Kur'an'da Dinî ve Ahlakî Kavramlar): Izutsu, Kur'an'da 'yemek' fiilinin sadece fiziksel gıda tüketimini değil, aynı zamanda bir şeyi elde etme, kullanma ve ondan faydalanma anlamlarını da taşıdığını belirtir. Bu ayette, yetim malını 'yemek', o malı haksız bir şekilde kendi mülküne katma ve ondan yararlanma eylemini sembolize eder, bu da ahlaki bir ihlali işaret eder.

Ebû Bekir es-Sicistânî (Nüzhetü'l-Kulûb): Sicistânî, 'مال' (mâl) kelimesinin, kişinin sahip olduğu, tasarruf ettiği ve faydalandığı her şeyi kapsadığını belirtir. Bu ayette 'emvâl' kelimesi, yetimlerin haklarına tecavüz edilen, onların geçimini sağlayan ve korunması gereken varlıklarını ifade eder.

Fîrûzâbâdî (Basâiru Zevi't-Temyîz): Fîrûzâbâdî, 'مال' kelimesinin kökeninde bir şeye meyletme, ona yönelme anlamı olduğunu ve bu nedenle insanların rağbet ettiği, sahip olmak istediği her şeye 'mal' denildiğini açıklar. Ayetteki 'emvâl' ise, yetimlerin meşru hakları olan ve başkaları tarafından haksız yere arzu edilen ve gasp edilen varlıkları vurgular.

İbn Kuteybe (Tefsîru Garîbi'l-Kur'ân): İbn Kuteybe, 'يتيم' (yetîm) kelimesinin, babası ölmüş ve ergenlik çağına ulaşmamış çocuk için kullanıldığını belirtir. Bu ayette, 'el-yetâmâ' kelimesi, toplumun en savunmasız kesimini temsil eder ve onların mallarına el uzatmanın ne denli büyük bir günah olduğunu vurgular.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Râgıb, 'يتيم' kelimesinin kök anlamının 'tek kalmak, yalnız olmak' olduğunu ve bu nedenle babasını kaybeden çocuğa 'yetim' denildiğini ifade eder. Ayetteki 'el-yetâmâ', korumasız ve zayıf durumda olan bu çocukların haklarının çiğnenmesinin vahametini ortaya koyar.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Râgıb, 'ظلم' (zulm) kelimesinin, bir şeyi ait olduğu yerden başka bir yere koymak, haddi aşmak ve hakkı çiğnemek anlamına geldiğini belirtir. Bu ayette 'zulmen' kelimesi, yetimlerin mallarını haksız yere yemenin, onların meşru haklarına tecavüz etmek ve adaletsiz davranmak olduğunu açıkça ifade eder.

Ebû'l-Bekâ el-Kefevî (el-Külliyyât): Kefevî, 'zulm' kelimesinin, bir şeyi olması gereken yerin dışına çıkarmak veya bir hakkı sahibinden alıkoymak olduğunu açıklar. Ayetteki 'zulmen' ifadesi, yetimlerin mallarının, onların rızası ve meşru bir sebep olmaksızın gasp edilmesini, yani tam bir haksızlığı vurgular.

Ebû Ubeyde (Mecâzü'l-Kur'ân): Ebû Ubeyde, 'نار' (nâr) kelimesinin burada mecazi bir anlam taşıdığını, gerçek bir ateşten ziyade, yetim malı yiyenlerin karınlarında hissedecekleri şiddetli azabı ve cehennemdeki akıbetlerini sembolize ettiğini belirtir. Bu, yapılan günahın içselleştirilmiş bir cezaya dönüşmesini ifade eder.

Semîn el-Halebî (Umdetü'l-Huffâz): Semîn el-Halebî, 'نار' kelimesinin Kur'an'da hem dünyevi hem de uhrevi azap için kullanıldığını ifade eder. Bu ayette ise, yetim malı yiyenlerin karınlarına doldurdukları şeyin, ahirette onları yakacak olan cehennem ateşi olduğunu mecazi bir dille anlatır, bu da eylemin vahametini artırır.

Râgıb el-İsfehânî (el-Müfredât fî Garîbi'l-Kur'ân): Râgıb, 'سعر' (sa'r) kelimesinin, bir şeyin şiddetli bir şekilde alevlenmesi ve yanması anlamına geldiğini belirtir. 'Sa'îr' ise, cehennemin şiddetli ve yakıcı bir tabakasıdır. Ayetteki 'sa'îrâ' kelimesi, yetim malı yiyenlerin karşılaşacağı azabın dehşetini ve yakıcılığını vurgular.

Ebû Ubeyde (Mecâzü'l-Kur'ân): Ebû Ubeyde, 'sa'îr' kelimesinin, alevleri yükselen ve şiddetle yanan ateş anlamına geldiğini açıklar. Bu ayette, yetim malı yiyenlerin atılacağı yerin, sıradan bir ateş değil, en şiddetli ve kavurucu cehennem ateşi olduğunu ifade ederek, cezanın büyüklüğünü ortaya koyar.